A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for the ‘Λογοτεχνία’ Category

Βιβλίο: Το λάθος

Posted by a8lios στο Οκτώβριος 11, 2008

[get it!]

Να είμαι ειλικρινής: Δε μου αρέσει ο Σαμαράκης. Έχω διαβάσει 1-2 βιβλία του με διηγήματα, και, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, έχω την εντύπωση πως συνεχώς επαναλαμβάνεται.

Είναι και ότι τον έχω συνδιάσει στο μυαλό μου με την «Βουλή των Εφήβων», όπου παλιά τον καλούσαν ξανά και ξανά να χαιρετήσει.

Αλλά δεν είναι αυτό ο κυριότερος λόγος. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι νιώθω να τον διαπερνάει μια αφέλεια που καταντάει τρομερά εκνευριστική. Μου θυμίζει λίγο το γαϊτανάκι το έργο του. Το θέμα είναι όμως ότι το έργο του δεν απευθύνεται σε παιδιά από τη μία, και ότι δε μπορεί ρε παιδί μου να διαπνέεται ΟΛΟ από αυτό το πράγμα. Τί να πώ δηλαδή? Έλεος. ΕΛΕΟΣ!!!

Κάπως έτσι το βλέπω. Φαντάζομαι δε τον Κάρλ Τσινάτσκι να διαβάζει Σαμαράκη ώρες ώρες… Ε ρε γλέντια, μπορεί και να το έκαιγε το βιβλίο, λόγω μετριότητας!

«Το λάθος» παρ’ όλα αυτά μάλλον είναι το καλύτερο βιβλίο του Σαμαράκη.

Έβλεπα στα σχόλια στα πλαϊνά του βιβλίου διάφορους να το συγκρίνουν με τη Δίκη του Κάφκα. Δε θα πω ότι δε μου τη θύμισε. Ναι, θυμίζει. Σε ένα βαθμό. Απολυταρχικό καθεστώς κι εδώ. Κάποιος κατηγορείται. Ο αναγνώστης αναρωτιέται μέχρι τέλους αν έχει καμία σχέση με ο,τιδήποτε από όλα αυτά ο κατηγορούμενος. Όπως αναρωτιέται και τί σόι «κράτος δικαίου» είναι αυτό.

Αλλά από την άλλη ποτέ ο Σαμαράκης δεν καταφέρνει να δημιουργήσει αυτή την ατμόσφαιρα,  αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα που σε πνίγει όλο και περισσότερο, πράγμα που είναι το κύριο χαρακτηριστικό της «Δίκης».

Έτσι εμένα, όσο έφτανε προς το τέλος το βιβλίο, μου θύμιζε όλο και πιο πολύ κάτι εντελώς διαφορετικό: Το «Περί Φωτίσεως» του Ζοζέ Σαραμάγκου. Και ως προς τον τρόπο που γίνεται η αφήγηση, και ως προς τις επιλογές των οργάνων τις τάξης που πρωταγωνιστούν στις 2 ιστορίες.

Μπορώ να πώ δηλαδή ότι δε με χάλασε το συγκεκριμένο βιβλίο εν τέλει. Μόνο στο τέλος, εκεί που έπρεπε να διαλέξει δηλαδή ο Σαμαράκης αν θα ξεπαράσει τα συνηθισμένα. Εκεί με απογοήτευσε, με ξενέρωσε, με γείωσε. Τα συνηθισμένα βαρετά κλισέ:

«Η ανθρώπινη φιλία μπορεί να νικήσει κάθε απολυταρχικό καθεστώς, γιατί αυτό κάνει τους υπολογισμούς του αγνοώντας την».

Ναι, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε αγαπητέ.

«Και η καλύτερη λύση στην σημερινή κρίση είναι η σοσιαλδημοκρατία, γιατί σέβεται τα δικαιώματα όλων: Και των εργαζομένων, και των κεφαλαιοκρατών», θα συμπλήρωνα εγώ…

…και μετά ξυπνήσαμε.

Ε, τουλάχιστον απέφυγε το happy end. Κάτι είναι κι αυτό…

Advertisements

Posted in Λογοτεχνία, βιβλία | 8 Σχόλια »

Βιβλία: Οι ιστορίες του δικαστή Τί

Posted by a8lios στο Σεπτεμβρίου 4, 2008

Η Ελευθεροτυπία είχε φέτος μια πολύ καλή ιδέα κατά τη γνώμη μου. Συνδιάζοντας τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και το καλοκαιρινό αραλίκι, έδινε τις εβδομάδες των αγώνων με τη σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία και από ένα βιβλίο της σειράς «Οι ιστορίες του δικαστή Τί».

Κι εγώ έσπευσα.

Πήρα και διάβασα και τα 3 βιβλία που έδωσε,

«Φόνος στην Καντώνα«,

«Το αίνιγμα του κινέζικου καρφιού«,

«Δολοφονία στο καράβι των λουλουδιών«.

Πρόκειται για κινέζικες αστυνομικές ιστορίες, που διαδραματίζονται γύρω στο 660 μ.Χ.

Καταρχάς να πώ ότι και σαν αστυνομικές ιστορίες, ή ιστορίες μυστηρίου, όπως θέτε, λένε αρκετά. Θυμίζουν αρκετά Σέρλοκ Χόλμς. Ίσως ως προς αυτό το κομμάτι να είναι λίγο υποδεέστερες, αλλά και πάι είναι πολύ καλές. Τουλάχιστον εγώ δεν έβρισκα το δράστη και το τί ακριβώς είχε παιχτεί, με καμία παναγία, μέχρι που τα αοκάλυπτε όλα ο συγγραφέας.

Αλλά το ωραίο είναι ότι μαθαίνεις και κάποια πράγματα για την Κίνα της εποχής, και με αυτή την έννοια ήταν έξυπνη η «προσφορά» της Ελευθεροτυπίας την εποχή της Ολυμπιάδας στο Πεκίνο.

Τί μαθαίνεις?

Κάποια πράγματα για το πώς ήταν διαρθρωμένη η κινεζική αυτοκρατορία. Για το ότι η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία δεν ήταν ουσιαστικά διαχωρισμένες, αφού οι δικαστές τις ασκούσαν και τις 2. Για το σύστημα απονομής δικαιοσύνης στην Κίνα την εποχή εκείνη, που είχε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία. Για το ότι υπήρχε και εκεί κάτι αντίστοιχο με το «πας μη Έλλην βάρβαρος». Για τον τρόπο αντιμετώπισης των γυναικών κτλ.

Π.χ. όλα (οι καταθέσεις, οι κατηγορίες, οι ανακρίσεις κτλ.) γίνονταν δημόσια. Ο οποιοδήποτε μπορούσε να πάει και να ζητήσει «συνεδρίαση» του δικαστηρίου, η οποία γίνονταν επιτόπου (ή σχεδόν επιτόπου) και με παρόντες όσα μέλη της κοινότητας είχαν όρεξη να παρακολουθήσουν. Άλλο ωραίο και έξυπνο: Αν ο δικαστής έπαιρνε μια απόφαση η οποία αποδεικνυόταν λανθασμένη, του επιβαλλόταν η ίδια ποινή την οποία είχε επιβάλλει στους υπόπτους προηγουμένως. Και αυτό συμπεριλάμβανε και την θανατική ποινή, με διάφορους τρόπους.

Βέβαια ο συγγραφέας, θέλοντας να κρατήσει τον τρόπο γραφής παρόμοιο με εκείνον κινεζικής λογοτεχνικής παράδοσης στα αστυνομικά μυθιστορήματα, τονίζει σχεδόν μόνο τις αρετές του δικαστή Τί.

Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι κάθε ιστορία περιέχει και ουκ ολίγες «πικάντικες ιστορίες», που δείχνουν αρκετά πράγματα για τις σχέσης των 2 φύλων και την θέση της γυναίκας στην Κίνα της εποχής. Εξ’ άλλου ο συγγραφέας έχει γράψει και κοτζάμ έρευνα για τη «σεξουαλική ζωή στην αρχαία Κίνα», οπότε καταλαβαίνετε…

Τώρα, για τα 3 συγκεκριμμένα βιβλία που διάβασα, μπορώ να πω πως το «αίνιγμα του κινέζικου καρφιού» ήταν το πιο συγκινητικό και το πιο ανθρώπινο, ενώ το «δολοφονία στο καράβι των λουλουδιών» εμένα μου φάνηκε σαν έτοιμο σενάριο για μια πραγματικά πολύ πολύ καλή ταινία περιπέτεας.

Το μόνο «κακό» είναι με τα ονόματα λίγο, που λογικό είναι να τα μπερδεύει κανείς. Ειδικά στα πρώτα βιβλία της σειράς που χρησιμοποιεί κάμποσα (γιατί μετά όπως λέει και ο ίδιος του το επισήμαναν και τα περιόρισε σε κάθε βιβλίο).

Τέλος να πω ότι και ο δικαστής Τί και όλες οι επιμέρους ιστορίες που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας στα βιβλία υπήρξαν στη πραγματικότητα. Στο τέλος κάθε βιβλίου αναφέρει λεπτομέρειες γι αυτά.

Υ.Γ.

Μπορείτε να δείτε και αυτό.

Posted in Αστυνομικό μυθιστόρημα, Δικαστής Τί, Ελευθεροτυπία, Κίνα, Λογοτεχνία, βιβλία | 3 Σχόλια »