A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for the ‘Μυθιστόρημα’ Category

Βιβλίο: Άνθρωπος για όλες τις δουλειές

Posted by a8lios στο Αύγουστος 4, 2008

Κερδισμένο στο VerginaBet…

(εγώ βέβαια με άλλο εξώφυλλο το έχω, αλλά τί να κάνουμε τώρα…)

[get it!]

Λοιπόν, να ‘μαι πάλι με τον Μπουκόφσκι. Αυτό το βιβλιαράκι που λέτε κανονικά το λένε Factotum (πολύ ωράια λέξη παρεπιτόντως).

Είναι από εκείνες τις φορές που δε μπορώ να καταλάβω ντιπ για ντιπ τί σκέφτονταν όσοι μετέφρασαν τον τίτλο. Θα πάθαιναν δηλαδή τπτ αν το άφηναν όπως ήταν στα Αγγλικά? Τί να πώ…

Με τούτα και με ‘κείνα, εγώ δεν είχα ιδέα ότι το βιβλίο αυτό ήταν το συγκεκριμένο (που έχει γίνει και ταινία), μέχρι που μου το ‘πε αφού το είχα τελειώσει ο Yiannis.

Ας περάσουμε όμως στο δια ταύτα.

Η πλοκή είναι απλή: Το λογοτεχνικό Alter ego του Μπουκόφσκι, ο Κάρλ Τσινάτσκι, προς τα τέλη του β’ παγκοσμίου πολέμου και λίγο μετά, περιφέρεται στις ΗΠΑ από πόλη σε πόλη με ένα κεφάλι γεμάτο …φτηνό κρασί και γενικά αλκοόλ, γυναίκες, αυτοπεποίθηση για το πόσο καλός συγγραφέας είναι & στοιχήματα στον ιππόδρομο. Και όπου πάει πιάνει και μια δουλειά, για να την αφήσει 2-3 βδομάδες αργότερα το πολύ, ή για να τον πετάξουν έξω με τις κλοτσιές λόγω της συμπεριφοράς ή της αδιαφορίας του.

Λογικά πρέπει να έχει και πάρα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία η όλη φάση. Δε γίνεται διαφορετικά.

Τώρα, εγώ τελειώνοντας και το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι και αυτό, έχω να πώ τα εξής για τον κύριο:

– Είναι ο ορισμός της λούμπεν λογοτεχνίας. Κι αν δε το ορίσεις έτσι, τότε πώς μπορείς να το ορίσεις?

– Αυτό τί σημαίνει ωστόσο? Ότι είναι κακή η γραφή? Όχι, κάθε άλλο. Είναι υπέροχη. Απλή. Χωρίς ούτε μια περιττή λέξη, ποτέ. Τσεκουράτη. Σαν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει.

– Αυτό το πράγμα, ο τρόπος που γράφει ο κύριος Μπουκόφσκι δηλαδή, είναι αυτό που κρατάω περισσότερο από τα έργα του. Αυτό που με κάνει και εμένα προσωπικά να θέλω να τον διαβάσω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

– Με την ποίηση ποτέ δε τα ‘χα καλά. Δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά έτσι είναι. Ίσως και γι αυτόν το λόγο στον συγκεκριμένο συγγραφέα να μην μπορώ να καταλάβω ποτέ πού σταματάει το πεζό και πού αρχίζει η ποίηση. Και αντίστροφα. Καλό είναι αυτό. Κάνει την ποίησή του ενδιαφέρουσα. Σε συσκευασία τέτοια που μου ταιριάζει. Κάνει και τον πεζό του λόγο πιο ρυθμικό.

– Σωστό είναι αυτό που είπε ο Yiannis στο σχόλιό του για το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι.

«Αυτό που θαυμάζω τόσο πολύ στο Χένρι είναι η ταύτισή του με την ποίηση του, όπως το ίδιο θαυμάζω και στο Σαχτούρη, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω σχηματικά, όπως άλλωστε το σκέφτομαι. Το ποίημα ανήκει στο χώρο των ιδεών, ενώ ο ποιητής στον υλικό (αυθύπαρκτο) κόσμο. Αυτή είναι μια ριζική ‘αντίφαση’ που μπορεί ναι διακρίνει κανείς σχεδόν σε όλους τους ποιητές. Ο Χένρι κατάφερε να κατεβάσει τα ποιήματά του στον υλικό κόσμο. Το ίδιο αλλά από την άλλη κατάφερε ο Σαχτούρης. Εκείνος ανέβασε τον εαυτό του στο χώρο των ιδεών, ανεβαίνοντας σε επίπεδα πνευματικότητας που δεν τα μαζεύουν μαζί ούτε ούτε 100 βραχμάν γκουρού από το Κατμαντού.

Και οι 2 δεν έγραψαν ποίηση, έγιναν οι ίδιοι ποίηση.»

Εγώ π.χ. και από τα ποιήματά του που διάβασα και από το factotum δε θα μπορούσα να ισχυριστώ ούτε για μια γραμμή ότι «αυτό δεν το έζησε ο ίδιος». Είναι πραγματικά εκπληκτικό αυτό το πράγμα, αλλά όντως έτσι είναι…

«Ο Χένρι μιλά για τη μοναξιά και την απελπισία του ανθρώπου χωρίς περιστροφές» , λέει πάλι ο Yiannis. Σαφώς. Αλλά όχι μόνο γι αυτή. Το αναφέρει και μόνος του συχνά-πυκνά, ότι συγγραφέα θεωρεί αυτόν που δε μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει. Εγώ έτσι όπς τον έκοψα, ο Μπουκόφσκι αν δεν έγραφε, ειδικά τα ποιήματα που τα έγραφε καθημερινά, θα τρελαινόταν. Τόσο απλά. Η γραφή του δηλαδή είναι η ψυχοθεραπεία του.

– Όσοι θεωρείτε πως η λογοτεχνία δεν μπορεί να περιέχει «χυδαίες» λέξεις και εκφράσεις, σαφώς και δεν θα τον θεωρήσετε λογοτέχνη τον τύπο. Για να το θέσω κομψά 😀 …

Αυτά προς το παρόν.

Advertisements

Posted in Books, Charles Bukowski, Factotum, ΗΠΑ, Λογοτεχνία, Μπουκόφσκι, Μυθιστόρημα, βιβλία | 4 Σχόλια »

Βιβλίο: Κυνηγοί κεφαλών

Posted by a8lios στο Μαΐου 2, 2008

…του John King. Εδώ θα βρείτε την περιγραφή που έχει το οπισθόφυλλο.

Το βιβλίο αυτό ουσιαστικά το είχα πάρει επειδή μου είχε αρέσει πάρα (μα πάρα) πολύ το football factory, το «εργοστάσιο ποδοσφαίρου» δηλαδή, του ίδιου συγγραφέα.

Το είχα παρατήσει όμως αρκετό καιρό και μόλις τώρα το Πάσχα έκατσα να το διαβάσω.

Δεν έχει τον ίδιο απίστευτα γρήγορο ρυθμό με το εργοστάσιο ποδοσφαίρου. Είναι όμως το ίδιο ομό με εκείνο. Το ίδιο σοκαριστικό σε κάποιες περιπτώσεις. Το ίδιο αστείο σε άλλες.

Απλά περιγράφει περισσότερο μια άλλη πτυχή της καθημερινότητας της εργατικής τάξης στην Αγγλία (το «εργοστάσιο ποδοσφαίρου» μάλλον εύκολα καταλαβαίνει κανείς ποιά πτυχή περιέγραφε… 😀 ).

Ε, το συγκεκριμένο περιγράφει την ερωτική της ζωή. Κάπως έτσι τέλος πάντων. Και διάφορα άλλα, αλλά κυρίως αυτό.

Όπως και στο «εργοστάσιο ποδοσφαίρου», έτσι κι εδώ, έχουμε μια αντροπαρέα Λονδρέζων, 5 ατόμων, που είναι κολλητοί από τα παιδικά τους χρόνια. Εγώ απ’ ότι κατάλαβα ο συγγραφέας προσπαθεί μέσω κάθε ήρωα να εκφράσει μια διαφορετική κατάσταση του αντρικού πληθυσμού εκεί γύρω στα 30 στην Αγγλία σήμερα. Με την δικιά του περίεργη γραφή πάντα, χεχε.

Ο ένας είναι ρομαντικός τύπος, κολλημένος με τη μουσική, γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του, αρχίζει να συζεί μαζί της κτλ.

Ο δεύτερος είναι στέλεχος πολυεθνικής, ξεσκίζεται στη δουλειά, είναι αυτό που λέμε «εργατική αριστοκρατία» ( 😛 αλλά δεν έχει ακούσει τπτ για τον Τσίπρα 😛 ), οι ανέσεις & το γαμάτο αμάξι του είναι η ζωή του, για να ικανοποιηθεί σεξουαλικά «ψωνίζει» πόρνες.

Ο τρίτος είναι ο τύπος που σκέφτεται «με το κάτω κεφάλι». Σε δουλειά του κώλου αλλά χέστηκε. Το μόνο που σκέφτεται είναι να ρίχνει γκόμενες, όσο επικύνδινο κι αν είναι αυτό κάποιες φορές.

Ο τέταρτος, «καλό παιδί αλλά μαλάκας» που θα λέγαμε εμείς στο Ελλάντα. Τσαμπουκάς, πλακώνει και τους προϊσταμένους του άμα λάχει και του τη μπούνε και απολύεται, προβληματίζεται πολιτικά αλλά δε βλέπει διέξοδο πουθενά, κάνει δουλειές του ποδαριού, μαλακίζεται και μένει μαζί με τον πέμπτο. Χαβαλέδες και οι 2 και όπου τους βγάλει. Και οι 2 δε θα χαλιόντουσαν να έβρισκαν και καμιά σοβαρή γυναίκα, αλλά είπαμε: Χαβαλέδες!

Όλοι τους μπεκροπίνουν (νταξ ο «ρομαντικός», όπως μπορείτε να φανταστείτε, σαν γνωρίζει τον έρωτα ξεκόβει λίγο…), όλοι τους θα κάνουν (τουλάχιστον) το μαύρο τους κτλ.

Α, και όλοι τους είναι οπαδοί της Chelsea, όπως και στο «Εργοστάσιο Ποδοσφαίρου» (ναι, έχει καταφέρει με αυτά τα βιβλία να μην αντιπαθώ τη Chelsea ο τύπος 😀 ).

Αυτά μέσες άκρες. Μου άρεσε εν τέλει, αρκετά. Σίγουρα δε το διάβασα μονορούφι όπως το πρώτο, αλλά μου άρεσε. Όπως θα καταλάβατε είναι βέβαια λίγο υποκουλτούρα η όλη κατάσταση.

Οπότε μη ζιγώνετε αν σας χαλάει, προειδοποιώ, αλήθεια!

Αν τ’ αντέχετε όμως, έχει ενδιαφέρον…

Posted in Βιβλία, Λογοτεχνία, Μυθιστόρημα | 3 Σχόλια »