A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Βιβλίο: Wobblies

Posted by a8lios στο Απρίλιος 13, 2008

Με έχει πιάσει μια μανία με τα κόμικς τελευταία. Στα πλαίσια αυτής της μανίας δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να διαβάσω και αυτό το λεύκωμα, βιβλίο, όπως θέλετε πέστε το.

Wobblies λοιπόν, δηλαδή τα μέλη των «Industrial Workers of the World» (IWW), των «Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου». Δε θα κάτσω να το περιγράψω ως προς τη μορφή του, για κάτι τέτοιο πηγαίνετε στη σελίδα του βιβλίου.

Είναι γαμώ τα βιβλία καλλιτεχνικά, αυτό είναι σίγουρο. Σε κάποια σημεία του σκέτη τέχνη. Άσε που εμένα μου έλυσε και κάποιες απορίες γύρω από ονόματα που τα άκουγα πού και πού, είτε σε αμερικάνικες ταινίες, είτε σε τραγούδια, π.χ. Lucy Parsons, Joe Hill και άλλους. Ακόμα και για τον Τζον Ριντ (Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο) που σε κάποια φάση συνεργάστηκε μαζί τους.

Τί είναι οι IWW?
Aν και το βιβλίο, ακόμα και στα κομμάτια του που δεν είναι σκίτσα αλλά αφήγηση, δεν αναφέρεται σε θέσεις και ιδεολογικά ζητήματα αλλά περισσότερο αφηγείται ιστορίες από απεργίες και τέτοια, μέσες άκρες παίρνεις μια εικόνα.

Πρόκειται για μια μαχητική αναρχοσυνδικαλιστική/αριστερίστικη εργατική ένωση που γεννήθηκε το 1905 και σε κάποιους παραγωγικούς κλάδους των ΗΠΑ έφτασε να έχει σημαντική επιρροή. Και 100.000 μέλη στο απώγειό της.

Ουσιαστικά, παρ’ ότι το βιβλίο θέλει να πείσει πως «οι IWW είναι εδώ, ακόμα και σήμερα», αυτό που βγαίνει και από το βιβλίο είναι πως η μαζική δράση και απήχησή τους κράτησε μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του ’20. Εξ’ άλλου από τις 300 κοντά σελίδες του βιβλίου οι 260 αναφέρονται σε αυτά τα χρόνια (1905-1920κάτι). Από εκεί και μετά, κυρίως λόγο της άγριας δίωξης των στελεχών της οργάνωσης, όσο και την άνοδο της επιρροής του ΚΚ των ΗΠΑ (στο οποίο μπήκαν αρκετά μέλη των IWW) περιορίστηκαν άσχημα, σε σημείο που σήμερα να είναι μια από τις δεκάδες αριστερίστικες περιθωριακές οργανώσεις στις ΗΠΑ που είναι «ενάντια στη παγκοσμιοποίηση». Έτσι κατάλαβα τουλάχιστον.

Οι άγριες διώξεις ήταν αποτέλεσμα κυρίως της γραμμής που κράτησαν οι IWW κατά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, οπότε και προχώρησαν σε απεργίες για μισθούς και άλλα αγνοώντας το «πατριωτικό καθήκον», διαδηλωναν ενάντια στην επιστράτευση κτλ.

Επίσης υπερασπίστηκαν την νεαρή Σοβιετική Ένωση.

Ενδιαφέρον ωστόσο είναι και το εξής:

Οι εκδόσεις ΚΨΜ που το βγάλανε στα ελληνικά ψιλοΝΑΡιτοφέρνουνε. Τέλος πάντων σε αυτό τον ιδεολογικό χώρο κινούνται μέσες άκρες, απ’ ότι έχω καταλάβει.

Οι IWW, σύμφωνα με το βιβλίο, φτιάχτηκαν παράλληλα και σε αντιπαράθεση με τα επίσημα συνδικάτα στις ΗΠΑ, τόσο για την γραμμή στήριξης της εργοδοσίας που αυτά είχαν, όσο και για το γεγονός ότι αυτά δε δέχονταν τότε ούτε μαύρους, ούτε ερυθρόδερμους, ούτε γυναίκες στις τάξεις τους. Και μπόρεσαν να αποκτήσουν μια επιρροή πάνω στην εργατική τάξη των ΗΠΑ ώντας σε πλήρη αντιπαράθεση με τα επίσημα συνδικάτα.

Πώς λοιπόν, ενώ εκδίδεις την ιστορία μιας τέτοιας εργατικής οργάνωσης, καταγγέλεις τη ίδια ώρα ως «καταστροφική για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης» την τακτική του ΚΚΕ και του Π.Α.ΜΕ., που δεν φτάνουν καν εως το σημείο να ιδρύσουν παράλληλα σωματεία ή παράλληλη συνομοσπονδία, σε αντιπαράθεση με τη ΓΣΕΕ?

Αυτό για προβληματισμό…

Όπως και να ‘χει, μου άνοιξε την όρεξη όλο αυτό για να διαβάσω το

«Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ Από τον εμφύλιο μέχρι το μακαρθισμό«, που έχει βγάλει η Σύγχρονη Εποχή. Κάποια στιγμή δηλαδή, γιατί τώρα δεν…

Advertisements

9 Σχόλια to “Βιβλίο: Wobblies”

  1. xamogelo said

    Βρε άθλίε….
    Πρώτον «Πώς λοιπόν, ενώ εκδίδεις την ιστορία μιας τέτοιας εργατικής οργάνωσης, καταγγέλεις τη ίδια ώρα ως “καταστροφική για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης” την τακτική του ΚΚΕ και του Π.Α.ΜΕ., που δεν φτάνουν καν εως το σημείο να ιδρύσουν παράλληλα σωματεία ή παράλληλη συνομοσπονδία, σε αντιπαράθεση με τη ΓΣΕΕ?»
    Δηλαδή για εσάς υπάρχει μόνο ότι συμφωνείτε?

    Δευτερον.
    «όσο και για το γεγονός ότι αυτά δε δέχονταν τότε ούτε μαύρους, ούτε ερυθρόδερμους, ούτε γυναίκες στις τάξεις τους. »
    Μα από ότι κατάλαβα… στα συνδικάτα… απαγορευόταν να συμμετέχουν…. η πλειοψηφεία του εργαζόμενου πληθυσμού… (για να μην αναφέρουμε ότι οι μαύροι κτλ ιδιαίτερα τότε θα άνηκαν στις ποιό χαμηλές τάξεις λόγο ρατσισμού κτλ) καμιά σχέση με την σημερινή κατάσταση….
    Αν θέλεις να βρεις επιχειρηματα για να στηρίξεις την δράση του Π.Α.ΜΕ…. πιστεύω ότι πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο…. αν και πιστεύω ότι δεν θα βρεις. :-p

  2. a8lios said

    @Xamogelo
    Πρώτον:
    «Δηλαδή για εσάς υπάρχει μόνο ότι συμφωνείτε?»
    Δε κατάλαβα γρι.

    Δεύτερον:
    Καταρχάς, χωρίς να είμαι και σίγουρος, μπορεί και να μην ήταν το άθροισμα μαύρων, γυναικών κτλ. η πλειοψηφία τότε. Όχι ότι αλλάζει κάτι, αλλά λέμε τώρα.

    Επίσης δεν ξέρω αν ήταν 100% σωστή και η απόφαση δική τους. Όπως είπα δεν γράφει πολλά πράγματα για τέτοια θέματα το βιβλίο.

    Αλλά ας φέρουμε την κατάσταση αναλογικά κάπως στο σήμερα. Οι συμβασιούχοι (που πολλά σωματεία δεν τους δέχονται και αναγκάζονται να φτιάχνουν ξεχωριστά), όσοι εργάζονται με καθεστώς εργολαβιών και δε τους δέχονται τα σωματεία, όσοι δουλεύουν με «παροχή υπηρεσιών» και δε τους δέχονται τα σωματεία, όσοι μετανάστες είναι «παράνομοι» και δε τους δέχονται τα σωματεία, τί είναι δηλαδή ρε άνθρωπε?

    Δεν υπάρχουν κλάδοι και επιχειρήσεις νομίζεις που όλοι αυτοί και άλλοι πόσοι είναι αξιοσέβαστα ποσοστά, πιθανόν και πλειοψηφίες?

    Εγώ επιχειρήματα για το Π.Α.ΜΕ. και τη δράση του έχω όσα και τα βάσανα των εργαζομένων στην Ελλάδα. Εσύ πόσο απολογιτισμό έχεις και μπορείς να βγάλεις στη φόρα? ε?

  3. Δες και την αριστουργηματική τριλογία του John dos Passos, USA (42ος παράλληλος, 1919, Τα πολλά λεφτά)

  4. erythros said

    Εγώ ξέρω ότι πολλοί εργαζόμενοι αρχίζουν και βλέπουν θετικά το ΠΑΜΕ, θα ήθελαν να απεργήσουν την Τετάρτη, αλλά δεν τους καλύπτει το σωματείο τους. Επίσης πολλά σωματεία που δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ την Τετάρτη θα είναι στην απεργία. Γιατί λοιπόν η ερώτηση για τα επιχειρήματα για να συμμετάσχει κάποιος στο ΠΑΜΕ δεν γίνεται σε αυτούς;
    Επίσης, πώς μπορείς σε αυτούς τους ίδιους να πεις ότι «για αυτούς υπάρχει μόνο ότι συμφωνεί μαζί τους», από τη στιγμή που μόνο το ΠΑΜΕ βρίσκουν έμπρακτα στο πλάι τους; Και δεν μιλάω για τις διοικήσεις τόσο των σωματείων που κατεβαίνουν την Τετάρτη και δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ. Μιλάω για την βάση αυτών των σωματείων που ασκούν την πίεση ώστε οι ηγεσίες των σωματείων -που δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ ξαναλέω- να αποφασίσουν συμμετοχή;
    Με πιό απλά λόγια, η απάντηση έχει δοθεί στην πράξη μέσα στα σωματεία όχι από αυτούς που ήδη ανήκουν στο ΠΑΜΕ, αλλά από αυτούς που δεν ανήκουν σε σωματεία στα οποία πρωτεύει το ΠΑΜΕ. Τα υπόλοιπα έχουν φιλολογική αξία σχεδόν.
    Το σχόλιό μου είναι εντελώς off topic βέβαια. Sorry a8lios.

  5. βα.αλ. said

    Ρε άθλιε καλέ μου άνθρωπε νομίζω ότι υπερβάλλεις. Μέσες άκρες ότι λες για τους wobblies είναι σωστό και μέσα. Δεν ξέρω φυσικά αν έχει νόημα να αναφέρω κάτι από την ιστορία τους μιας και υπάρχει άφθονο υλικό για να δει κανείς. Ωστόσο θα πρέπει αν έχεις αυτό κατα νου όταν κολλάς ταμπέλες αναρχοσυνδικαλιστική/αριστερίστικη (αριστερίστικη το 1905;;; πριν καν ο Λένιν βγάλει το «Αριστερισμός;;;»). Η IWW ήταν μία από τις πρώτες μορφές ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ οργάνωσης της εργατικής τάξης, και ήταν εκ θέσεως εχθρική σε κόμματα και γραφειοκρατίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σαν οργάνωση δεν είχε πολιτικούς στόχους.

    Τώρα την απορία σου για το πως αυτοί που Ναριτοφέρνουν βγάζουν ένα τέτοιο βιβλίο την έχω και εγώ από την ανάποδη: πως γίνεται αυτοί οι αριστεροί γραφειοκράτες λενινιστές σαν και εσάς βγάζουν ένα τέτοιο βιβλίο. Βέβαια καλά κάνουν γενικώς αλλά υπάρχει η πολιτική απορία.

    Τέλος πάντων λυπάμαι που θα σε στεναχωρήσω αλλά η IWW ουδεμία σχέση έχει μπορεί να έχει και θα μπορούσε να έχει με το ΠΑΜΕ.

    Και πιο ειδικώς: στο έχω ξαναπεί. Το ΠΑΜΕ καλά κάνει και φεύγει (προσπαθεί τέλος πάντων να φύγει) από τη ΓΣΕΕ. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι κατά της ΓΣΕΕ φυσικά. Το πρόβλημα είναι άλλο.

    Τώρα για αυτά που λένε οι Ναρίτες δεν τα ξέρω ακριβώς, πάει πολύς καιρός που έχω να διαβάσω Πριν. Αλλά αν σας κατηγορούν επειδή απλά θέλετε να φύγετε από τη ΓΣΕΕ είναι ηλίθιοι. Να σημειώσω φυσικά για άλλη μία φορά ότι ΜΙΑ εργατική συνομοσπονδία σε ένα κράτος είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Στις περισσότερες χώρες υπάρχουν πολλές συνομοσπνδίες.

  6. xamogelo said

    για το πρωτο
    Λες πως γίνετε να εκδίδεις ένα βιβλίο την στιγμή που διαφωνείς. Εννοώ ότι δεν το βρίσκω τραγικό. Δηλαδή θα πρέπει να εκδίδεις μόνο ότι συμφωνείς;

    Για το δευτερο
    Προφανώς λες ότι στα σωματεία του Π.Α.ΜΕ. δεν ισχύει αυτό. Προφανώς αυτό θα οφείλετε στους συσχετισμούς στο σωματείο κτλ. Ωραία και αυτό δηλαδή δικαιολογεί την στάση σας ως προς την ΓΣΕΕ; Εγω δεν μπορώ να καταλάβω πως.

  7. a8lios said

    @Βα.αλ.
    Καλά και να αναφέρεις κάποια πράγματα κακό δε κάνει…
    Κοίτα, εγώ τους «κατέταξα» εκεί με τη σύγχρονη έννοια των όρων αυτών. Προφανώς στην εποχή του 1905 τα πράγματα πολύ πιο ρευστά ήταν και προφανώς θετικό ρόλο έπαιξαν οι IWW στην οργάνωση των αγώνων των εργατών των ΗΠΑ.
    Με αυτή την έννοια έχει και κάποιο νόημα το να εκδίδει το βιβλίο ο οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για την επαναστατική προοπτική του εργατικού κινήματος.
    Και από τη δράση των Wobblies πολλά διδάγματα μπορούν να βγουν. Όχι μόνο για τους αναρχικούς, και για τους κομμουνιστές. Γιατί όχι, δε κατάλαβα? Τη διαλεκτική δεν την έχουμε για να κοσμεί σε βιβλία τη βιβλιοθήκη μας.

    Και στην τελική πες μου εσύ, όσοι αποκαλούνται αναρχικοί στην Ελλάδα σε τί λαμβάνουν υπ’ όψη τους τον τρόπο δράσης των IWW?
    Εγώ δε βλέπω και πολλές ομοιότητες πάντως.

    Δεν έχει καμία σχέση η IWW με το Π.Α.ΜΕ. μου λες.
    Ναι, σε πολλά πράγματα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, και δε με στεναχωρείς καθόλου. Δεν έχω τπτ «αναρχικά αποθυμένα» μέσα μου ώστε να ζηλεύω κάτι…
    Αλλά όπως είπα και στην αρχή του σχολίου, εγώ αυτό που κατάλαβα διαβάζοντας το βιβλίο ήταν ότι για την εποχή τους προσπάθησαν να εκφράσουν τη γραμμή του ταξικού εργατικού κινήματος στις ΗΠΑ. Δεν είμαι σίγουρος αν τα κατάφεραν, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον να το ψάξω και περισσότερο.
    Το θέμα είναι ότι αυτό το πράγμα προσπαθεί να κάνει στο σήμερα, στο ελληνικό σήμερα, και το Π.Α.ΜΕ. Σαφώς με διαφορετικούς τρόπους, αλλά αυτό!

    Και όσο και να το θεωρείς περίεργο, και από άποψη «οργανωτικής δομής», όσο λίγο και αν φαίνεται αυτή μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο, υπάρχουν κάποια πράγματα που δε μου φαίνονται καθόλου ξένα (π.χ. οι «τοπικές» της IWW).

    Και εν πάσει περιπτώσει πιο ξένα θαρρώ πως πρέπει να φαίνονται στους αναρχικούς(με και χωρίς εισαγωγικά) στην Ελλάδα (σαν γενικό σύνολο τουλάχιστον) παρ’ ότι σε εμένα…

    @Χαμόγελο
    Για το πρώτο νομίζω κάτι λέω και στο σχόλιο στον βααλ.

    Για το 2ο:
    Μα βρε χαμόγελο, τί μου λες τώρα? Τα πάντα στο κίνημα θέμα συσχετισμών είναι. Και οι δομές και τα πάντα έχουν να κάνουν με αυτό.
    Τί είναι το Π.Α.ΜΕ.? Ένα εργαλείο για να αλλάξουν πιο γρήγορα οι συσχετισμοί και η κατεύθυνση στο εργατικό κίνημα ρπος την κατεύθυνση της ταξικής σύγκρουσης και ανατροπής. Τπτ παραπάνω, τπτ λιγότερο.

  8. […] εκείνες τις βδομάδες που είχα διαβάσει τους Wobblies και το Persepolis. Πέτυχα και αυτό, και όπως είχα πάρει φόρα […]

  9. […] Επίσης η «New Star» διανέμει, από χτες, αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος», την ταινία των Στιούαρτ Μπερντ – Ντέμπορα Σάφερ «The Wobblies» (1979) (η αναφορά του Ριζοσπάστη εδώ). Για τους Wobblies βλέπε κι εδώ. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: