A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Posts Tagged ‘Μυθιστόρημα’

Βιβλίο: Το μάταιο χθες

Posted by a8lios στο Ιουνίου 18, 2009

b129701

[get it!]

(Δέστε καταρχάς την «περίληψη» που έχει στο οπισθόφυλλο στο παραπάνω λινκ)

Ωραίο βιβλίο.
Πρώτα απ’ όλα το εκτίμησα για την ξεκάθαρη πολιτική του τοποθέτηση, η οποία είναι από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του. Μιλάει για τα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο, επικρίνοντας σφόδρα τους ιστορικούς και τους συγγραφείς εκείνους, που αποφεύγουν να μιλήσουν συγκεκριμένα για κτηνωδίες, για το ποιοί ήταν οι θύτες και ποιοί τα θύματα, προκειμένου να οικοδομηθεί μια “εθνική ενότητα”.

Επίσης επικρίνει όλους εκείνους που όταν μιλούν για το καθεστώς του Φράνκο δίνουν βάρος σε δευτερεύοντα χαρακτηριστικά, “στην αλλόκοτη επίσημη γλώσσα, τον κοιλαρά στρατηγίσκο, την παράνοια για τους “εχθρούς της πατρίδος”, τις φροϋδικές υπερβολές του κλήρου, τη χυδαία αισθητική του εθνικού μας καθολικισμού, δημιουργώντας έτσι την εύπεπτη εικόνα μιας “μπανανίας” ”, και με αυτόν τον τρόπο βοηθούν στο να “δημιουργείται μια μνήμη όχι χρησιμότητας, αλλά φετιχισμού. Μια μνήμη όχι γνώσης, αλλά κουτσομπολιού. Μια μνήμη όχι λόγων, έργων και ευθυνών, αλλά ανεκδότων. Σε τελική ανάλυση μια μνήμη μάλλον συναισθηματική, παρά ιδεολογική”.

Πράγμα που βεβαίως είχαμε και έχουμε δει να συμβαίνει και στην Ελλάδα, ειδικά για την περίοδο της χούντας.

Αντίθετα ο συγγραφέας έχει την εξής άποψη: “Όταν όμως μιλάμε στον αναγνώστη για βασανιστήρια, είναι απαραίτητο να κααταφύγουμε στη λεπτομέρεια, να ανάψουμε τους πιο δυνατούς προβολείς και να τον αναγκάσουμε είτε να διαβάσει 15 σελίδες είτε να τις προσπεράσει είτε να κλείσει το βιβλίο. Επειδή, όταν μιλάει κανείς για βασανιστήρια με γενικότητες, είναι σαν να μην λέει τίποτε. (…) Και είναι αδύνατο να ξεμπερδεύουμε με το θέμα χρησιμοποιώντας γενικότητες του τύπου «τα βασανιστήρια ήταν μια συνηθισμένη πρακτική» ή «χιλιάδες άντρες και γυναίκες βασανίστηκαν». Είναι σαν να μην λέμε τίποτα, σαν να χαρίζουμε ατιμωρησία».

Έτσι παραθέτει 2 ανατριχιαστικές «μαρτυρίες» (σε εισαγωγικά γιατί δεν πρόκειται για πραγματικές μαρτυρίες, αλλά για μυθοπλασία του συγγραφέα), με κορυφαία εξ αυτών αυτή ενός αναρχικού, που ανάμεσα στα φοβερά, από άποψη μεθόδων βασανισμού, λέει και αυτό:

mataio3

ενώ καταλήγει στο εξής ενδιαφέρον σκεπτικό:

mataio4mataio5

Αυτό είναι το ένα στοιχείο του συγκεκριμένου μυθιστορήματος. Το άλλο είναι ότι είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε ο συγγραφέας κατά κάποιον τρόπο να μας περιγράφει τη διαδικασία γραψίματός του.

Την πρώτη έρευνα για τα πρόσωπα, την εποχή, τα γεγονότα, τις διάφορες επιλογές που μπορεί να κάνει, το πώς και με τί κριτήρια πλάθει τον όλο μύθο κτλ.

Και εκεί ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει ενδιαφέρον και είναι πολύ σωστός στις επιλογές του . Για δέστε αυτά και θα καταλάβετε 😉 :

mataio1mataio2

Γενικώς, για να τελειώνω, πολύ καλό!

Advertisements

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , | 5 Σχόλια »

Βιβλίο: Βίος και πολιτεία του Γερακάρη Λιμπεράκη

Posted by a8lios στο Φεβρουαρίου 25, 2009

limperakhs[get it!]

Ε ρε τί μορφές που κρύβει η ιστορία της Ελλάδας…

Και τί ιστορίες, ε?

Γιατί διαβάζοντας το βιβλίο δε μπορούσα παρά να σκεφτώ πως αν ο Λιμπεράκης ήταν π.χ. αμερικάνος ή άγγλος, η ιστορία του θα μπορούσε κάλλιστα να έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη και να μιλάμε για μια περιπέτεια του τύπου Braveheart, The Last Samurai κτλ.

Ωραίο βιβλιαράκι, ευχάριστο, αλλά παράλληλα τοποθετεί την περιπετειώδη ζωή του πρωταγωνιστή του σωστά στα ιστορικά πλαίσια της εποχής (όσο μπορώ να τα αντιλυφθώ εγώ δηλαδή…), σου μαθαίνει δηλαδή και 5 πράματα.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα και στο Αιγαίο έχουμε τουρκοβενετική σύγκρουση, πολιορκία του Χάνδακα (Ηρακλείου) από τους Οθωμανούς κτλ.

Και οι 2 πλευρές προσπαθούν να πάρουν τους ρωμιούς με το μέρος τους. Φυσικά πρώτα απ’ όλα τους Μανιάτες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννιέται στη Μάνη και ζει την περιπετειώδη ζωή του ο Λιμπεράκης, ο οποίος αφού πάνω στον νεανικό του ενθουσιασμό πάει να πολεμήσει πλάι στους Βενετούς και τρώει τις τάπες του, σκέφτεται «ώπα, και οι Τούρκοι και οι Βενετοί τα ίδια σκατά είναι, εμάς υποτακτικούς μας θέλουν και τπτ άλλο, οπότε θα αρχίσω να τους εκμεταλλεύομαι και τους δύο και να κάνω πως συμμαχώ πότε με τον έναν, πότε με τον άλλο, ανάλογα πώς με βολεύει…»

Το αποτέλεσμα?

Ένας περιβόητος πειρατής που σπέρνει τον τρόμο στο Αιγαίο, τόσο σε Τούρκους όσο και σε Βενετούς, φυλακίζεται ξανά και ξανά αλλά τον βγάζουν από τη φυλακή για να τον χρησιμοποιήσουν ενάντια στον εχθρό, τον κάνουν Μπέη της Μάνης, τον χρίζουν Ιππότη του Αγίου Μάρκου, και στο τέλος…

Ε, βάλτε, όλα αυτά μαζί με μια πολυτάραχη ερωτική ζωή και μια βεντέτα που χωρίζει τη Μάνη στη μέση και…

τί άλλο θέλετε για ένα πάρα πολύ καλό ιστορικό μυθιστόρημα να περνάει ο χρόνος στη σκοπιά? 

Μάλλον τίποτα…

Να και η κριτική από το Ριζοσπάστη.

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , | 6 Σχόλια »