A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for the ‘Αντικομμουνισμός’ Category

KKE & σοσιαλισμός του 20ου αιώνα

Posted by a8lios στο Σεπτεμβρίου 7, 2008

Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν πάρα πολύ σ’ αυτή τη ζωή είναι η παπαρολογία που παρουσιάζεται όχι απλά ως κάτι το σοβαρό, αλλά και ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Από τη στιγμή λοιπόν που ανακοινώσαμε σαν κόμμα ότι στο 18o συνέδριο που θα γίνει το Φλεβάρη θα συζητήσουμε και για τον σοσιαλισμό του 20ου αιώνα και πρώτα απ’ όλα για το σοσιαλιστικό εγχείρημα στην ΕΣΣΔ, βλέπω μια τέτοια κατάσταση.

Ή τουλάχιστον επειδή έκανα τη μαλακία και έβαλα το feed του aggregator του Καρπίδη για ποστς που αφορούν το ΚΚΕ στον googlereader μου, μια τέτοια κατάσταση βλέπω μέσα από εκεί.

Δηλαδή διάφορα ποστ του τύπου «μπα, τώρα θυμήθηκε το ΚΚΕ ότι διαλύθηκε ο σοσιαλιστικός παράδεισος?» κτλ. Καταλαβαίνετε νομίζω…

Επιπλέον, μετά από αυτό το άρθρο στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής,

«Επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν… Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ οι -κατά το Περισσό- βασική υπαίτιοι της πτώσης της ΕΣΣΔ«, του Λ. Σταυρόπουλου,

[Update: Άρθρο-απάντηση σε αυτό του Βήματος είχε ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης την Κυριακή 7 Σεπτέμβρη. Του Στέφανου Λουκά]

στο οποίο ο αρθρογράφος (του Βήματος) πραγματικά κόβει και ράβει ό,τι θέλει και καταφέρνει (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να βγάλει το συμπέρασμα πως το ΚΚΕ αυτό που πιστεύει σήμερα είναι πως για τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ευθύνεται ο …θάνατος του Στάλιν, είπα να κάνω το εξής:

Να μαζέψω σε ένα ποστ ό,τι επεξεργασίες, συμπεράσματα κτλ. έχουμε σαν κόμμα για το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ. Και για να δοθεί μια απάντηση σε όσους λένε πως «τώρα το θυμήθηκε το ΚΚΕ», και (κυρίως) γιατί θα φανούν χρήσιμα όλα τα παρακάτω σε όσους τους επόμενους μήνες θα έχουν όρεξη να συμμετάσχουν στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ συζητώντας για το σοσιαλιστικό εγχείρημα της Ευρώπης του 20ου αιώνα.

(α, να συμπληρώσω και κάτι που παρατήρησα: Η τεράστια πλειοψηφία των ποστς που αναφέρονταν στο παραπάνω άρθρο του Βήματος και με βάση αυτό ειρωνεύονταν το ΚΚΕ ήταν από μπλογκς που ανήκαν σε ΠΑΣΟΚους και ακροδεξιούς. Έτυχε βεβαίως, μη κάνετε τπτ συνειρμούς 😀 …)

Λοιπόοον. Έχουμε και λέμε:

Καταρχάς υπάρχουν τα υλικά της πανελλαδικής συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1995 με τίτλο:

«Εκτιμήσεις και προβληματισμοί για του παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού». Εδώ σε .html από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ, εδώ σε .pdf από το 1917.gr . Ίσως το συγκεκριμένο είναι το πιο απαραίτητο να διαβαστεί, αφού το κείμενο που θα μπεί στον προσυνεδριακό διάλογο παίρνει σαν δεδομένες τις επεξεργασίες του ’95.

Έπειτα έχουμε μια σειρά βιβλία που έχει τυπώσει η Σύγχρονη Εποχή από το 1991 και μετά και αφορούν αυτό το θέμα. Άλλα περιέχουν κριτικές προσεγγίσεις και μελέτες για το σοσιαλισμό και άλλα, όπως αυτά του Στάλιν, των οικονομολόγων ή αυτό για την Κομμουνιστική Διεθνή βγήκαν με σκοπό να δείξουν από πρωτογενείς πηγές τί απόψεις επικρατούσαν την εποχή εκείνη.

Είναι τα εξής:

«Για τα δραματικά γεγονότα του 1989«, του Έριχ Χόνεκερ.

«Μια άλλη ματιά στο Στάλιν«, του Λούντο Μάρτενς.

«Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ«, του Αναστάση Γκίκα.

«Σημειώσεις από τη φυλακή«, του Έριχ Χόνεκερ.

«Συζήτηση για θέματα πολιτικής οικονομίας στα τέλη της πρώτης δεκαετίας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ«, συλλογικό έργο σοβιετικών οικονομολόγων της εποχής.

«Σύγχρονος αναθεωρητισμός και αντεπανάσταση«, συλλογικό έργο.

«Το αίνιγμα Γκορμπατσόφ«, του Κ.Γ. Λιγκατσόφ.

«14ος τόμος των απάντων του Στάλιν (1934-1941)«.

«15ος τόμος των απάντων του Στάλιν (1941-1945)«.

«Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ«, του Ι.Β. Στάλιν.

«Η Κομμουνιστική Διεθνής. Οι θέσεις και το καταστατικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως ψηφίστηκαν στο Β΄ Συνέδριο της Πετρούπολης – Μόσχας (6-25 Ιουλίου 1920): Υλικά από το αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ«.

Τα περισσότερα ωστόσο κείμενα μπορούμε να τα βρούμε στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, το περιοδικό της ΚΕ του ΚΚΕ που από το 1991 και μετά βγαίνει κάθε δύο μήνες. Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι στο ίντερνετ υπάρχουν τα κείμενα από το 6ο τεύχος του 1999 μέχρι το 1ο τεύχος του 2007. Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε ότι το πραγματικό σύνολό τους, από το ’91 μέχρι και σήμερα, είναι πολλαπλάσιο από αυτά που ακολουθούν. Παρ’ όλα αυτά και τα παρακάτω είναι αρκετά και ενδεικτικά. Επίσης να πω ότι α)Η σειρά που τα παραθέτω είναι λίγο ό,τι να’ ναι. β)Μάλλον και εσάς (όπως και εμένα) όταν πατήσετε κάποιο λινκ θα σας βγάζει «κινέζικα». Don’t panic, απλά αλλάζετε character encoding. Έχω την εντύπωση πως οποιοδήποτε ελληνικό και να βάλετε θα σας τα βγάλει. γ)Έχω περιλάβει και κάποια κείμενα (π.χ. του Βαγενά για τη Τσετσενία και για το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, κάτι άλλα για την οργάνωση των κομμουνιστών μέσα στην ιστορία) που αγγίζουν το θέμα μας ψιλοξόφαλτσα, αλλά μου φαίνονταν σημαντικά… :

«100 χρόνια Σοστακόβιτς: Η επίθεση στον σοσιαλισμό στο πρόσωπό του«, του Γιώργου Φιλίππου, τεύχος 1 του 2007.

«Επίκαιρα ζητήματα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στο χώρο της πρώην ΕΣΣΔ«, του Ελισαίου Βαγενά, τεύχος 3 του 2006.

«Ο ποντιακός ελληνισμός στην ΕΣΣΔ. Μύθος και πραγματικότητα«, του Αναστάση Γκίκα, τεύχος 4 του 2006.

«Η διχογνωμία σχετικά με την εμπορευματική παραγωγή. Το ιστορικό επίπεδο της σοβιετικής επιστήμης. Ανασκόπηση-αξιολόγηση«, του Χέρμαν Γιάκομπς, τεύχος 6 του 2006.

«Ενάντια στη διαστρέβλωση σελίδων ιστορίας του σοσιαλισμού«, του Βίκτορ Τιούλκιν, τεύχος 1 του 2005.

«Υποθήκες για όσους μένουν«, του Βίκτορ Μιχάιλοβιτς Γκλούσκοφ, τεύχος 1 του 2005.

«Αναθεωρητισμός και σοσιαλισμός μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο«, του Κούρτ Γκοσβάιλερ, τεύχος 2 του 2005.

«Εναλλακτική λύση στη μεταρρύθμιση της αγοράς του 1965 χωρίς αποδέκτες«, του Β. Ντ. Πιχορόβιτς, τεύχος 3 του 2005.

«Απόψεις του Ε. Β. Ιλιένκοφ για την οικονομική φύση του σοσιαλισμού στη δεκαετία του 1960«, του Β. Ντ. Πιχορόβιτς, τεύχος 5 του 2005.

«Ενάντια στο ρεβιζιονισμό«, του Κούρτ Γκοσβάιλερ, τεύχος 1 του 2004.

«Ο σταχανωφισμός«, του Αλέξη Σταχάνωφ, τεύχος 3 του 2004.

«Η εκπαίδευσις εις την Ρωσίαν«, του Α. Λουνατσάρσκι, τεύχος 3 του 2004.

«Η κρίση της σχολικής εκπαίδευσης στην ΕΣΣΔ«, του Ντ. Π. Κιριένκο, τεύχος 4 του 2004.

«Τσετσενία: Τα ταξικά συμφέροντα πίσω από τους διαστρεβλωτικούς φακούς της «αιώνιας σύγκρουσης»«, του Ελισαίου Βαγενά, τεύχος 5 του 2004.

«Η ιδεολογική αντιπαράθεση για τη «βιολογική καλλιέργια» στην ΕΣΣΔ«, του Κώστα Αγγελόπουλου, τεύχος 1 του 2003.

«Ιστορική προσέγγιση της αντιπαράθεσης για την τάση απονέκρωσης του νόμου της αξίας κατά την σοσιαλιστική οικοδόμηση«, της Ελένης Μπέλλου, τεύχος 1 του 2003.

«H ιστορία των συζητήσεων στην ΕΣΣΔ για το πρόβλημα της αγοράς και του σχεδίου (1920-1991)«, του Β.Ν. Βολόβιτς, τεύχος 2 του 2003.

«Επιστολές των Στάλιν και Μολότοφ στους Γιουγκοσλάβους καθοδηγητές για τον κίνδυνο του οπορτουνισμού (α’ μέρος)«, τεύχος 2 του 2003.

«Επιστολές των Στάλιν και Μολότοφ στους Γιουγκοσλάβους καθοδηγητές για τον κίνδυνο του οπορτουνισμού (β’ μέρος)«, τεύχος 3 του 2003.

«Η συζήτηση για το ξεπέρασμα της εμπορευματικής παραγωγής στο σοσιαλισμό«, του Μ.Β. Ποπώφ, τεύχος 3 του 2003.

«Η συζήτηση για το νόμο της αξίας και το νόμο της αξίας χρήσης στο σοσιαλισμό«, του Β.Γ. Ελμέεφ, τεύχος 3 του 2003.

«Ανασκόπηση των οικονομικών συζητήσεων στην ΕΣΣΔ (δεκαετίες ’20 – ’30)«, του Τ.Ι. Γιαμπρόβα, τεύχος 3 του 2003.

«Οπορτουνισμός, ιμπεριαλισμός και αντεπανάσταση: Μια καταγραφή από τα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ«, του Νίκου Παπαγεωργάκη, τεύχος 4 του 2003.

«Επιστολή του αντιπροσώπου της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς τα μέλη του ΚΚΕ (1925)«, τεύχος 4 του 2003.

«Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (α’ μέρος)«, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 3 του 2001.

«Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (β’ μέρος)«, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 4 του 2001.

«Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (γ’ μέρος)«, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 5 του 2001.

«Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (δ’ μέρος)«, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 6 του 2001.

«Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (ε’ μέρος)«, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 1 του 2002.

«Το Κόμμα και η Εργατική Τάξη στο σύστημα δικτατορίας του προλεταριάτου«, του Ι.Β. Στάλιν, τεύχος 4 του 2002.

«Η «θεωρία» περι ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (α’ μέρος)«, του Ν.Β. Γιάκουσεβ, τεύχος 6 του 2002.

«Η «θεωρία» περί ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (β’ μέρος)«, του Ν. Κ. Γιάκουσεβ, τεύχος 1 του 2003.

«Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ 1955-1990 (α’ μέρος)«, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 6 του 2002.

«Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ 1955-1990 (β’ μέρος)«, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 1 του 2003.

«Οι αντιφάσεις στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ«, των Ι.Μ. Γκεράσιμοφ & Μ.Β. Ποπόφ, τεύχος 5 του 2001.

«Απολογισμός στο 18ο συνέδριο του κόμματος για την δουλειά της Κ.Ε. του ΠΚΚ(μπ) (1939)«, τεύχος 5 του 2001.

«Ο οικολογικός απολογισμός των σοσιαλιστικών χωρών«, των Αλεξάντερ Κεμπενέερς και Ντιντιέ Μπετ, τεύχος 6 του 2000.

«Νόμος της αξίας και σοσιαλισμός«, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 6 του 2000.

«O Στάλιν και η οικονομική επιστήμη«, του Α.Μ. Εριόμιν, τεύχος 6 του 2000.

«Κριτική σε μια «κριτική» του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε«, του Γιώργου Πολυμερίδη, τεύχος 3 του 2000.

« «Ολοκληρωτισμός»: Η επιστροφή της μυθολογίας του ψυχρού πολέμου«, του Απόστολου Χαρίση, τεύχος 2 του 2000.

«Τα καθήκοντα των ενώσεων νεολαίας (1920)«, του Β.Ι. Λένιν.

«Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ τη περίοδο 1917-1955«, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 6 του 1999.

«Βασικοί σταθμοί στην ιστορία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (χρονολόγιο 1919-1943)«, τεύχος 6 του 1999.

«Η Κομμουνιστική Διεθνής και το ΚΚΕ«, του Γιώργου Τζιτζιλώνη, τεύχος 6 του 1999.

Φυσικά υπάρχουν και αρκετά πράγματα πέρα από αυτά. Όλα αυτά τα χρόνια (1991-2008) το ΚΚΕ έχει συμμετάσχει από τη μία σε συμπόσια και ημερίδες που οργάνωναν άλλα κομμουνιστικά κόμματα και ερευνητικά κέντρα για το ζήτημα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, ενώ έχει διοργανώσει και το ίδιο μερικά, με τελευταίο αυτό του 2007, τα υλικά του οποίου εκδίδονται σταδιακά στις Κομμουνιστικές Επιθεωρήσεις που κυκλοφορούν αυτό το διάστημα.

Τέλος υπάρχουν και αρκετά άρθρα για την εκπαίδευση και την έρευνα στην ΕΣΣΔ στο τριμηνιαίο περιοδικό «θέματα παιδείας», που απο το 2000 εκδίδουν από κοινού οι παρατάξεις που στηρίζει το ΚΚΕ στους χώρους τς εκπαίδευσης και της έρευνας.

.

Ααααυτάαα.

To post αυτό θα μπει σαν ξεχωριστή σελίδα (σαν την «αρχική» και το «about») για να χρησιμεύει σαν αναφορά το επόμενο διάστημα. Επίσης θα προσθέτω τα αντίστοιχα άρθρα της ΚΟΜΕΠ, όποτε αυτά θα ανεβαίνουν στο site.

Επίσης εδώ θα ήταν καλό να προτείνετε και άλλα βιβλία και υλικά για το θέμα, ή να επισημάνετε κάποια δικά μας που έχω ξεχάσει…

Advertisements

Posted in Αντικομμουνισμός, Επανάσταση, ΕΣΣΔ, Ιστορία, ΚΚΕ, Κομμουντικό κίνημα, Κομμουνιστική Διεθνής, Κομμουνιστική Επιθεώρηση, ΜΜΕ, Σύχρονη Εποχή, Σοσιαλισμός, ΤΟ ΒΗΜΑ, Uncategorized | 36 Σχόλια »

Τί έχει να φοβηθεί το ΚΚΕ και δε δημοσιεύει τις πηγές εσόδων του?

Posted by a8lios στο Ιουλίου 21, 2008

Είναι ένα ερώτημα, δεν είναι?

Μάλιστα όπως είπε πρώτα και κύρια ο Γιωργάκης «κατανοητό το τί γινόταν στο παρελθόν και τί διώξεις υπέστησαν άνθρωποι που δήλωναν έστω φιλο-ΚΚΕ, αλλά σήμερα, στη σύγχρονη δημοκρατία μας, τί έχει να φοβηθεί το ΚΚΕ? Γιατί κρύβεται? Δε πρέπει οι πολιτες να ξέρουν?»
Για να δούμε λοιπόν, τί ισχύει στη σύγχρονη δημοκρατία, στο σύγχρονο «Ευρωπαϊκό Κεκτημένο»:

(τα παρακάτω στοιχεία είναι ουσιαστικά αποσπάσματα από το άρθρο του Ελισαίου Βαγενά στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 20 Ιούλη)

1. Στο πιο ανατολικό σημείο της Ευρώπης, στη Ρωσία, για να κατέβει ένα πολιτικό κόμμα στις εκλογές, πρέπει νωρίτερα να παραδώσει στις αρχές τα προσωπικά δεδομένα (αριθμός ταυτότητας, διεύθυνση κατοικίας, επάγγελμα κλπ.) 50 χιλιάδων μελών του; Η ρωσική ολιγαρχία ήδη έχει ανακοινώσει την πρόθεσή της να φτάσει αυτόν τον αριθμό στις 100 χιλιάδες, ώστε να περιορίσει ακόμη περισσότερο κάθε ριζοσπαστική αντιπολιτευτική φωνή.

Να σημειώσω επίσης ότι το κόμμα με το οποίο πρώτα και κύρια συνεργάζεται το ΚΚΕ στη Ρωσία, το ΚΕΚΡ-ΕΚΚ σταθερά διώκεται τα τελευταία χρόνια. Πρώτα απαγορεύτηκε, λόγω της λέξης «επαναστατικό» που περιείχε το όνομά του, και σχετικά πρόσφατα μέσω του νόμου που αναφέρεται παραπάνω (Δέστε κι εδώ σχετικά, ΚΟΜΕΠ, τεύχος 5 του 2002) .

2. Στο πιο δυτικό σημείο της Γηραιάς Ηπείρου, στην Πορτογαλία, πρόσφατα έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί νόμος, που είχαν εγκρίνει (σοσιαλιστές και δεξιοί), βάσει του οποίου τα κόμματα θα πρέπει να καταθέτουν τα προσωπικά δεδομένα 5.000 μελών τους, προκειμένου να συμμετάσχουν στην πολιτική ζωή! Κάτω, όμως, από τις μεγάλες αντιδράσεις και μαζικές διαδηλώσεις του Πορτογαλικού ΚΚ και άλλων προοδευτικών ανθρώπων, ο νόμος δεν τέθηκε τελικά σε εφαρμογή. Βεβαίως, ήδη, στην Πορτογαλία έχουν περάσει «φωτογραφικές» διατάξεις ενάντια στο Φεστιβάλ της «Αβάντε», που αποτελούσε πηγή οικονομικών εσόδων για το ΚΚ.

3. Στις χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία), έχουν ψηφιστεί νόμοι που απαγορεύουν την κομμουνιστική ιδεολογία και συνεχίζονται οι ποικιλόμορφες διώξεις κατά των κομμουνιστών. Απαγορεύεται η δράση των ΚΚ. Κινούνται ποινικές διώξεις σε βάρος δεκάδων στελεχών των ΚΚ και αντιφασιστών για τη δράση τους και φυλακίζονται ηγετικά στελέχη του ΚΚ. Υπάρχει στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε χιλιάδες ανθρώπους που παρέμειναν πιστοί στα ΚΚ της χώρας τους (π.χ. ο Α. Ρούμπιξ, Πρόεδρος του νόμιμου και με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση Σοσιαλιστικού Κόμματος Λετονίας, όχι μόνον φυλακίστηκε για 7 χρόνια επειδή ήταν Γραμματέας του ΚΚΛ, αλλά και σήμερα τού απαγορεύεται η κάθοδος στις βουλευτικές και τοπικές εκλογές).

4. Στην Γερμανία παραμένουν σε ισχύ οι νόμοι που απαγορεύουν στους κομμουνιστές να δουλέψουν στο δημόσιο.

5. Στην Τσεχία, με απόφαση του υπουργείου Δικαιοσύνης, απαγορεύτηκε η λειτουργία της Κομμουνιστικής Νεολαίας και, μάλιστα, με το αιτιολογικό ότι στο πρόγραμμά της περιλαμβάνεται αυτό που λέει η κομμουνιστική ιδεολογία, δηλαδή η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής!

6. Στην Ουκρανία, ψηφίστηκε νόμος που επιβάλλει πρόστιμο σε όποιον δε χαρακτηρίζει «γενοκτονία κατά του ουκρανικού έθνους από την ΕΣΣΔ» το λιμό της περιόδου 1932-1933, δηλαδή ποινικοποιεί τις εκτιμήσεις για ιστορικά γεγονότα. Ο Πρόεδρος της χώρας υπέγραψε διάταγμα με το οποίο καλεί το Υπουργικό Συμβούλιο να επεξεργαστεί νομοσχέδιο με το οποίο η Οργάνωση «Ουκρανικός Ανταρτικός Στρατός», που συνεργάστηκε με τους ναζί κατακτητές, θα αναγνωρίζεται ως εθνικο-απελευθερωτική οργάνωση.

7. Ιδιαίτερη είναι σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες η μανία καταδίωξης των συμβόλων των κομμουνιστών. Στην Ουγγαρία, απαγορεύεται η χρήση των κομμουνιστικών συμβόλων. Στις χώρες της Βαλτικής, επίσης, απαγορεύεται η χρήση των κομμουνιστικών συμβόλων και, μάλιστα, για τη χρήση του σφυροδρέπανου ως συμβόλου επιβάλλεται ποινή φυλάκισης μέχρι τρία (3) χρόνια ή μεγάλα χρηματικά πρόστιμα.

8. Στο Ευρωκοινοβούλιο εγκρίθηκε στις 26/10/2006 ψήφισμα που καταδικάζει την κομμουνιστική ιδεολογία. Αυτό το ανιστόρητο και επικίνδυνο ψήφισμα ήταν ένα κοινό (!) ψήφισμα των πολιτικών ομάδων του Λαϊκού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, των ΦιλελεύθερωνΠρασίνων, που αντέγραφε επί της ουσίας το περιεχόμενο του γνωστού αντικομμουνιστικού μνημονίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο συνάντησε τη γενική κατακραυγή και στη χώρα μας. Το εν λόγω ψήφισμα απευθύνει έκκληση για «καταδίκη της κομμουνιστικής ιδεολογίας», συνιστά μια γενικευμένη επίθεση, ένα έξαλλο και αντιδημοκρατικό κήρυγμα αποκήρυξης και «καταδίκης της κομμουνιστικής ιδεολογίας» και των «εγκλημάτων του κομμουνισμού» και κατ’ επέκταση δίωξη και των ανθρώπων, πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων που εμφορούνται από αυτήν την ιδεολογία. Το ψήφισμα επιχειρεί να καθιερώσει τον αντικομμουνισμό ως επίσημη ιδεολογία της ΕΕ, ζητώντας από «τη δημοκρατική κοινότητα να απορρίψει απερίφραστα ως καταπιεστική και αντιδημοκρατική την κομμουνιστική ιδεολογία και να υποστηρίζει τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου, να υιοθετήσει σθεναρή στάση οποτεδήποτε αυτά παραβιάζονται».

9. Η Σοσιαλιστική Ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου, φέτος, το 2008 (επί «σύγχρονης Δημοκρατίας»), έθεσε ζήτημα – και έγινε αποδεκτό από τις συντηρητικές δυνάμεις του προεδρείου – να συζητηθεί στο πλαίσιο της Κομισιόν η «καταδίκη των εγκλημάτων που έγιναν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα», ταυτίζοντας βεβαίως το φασισμό με τον κομμουνισμό και ζητώντας να παρθούν μέτρα (!) γι’ αυτό το ζήτημα.

10. Τόσο η Επιτροπή της ΕΕ, όσο και το Ευρωκοινοβούλιο δεν περιορίζονται μόνο στις αντικομμουνιστικές επιθέσεις, αλλά τους ενοχλεί και η γενικότερη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και θεωρούν ότι «η ΕΕ πρέπει να υποστηρίζει ενέργειες σε επίπεδο ΕΕ και σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, οι οποίες έχουν στόχο την πρόληψη της βίαιης ριζοσπαστικοποίησης» (βλέπε ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», 12/12/2007, που ψηφίστηκε όχι μόνον από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ., αλλά κι από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΝ).

Αυτά τα γενικά για να μπαίνουμε στο νόημα σε τί είδους «δημοκρατία» στην οποία «δεν έχουν τπτ να φοβηθούν οι κομμουνιστές» ζούμε. Όχι κάπου στη Ζιμπάμπουε, αλλά στην Ευρώπη του 2008, στην «Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων» (αν αυτό το ποστ ήταν αμερικάνικο σήριαλ, σε αυτό το σημείο θα έβαζα τον ήχο που παίζουν παλαμάκια και ξεσκίζονται στο γέλιο…).

Υπάρχουν όμως κι άλλα, πιο συγκεκριμένα και πιο «ελληνικά». Ας θυμηθούμε π.χ. αυτό. Στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ένας νέος κομμουνιστής δέχεται έντονη φραστική και αντικομμουνιστική επίθεση από τον καθηγητή του επειδή ζωγράφισε τον πίνακα που βλέπετε δίπλα.

Και ρωτώ εγώ: Αν αυτά γίνονται σε ακαδημαϊκούς χώρους, και μάλιστα σε σχολές καλλιτεχνικές που υποτίθεται πως είναι και πολύ «προχωρημένες», τί μπορεί να γίνει άραγε στη σύγχρονη δημοκρατία μας στη δουλειά του καθενός, όταν αποκαλύπτεται πως ο Χ ή ο Ψ είναι έστω φιλο-κομμουνιστής και κυρίως δρα σαν τέτοιος?

Ας θυμηθούμε και αυτό. Στο Ηράκλειο έχουμε απολύσεις μελών του ΠΑΜΕ. 2 στο Πλαίσιο επειδή απήργησαν, 1 στα Bershka επειδή, όπως είπε η ίδια η εργοδοσία «η συγκεκριμένη εργαζόμενη σπέρνει κλίμα διχόνοιας ανάμεσα στην εταιρεία και τις υπόλοιπες εργαζόμενες».

Και ρωτώ εγώ ξανά. Σε μια εποχή που οι εργοδότες στην Ελλάδα ξέρουν πάρα πολύ καλά πως (τουλάχιστον από τα κόμματα που είναι στη Βουλή) από εκεί που υπάρχει περίπτωση να ξεκινήσει να υπάρχει συνδικαλιστική δράση μέσα στο μαντρί τους είναι από το ΠΑΜΕ, δηλαδή από κόσμο που είτε είναι κοντά στο ΚΚΕ είτε συνεργάζεται με το ΚΚΕ,

αν ήταν δημοσιοποιημένη μια λίστα, είτε όσων έχουν στηρίξει οικονομικά το ΚΚΕ (που σημαίνει πως είναι πολύ πιθανό να είναι κοντά σε αυτό ιδεολογικά), είτε -ακόμα χειρότερα- των μελών του ΚΚΕ όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες, τί λέτε θα κάνανε?

Μήπως σε όσους πέρναγαν να ζητήσουν δουλειά και βλέπανε το όνομά τους σε αυτές τις λίστες θα λέγανε «ευχαριστούμε, θα σας ειδοποιήσουμε εμείς» και …μη τους ξανακούσατε???

Μήπως???

.

Ας κλείσουμε με το πιο «θεωρητικό» μέρος. Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό και κυρίως την εργατική τάξη κάθε φορά πως «οι στόχοι όλων μας είναι κοινοί» (Μααστριχτ, ΟΝΕ, Στρατηγική Λισσαβόνας), πως «απαιτείται κοινή προσπάθεια από όλους μας για να λειτουργήσει το κράτος υπέρ του πολίτη» κτλ.

Για το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές όλα αυτά είναι μπούρδες, για να το πώ απλά.

Για τους κομμουνιστές το κράτος δεν είναι κάτι γενικό και αφηρημένο, ένα παζλ που ο καθένας μας είναι ένα κομμάτι του και όλοι μαζί το συνθέτουμε.

Το κράτος για τους κομμουνιστές είναι ένα εργαλείο, ένα εργαλείο καταπίεσης. Το κάθε κράτος. Και στον καπιταλισμό (που έχουμε και στην Ελλάδα και, λυπάμαι αν θα πικράνω κάποιους, αλλά τέτοιον είχαμε και επί ΠΑΣΟΚ…) είναι εργαλείο καταπίεσης των εργαζομένων από τους καπιταλιστές. Και όσα προοδευτικά μέτρα κι αν πάρει η οποιαδήποτε κυβέρνηση, αυτό δεν αλλάζει (πράγμα που δε σημαίνει πως είμαστε αδιάφοροι απέναντι στα προοδευτικά μέτρα…).

Επομένως όταν κάποιος έχει αυτή την ιδεολογία, που ας μας αποδείξουν αν μπορούν πως είναι λανθασμένη (χα!),

και δίνει στο κράτος τα στοιχεία των συντρόφων και συναγωνιστών του για οποιονδήποτε λόγο, δε νιώθει ότι απαντάει στα ερωτήματα των εργαζομένων (στους οποίους ποτέ δεν αρνηθήκαμε να απαντήσουμε όταν έρχονται να μας ρωτήσουν), αλλά νιώθει πως δίνει ο ίδιος το σχοινί στους καταπιεστές του για να τον δέσουν πιο σφιχτά. Και αυτόν και το σύνολο των εργαζομένων.

Ε, εμείς σχοινιά δε δίνουμε. Μόνο κουπόνια.

.

Τέλος.

Posted in πολιτική, Αντικομμουνισμός, ΓΕΡΜΑΝΟΣ, Ε.Ε., Ιδεολογία, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΠΑΣΟΚ, λασπόλουτρο | 51 Σχόλια »