A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for the ‘βιβλία’ Category

Βιβλίο: Το λάθος

Posted by a8lios στο Οκτώβριος 11, 2008

[get it!]

Να είμαι ειλικρινής: Δε μου αρέσει ο Σαμαράκης. Έχω διαβάσει 1-2 βιβλία του με διηγήματα, και, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, έχω την εντύπωση πως συνεχώς επαναλαμβάνεται.

Είναι και ότι τον έχω συνδιάσει στο μυαλό μου με την «Βουλή των Εφήβων», όπου παλιά τον καλούσαν ξανά και ξανά να χαιρετήσει.

Αλλά δεν είναι αυτό ο κυριότερος λόγος. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι νιώθω να τον διαπερνάει μια αφέλεια που καταντάει τρομερά εκνευριστική. Μου θυμίζει λίγο το γαϊτανάκι το έργο του. Το θέμα είναι όμως ότι το έργο του δεν απευθύνεται σε παιδιά από τη μία, και ότι δε μπορεί ρε παιδί μου να διαπνέεται ΟΛΟ από αυτό το πράγμα. Τί να πώ δηλαδή? Έλεος. ΕΛΕΟΣ!!!

Κάπως έτσι το βλέπω. Φαντάζομαι δε τον Κάρλ Τσινάτσκι να διαβάζει Σαμαράκη ώρες ώρες… Ε ρε γλέντια, μπορεί και να το έκαιγε το βιβλίο, λόγω μετριότητας!

«Το λάθος» παρ’ όλα αυτά μάλλον είναι το καλύτερο βιβλίο του Σαμαράκη.

Έβλεπα στα σχόλια στα πλαϊνά του βιβλίου διάφορους να το συγκρίνουν με τη Δίκη του Κάφκα. Δε θα πω ότι δε μου τη θύμισε. Ναι, θυμίζει. Σε ένα βαθμό. Απολυταρχικό καθεστώς κι εδώ. Κάποιος κατηγορείται. Ο αναγνώστης αναρωτιέται μέχρι τέλους αν έχει καμία σχέση με ο,τιδήποτε από όλα αυτά ο κατηγορούμενος. Όπως αναρωτιέται και τί σόι «κράτος δικαίου» είναι αυτό.

Αλλά από την άλλη ποτέ ο Σαμαράκης δεν καταφέρνει να δημιουργήσει αυτή την ατμόσφαιρα,  αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα που σε πνίγει όλο και περισσότερο, πράγμα που είναι το κύριο χαρακτηριστικό της «Δίκης».

Έτσι εμένα, όσο έφτανε προς το τέλος το βιβλίο, μου θύμιζε όλο και πιο πολύ κάτι εντελώς διαφορετικό: Το «Περί Φωτίσεως» του Ζοζέ Σαραμάγκου. Και ως προς τον τρόπο που γίνεται η αφήγηση, και ως προς τις επιλογές των οργάνων τις τάξης που πρωταγωνιστούν στις 2 ιστορίες.

Μπορώ να πώ δηλαδή ότι δε με χάλασε το συγκεκριμένο βιβλίο εν τέλει. Μόνο στο τέλος, εκεί που έπρεπε να διαλέξει δηλαδή ο Σαμαράκης αν θα ξεπαράσει τα συνηθισμένα. Εκεί με απογοήτευσε, με ξενέρωσε, με γείωσε. Τα συνηθισμένα βαρετά κλισέ:

«Η ανθρώπινη φιλία μπορεί να νικήσει κάθε απολυταρχικό καθεστώς, γιατί αυτό κάνει τους υπολογισμούς του αγνοώντας την».

Ναι, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε αγαπητέ.

«Και η καλύτερη λύση στην σημερινή κρίση είναι η σοσιαλδημοκρατία, γιατί σέβεται τα δικαιώματα όλων: Και των εργαζομένων, και των κεφαλαιοκρατών», θα συμπλήρωνα εγώ…

…και μετά ξυπνήσαμε.

Ε, τουλάχιστον απέφυγε το happy end. Κάτι είναι κι αυτό…

Advertisements

Posted in Λογοτεχνία, βιβλία | 8 Σχόλια »

Βιβλίο: Γκαρντούνο, στον καιρό της ειρήνης…

Posted by a8lios στο Σεπτεμβρίου 26, 2008

[get it!]

Υπάρχει ένα χωριό στο Μεξικό που δεν το βρίσκεις στους ταξιδιωτικούς χάρτες.
Οι κάτοικοί του λένε ότι ονομάζεται Γκαρντούνο, στον καιρό της ειρήνης… και Ζαπάτα, στον καιρό του πολέμου.

.

Ήταν εκείνες τις βδομάδες που είχα διαβάσει τους Wobblies και το Persepolis. Πέτυχα και αυτό, και όπως είχα πάρει φόρα με τα κόμικς, είναι και πολίτικό λέω, είναι και λατινοαμερικάνικο, φυυύγαμε.

Τελικά όμως μου βγήκε ψιλομάπα το καρπούζι.

Καταρχάς, διαβάστε λίγο τη περιγραφή εδώ. Κάτι αρχίσατε να ψιλιάζεστε, ε? Η «γενιά του Πόρτο Αλέγκρε», η «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» κτλ…

Και πού να δείτε και τον πρόλογο, που τον έχει γράψει o διευθυντής της «Monde Diplomatique», Ιγκνάσιο Ραμονέ. Η μόνη χρησιμότητα του προλόγου είναι ότι μπορεί να αντικαταστήσει το κωλόχαρτό σας σε περίπτωση ανάγκης. Σοβαρά το λέω.

Τέλος πάντων. Ευτυχώς το βιβλίο είναι κάπως καλύτερο πολιτικά από τον πρόλογο, αλλιώς δε θα τη πάλευα. Αυτοβιογραφικό, περιγράφει τη διαδρομή του καλλιτέχνη από τις διάφορες δουλειές του κώλου στο Παρίσι μέχρι τις διάφορες ΜΚΟ, στις οποίες συμμετέχει στη συνέχεια.

Από αυτή τη σκοπιά μπορεί να φανεί χρήσιμο. Περιγράφει δηλαδή κατά κάποιον τρόπο πώς μια μερίδα νέων σε προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, που έχουν ανησυχίες και βλέπουν κάποιες αδικίες του συστήματος, στρέφονται σε τέτοιες «λύσεις».

Μου θύμισε επίσης εκείνη την άσχημη Αγγλίδα, για την οποία έχει γράψει η Παρτιζάνα σε διάφορα ποστ της (βρήκα το καλύτερο νομίζω). Διότι με κάποια ΜΚΟ ο φίλος βρέθηκε και στην Γιουγκοσλαβία. Στον εμφύλιο όμως αυτός, όχι στα του Κοσσόβου. Ο συγκεκριμένος και η δικιά του ΜΚΟ, έτσι όπως τα περιγράφει τουλάχιστον, δεν έπαιξαν αντιδραστικό ρόλο στις εξελίξεις. Πάλι καλά. Απλά φύγανε άπραγοι, αφού δε μπόρεσαν να συνεννοηθούν με τους «βάρβαρους».

Νομίζω πάντως πως το κομμάτι του για τη Γιουγκοσλαβία είναι το καλύτερο του βιβλίου.

Καλλιτεχνικά πάλι έχει ορισμένα στοιχεία που μου άρεσαν. Σου δίνει όσα θέλει να πει με μια περίεργη σειρά, στην αρχή τουλάχιστον, σαν σκόρπιες σκέψεις ένα πράμα. Μετά έχει 2-3 ιστορίες που μπλέκονται, κάνει δηλαδή τα τσαλιμάκια του και εμένα μου αρέσουν αυτά. Τουλάχιστον όταν είναι με μέτρο και δε χάνεται η μπάλα.

Σε γενικές γραμμές πάντως αυτό που θέλει να πει (μάλλον) ο συγγραφέας, και γι αυτό έχει χωρίσει και το έργο του στα 2 (ναι, το 2ο βιβλίο που δεν υπάρχει στα ελληνικά είναι το «Ζαπάτα, στο καιρό του πολέμου…»), είναι ότι αυτή η περίοδος, του πρώτου βιβλίου, είναι εκείνη στην οποία παρατηρεί, επεξεργάζεται τη «νεοφιλελεύθερη» πραγματικότητα και τις αδικίες της, διαμορφώνει δηλαδή τη συνείδηση, ενώ στο δεύτερο βιβλίο μάλλον δρα για την «ανατροπή» της…

😀

Πώς? Ένα θα σας πώ: Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου (ίσως και στη τελευταία) συναντά τον Μπερνάρ Κασέν και συζητούν για την ίδρυση της ATTAC, της οποίας ο Κασέν θα αποτελέσει και πρόεδρος…

…επανάσταση σε λέω…

Posted in Books, Comic, Graphic novel, Κόμικς, βιβλία | 8 Σχόλια »