A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for the ‘Charles Bukowski’ Category

Βιβλίο: Άνθρωπος για όλες τις δουλειές

Posted by a8lios στο Αύγουστος 4, 2008

Κερδισμένο στο VerginaBet…

(εγώ βέβαια με άλλο εξώφυλλο το έχω, αλλά τί να κάνουμε τώρα…)

[get it!]

Λοιπόν, να ‘μαι πάλι με τον Μπουκόφσκι. Αυτό το βιβλιαράκι που λέτε κανονικά το λένε Factotum (πολύ ωράια λέξη παρεπιτόντως).

Είναι από εκείνες τις φορές που δε μπορώ να καταλάβω ντιπ για ντιπ τί σκέφτονταν όσοι μετέφρασαν τον τίτλο. Θα πάθαιναν δηλαδή τπτ αν το άφηναν όπως ήταν στα Αγγλικά? Τί να πώ…

Με τούτα και με ‘κείνα, εγώ δεν είχα ιδέα ότι το βιβλίο αυτό ήταν το συγκεκριμένο (που έχει γίνει και ταινία), μέχρι που μου το ‘πε αφού το είχα τελειώσει ο Yiannis.

Ας περάσουμε όμως στο δια ταύτα.

Η πλοκή είναι απλή: Το λογοτεχνικό Alter ego του Μπουκόφσκι, ο Κάρλ Τσινάτσκι, προς τα τέλη του β’ παγκοσμίου πολέμου και λίγο μετά, περιφέρεται στις ΗΠΑ από πόλη σε πόλη με ένα κεφάλι γεμάτο …φτηνό κρασί και γενικά αλκοόλ, γυναίκες, αυτοπεποίθηση για το πόσο καλός συγγραφέας είναι & στοιχήματα στον ιππόδρομο. Και όπου πάει πιάνει και μια δουλειά, για να την αφήσει 2-3 βδομάδες αργότερα το πολύ, ή για να τον πετάξουν έξω με τις κλοτσιές λόγω της συμπεριφοράς ή της αδιαφορίας του.

Λογικά πρέπει να έχει και πάρα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία η όλη φάση. Δε γίνεται διαφορετικά.

Τώρα, εγώ τελειώνοντας και το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι και αυτό, έχω να πώ τα εξής για τον κύριο:

– Είναι ο ορισμός της λούμπεν λογοτεχνίας. Κι αν δε το ορίσεις έτσι, τότε πώς μπορείς να το ορίσεις?

– Αυτό τί σημαίνει ωστόσο? Ότι είναι κακή η γραφή? Όχι, κάθε άλλο. Είναι υπέροχη. Απλή. Χωρίς ούτε μια περιττή λέξη, ποτέ. Τσεκουράτη. Σαν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει.

– Αυτό το πράγμα, ο τρόπος που γράφει ο κύριος Μπουκόφσκι δηλαδή, είναι αυτό που κρατάω περισσότερο από τα έργα του. Αυτό που με κάνει και εμένα προσωπικά να θέλω να τον διαβάσω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

– Με την ποίηση ποτέ δε τα ‘χα καλά. Δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά έτσι είναι. Ίσως και γι αυτόν το λόγο στον συγκεκριμένο συγγραφέα να μην μπορώ να καταλάβω ποτέ πού σταματάει το πεζό και πού αρχίζει η ποίηση. Και αντίστροφα. Καλό είναι αυτό. Κάνει την ποίησή του ενδιαφέρουσα. Σε συσκευασία τέτοια που μου ταιριάζει. Κάνει και τον πεζό του λόγο πιο ρυθμικό.

– Σωστό είναι αυτό που είπε ο Yiannis στο σχόλιό του για το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι.

«Αυτό που θαυμάζω τόσο πολύ στο Χένρι είναι η ταύτισή του με την ποίηση του, όπως το ίδιο θαυμάζω και στο Σαχτούρη, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω σχηματικά, όπως άλλωστε το σκέφτομαι. Το ποίημα ανήκει στο χώρο των ιδεών, ενώ ο ποιητής στον υλικό (αυθύπαρκτο) κόσμο. Αυτή είναι μια ριζική ‘αντίφαση’ που μπορεί ναι διακρίνει κανείς σχεδόν σε όλους τους ποιητές. Ο Χένρι κατάφερε να κατεβάσει τα ποιήματά του στον υλικό κόσμο. Το ίδιο αλλά από την άλλη κατάφερε ο Σαχτούρης. Εκείνος ανέβασε τον εαυτό του στο χώρο των ιδεών, ανεβαίνοντας σε επίπεδα πνευματικότητας που δεν τα μαζεύουν μαζί ούτε ούτε 100 βραχμάν γκουρού από το Κατμαντού.

Και οι 2 δεν έγραψαν ποίηση, έγιναν οι ίδιοι ποίηση.»

Εγώ π.χ. και από τα ποιήματά του που διάβασα και από το factotum δε θα μπορούσα να ισχυριστώ ούτε για μια γραμμή ότι «αυτό δεν το έζησε ο ίδιος». Είναι πραγματικά εκπληκτικό αυτό το πράγμα, αλλά όντως έτσι είναι…

«Ο Χένρι μιλά για τη μοναξιά και την απελπισία του ανθρώπου χωρίς περιστροφές» , λέει πάλι ο Yiannis. Σαφώς. Αλλά όχι μόνο γι αυτή. Το αναφέρει και μόνος του συχνά-πυκνά, ότι συγγραφέα θεωρεί αυτόν που δε μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει. Εγώ έτσι όπς τον έκοψα, ο Μπουκόφσκι αν δεν έγραφε, ειδικά τα ποιήματα που τα έγραφε καθημερινά, θα τρελαινόταν. Τόσο απλά. Η γραφή του δηλαδή είναι η ψυχοθεραπεία του.

– Όσοι θεωρείτε πως η λογοτεχνία δεν μπορεί να περιέχει «χυδαίες» λέξεις και εκφράσεις, σαφώς και δεν θα τον θεωρήσετε λογοτέχνη τον τύπο. Για να το θέσω κομψά 😀 …

Αυτά προς το παρόν.

Posted in Books, Charles Bukowski, Factotum, ΗΠΑ, Λογοτεχνία, Μπουκόφσκι, Μυθιστόρημα, βιβλία | 4 Σχόλια »

Βιβλίο: Να περιφέρεσαι στην τρέλα

Posted by a8lios στο Αύγουστος 2, 2008

«Ναι, σύντροφε, γεια σου. Είμαι ο πατέρας του νέου συντρόφου που πέρασε στη σχολή σου…».

Κάπως έτσι, a long long time ago, ξεκίνησε η γνωριμία μου με τον Yianni. Τον πρώτο φοιτητή που γνώρισα στο Ηράκλειο. Τον πρώτο σ/φο που γνώρισα στο Ηράκλειο. Και είναι κάτι τέτοιες παρουσίες -όχι μόνες τους βέβαια- που κερδίζουν έναν πρωτοετή που περνά σε μια σχολή και λέει «ωραία, θα χαλαρώσουμε τώρα» και τον κάνουν να αγωνιστεί και για 5 πράματα.

Με τον Yianni δε μπορώ να κρύψω πως διαφωνούσαμε σε αρκετά πράγματα. Για τη μπάλα, για τη τέχνη (έλεος δηλαδή, τί σουρεαλισμοί και υπερεαλισμοί και ιστορίες, αν είναι η ταινία για γέλια και για κλάματα ή σε παίρνει ο ύπνος είναι για τα μπάζα, ΔΕΝ έχει κάποιο «κρυφό μήνυμα», τέλος 😀 ).

Αλλά αυτό δε μπορεί να αποτρέψει κάποιον από το να θαυμάζει κάποια πράγματα πάνω του. Η ψυχρή λογική (εκτός αν μιλάμε για το γαύρο, οπότε δεν υπάρχει λογική 😉 ) είναι μεγάλο προσόν. Και η αποφασιστικότητα στο να πετύχεις τους στόχους που θέτεις, να μην επιρρεάζεσαι από το περιβάλλον κτλ. είναι πράγματα που δε τα ξαναείδα σε άνθρωπο τόσο έντονα.

Έστω και αν ποτέ δε τα βρήκαμε στις προτεραιότητες που είχε ο καθείς…

Τώρα ο Yiannis έφυγε για άλλες Πολιτείες.

Αλλά πριν φύγει, με την ψυχρή λογική που τον διακρίνει, πήρε την απόφαση να μοιράσει όλα τα βιβλία που είχε μαζέψει τόσα χρόνια σε όσους ενδιαφερόμασταν. Τα λογοτεχνικά. Γιατί τα πολιτικά τα είχε ήδη δώσει προ ετών αλλού…

Ε, πήραν 4-5 άτομα, πήρα κι εγώ, και μιας και είμαι ο γείτονας και μιας και να δω βιβλία να «μένουνε στο δρόμο» δε μπορώ, πήρα και ό,τι άφησαν οι υπόλοιποι.

Το σύνολο πρέπει να κονόμισα γύρω στα 100-120 βιβλία.

Μέσα σε αυτά και το συγκεκριμένο.

Και επειδή κάτι τέτοια γεγονότα που με κάνουν να αισθάνομαι πλουσιότερος και τα χρωστάω σε επιλογές άλλων δε μπορώ να τα αφήνω να περνάνε και να ξεχνιούνται, πάντα όταν θα σχολιάζω κάποιο βιβλίο που είναι από τη «συλλογή του Yianni», θα το τονίζω.

Πώς;

Λέω να γράφω: «Κερδισμένο στο Verginabet» 😉 . Αν δεν έχει και ο ίδιος πρόβλημα…

Μετά από αυτή τη σύντομη εισαγωγή, πάμε στο Βιβλίο:

[get it!]

Αντί σχολίων, στο συγκεκριμένο ποστ λέω να βάλω δύο από τα ποιήματα (γιατί ποιήματα περιέχονται μόνο). Εξ’ άλλου και το επόμενο ποστ βιβλίο του Μπουκόφσκι θα αφορά, οπότε θα τα πω εκεί μία και καλή.

A, τα συγκεκριμένα ποιήματα μην τα θεωρήσετε ούτε αντιπροσωπευτικά ούτε αυτά που μου άρεσαν περισσότερο ντε και καλά.

.
.

Εμπόριο

κάποτε οδηγούσα φορτηγά

τόσο γρήγορα και τόσες ώρες

που το δεξί μου πόδι μούδιαζε στο γκάζι.

η μια φορτωτική μετά την άλλη,

δεκατέσσερις ώρες τη μέρα

για 1,10 δολάρια την ώρα. μαύρα.

πήγαινα ανάποδα σε μονόδρομους

στα χειρότερα σημεία της πόλης.

μες στα μεσάνυχτα

μες στο καταμεσήμερο,

έτρεχα σαν τρελός

ανάμεσα σε κτίρια ψηλά

πάντα με την μπόχα

από κάτι ψόφιο

ή έτοιμο να ψοφήσει

κατά την παράδοση

στον ανελκυστήρα εμπορευμάτων.

ήταν ένας μηχανικός ανελκυστήρας,

που έβγαζε σ’εναν χώρο

μεγάλο φωτεινό

στριμωγμένες

κάτω από τα γυμνά φώτα

γυναίκες

έσκυβαν βουβά πάνω από τα μηχανήματα,

σταυρωμένες ζωντανές στην αλυσίδα παραγωγής.

κι εγώ παρέδιδα το δέμα

σ’ έναν χοντρό μαλάκα με κόκκινες τιράντες.

αυτός υπέγραφε,

σκίζοντας το φτηνό χαρτί με το στιλό του,

αυτό θα πει εξουσία,

αυτό θα πει αμερικανικός

κόσμος της εργασίας.

σου ‘ρχεται να σκοτώσεις τον προϊστάμενο επιτόπου

αλλά διώχνεις τη σκέψη και φεύγεις,

παίρνεις πάλι τον ανελκυστήρα

που ζέχνει κάτουρο,

και σε σταυρώνει κι εσένα

ο αμερικανικός κόσμος της εργασίας,

σου ξεριζώνει τα σπλάχνα

και τον εγκέφαλο

τη θέληση

το πνεύμα.

σε ξεζουμίζει,

σε πετάει στ’ αζήτητα.

ο καπιταλισμός.

η ηθική της εργασίας.

το κίνητρο του κέρδους.

η ανάμνηση όλων όσα έλεγε ο πατέρας σου,

«δούλεψε σκληρά και θα σ’ εκτιμήσουν».

αλλά, βέβαια, υπό τον όρο να παράγεις

πολύ περισσότερα απ’ αυτά που σε πληρώνουν.

.

βγαίνεις από το στενό δρομάκι

και ξαναβρίσκεσαι στον ήλιο,

στην κυκλοφοριακή συμφόρηση,

σχεδιάζεις τη διαδρομή

μέχρι την επόμενη στάση,

τον καλύτερο δρόμο,

για να γλιτώσεις χρόνο,

ενώ δεν ξέρεις κανένα κόλπο

κι αν σκεφτείς όλες τις παραδόσεις

που έχεις στο πρόγραμμα της μέρας

θα οδηγηθείς στην τρέλα.

μία μία,

η μία μετά την άλλη

οι φορτωτικές.

μπαινοβγαίνεις στα μποτιλιαρίσματα

ανάμεσα σε άλλους

που οδηγούν για να βγάλουν το ψωμί τους

χωρίς καμιά αίσθηση του κινδύνου,

της πραγματικότητας,

της ροής του χρόνου

ή της συμπόνιας.

νιώθεις την απόγνωση

που βγάζουν οι μηχανές τους,

η ζωή τους είναι το ίδιο απελπισμένη

και μονότονη με τη δική σου.

ανοίγεις δρόμο ανάμεσά τους

στον δρόμο για την επόμενη στάση,

διασχίζεις το πλημμυρισμένο

κεντρικό Λος Άντζελες

του 1-εννιά-πέντε-δύο,

βρωμοκοπάς, ζαλίζεσαι,

δεν έχεις χρόνο για φαγητό,

δεν έχεις χρόνο για καφέ,

είσαι στο δρομολόγιο αρ. 10,

κι είσαι καινούργιος στη δουλειά,

δώστε στον νεαρό

το πιο σπασαρχίδικο δρομολόγιο,

να δούμε αν μπορεί

να καταπιεί την τιμωρία.

.

κοιτάς το καντράν

και η βελόνα ταλαντεύεται στο κόκκινο.

ίχνος βενζίνη.

κρίμα ρε πούστη.

το σανιδώνεις,

ανάβοντας ένα σβησμένο τσιγάρο

με το ένα χέρι

από ένα βρώμικο σπιρτόκουτο.

.

βρε, δεν πάει να γαμηθεί ο κόσμος όλος.

.
.
.

Ήταν στ’ αλήθεια θυμωμένη

σ’ αγαπώ, είπε,

και έφτυσε σ’ένα μπωλ

με ζελέ.

το έβαλε

στο ψυγείο

και είπε,

μπορείς να το φας αργότερα

για βράδυ.

.

κι έφυγε

σαν τον σίφουνα

από την πόρτα

με τη φούστα της

ν’ ανεμίζει

θυμωμένη.

Posted in Charles Bukowski, Λογοτεχνία, Μπουκόφσκι, Ποίηση, βιβλία | 11 Σχόλια »