A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Es lebe die DDR!

Posted by a8lios στο Νοέμβριος 9, 2009

ddr

Tί μέρα και αυτή η χτεσινή;

Όπου κι αν κοιτούσα «επανένωση» έβλεπα. Στις ειδήσεις, στο ίντερνετ… Εκπομπή-αφιέρωμα ετοιμάζει η ΕΡΤ, εκπομπή-αφιέρωμα έφτιαξε και ο Τζίμας στο ΜΕΓΚΑ, εκπομπή-αφιέρωμα και στους «νεους φακέλους» στον ΣΚΑΪ… Πήρα και την sportday, κι εκεί όμως πολυσέλιδο αφιέρωμα για τη χώρα της δικτατορίας της Στάζι είχε…

Ε σιχτίρ πια!

Το κωμικοτραγικό είναι ότι σε κάθε αναφορά σε πρόσωπα και καταστάσεις της DDR από τα ΜΜΕ, πέφτουν -θέλοντας και μη- και η ίδιοι σε αντιφάσεις:

Για παράδειγμα, αφηγείται ο λατρεμένος μου (αλλά κομμουνιστοφάγος) Πανούτσος στη Sportday (http://www.sport-fm.gr/article/203433) μια ιστορία από το Ανατολικό Βερολίνο, όπου μεταξύ άλλων λέει:

«Αγοράσαμε, λοιπόν, τις ρακέτες που θέλαμε και μετά ρωτήσαμε την πωλήτρια πού μπορούσαμε να πάρουμε και μπαλάκια. Μας είπε ότι δεν μπορούσαμε.

Για την ακρίβεια, μας είπε ότι δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσουμε να βρούμε, γιατί σε ολόκληρη την DDR υπήρχε στέγνα στα μπαλάκια. Στην DDR, όπως και στις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες, κάποιος γραφειοκράτης τα είχε κάνει μούτι, κάνοντας ένα εργοστάσιο να παράγει στο φουλ ρακέτες, αλλά ξεχνώντας ότι για να τις χρησιμοποιείς πρέπει να έχεις και μπαλάκια.»

και συνεχίζει, φτάνοντας να πει μεταξύ άλλων ότι:

«Εκτός από τους πρωταθλητές στα διάφορα σπορ, η DDR είχε τον μεγαλύτερο αριθμό ερασιτεχνών αθλητών που σε κάθε ηλικία ασχολιούνταν με οτιδήποτε. Χόκεϊ στο χόρτο, χάντμπολ στο χόρτο, πινγκ πονγκ και ιδιαίτερα κάθε σπορ που ο εξοπλισμός δεν ήταν ακριβός»

Δηλαδή, έτσι όπως μας τα λέει ο Πανούτσος, από τη μία η DDR είχε τον μεγαλύτερο αριθμό ερασιτεχνών αθλητών στο πινγκ-πονγκ στον κόσμο, χωρίς να παράγουν όμως μπαλάκια πινγκ-πονγκ… Μάλλον θα παίζανε με …κουκουνάρια, τί να πώ!

.

Ή το άλλο το ωραίο, νομίζω στις ειδήσεις στην ΝΕΤ το άκουσα: Πού ήταν η -κάτοικος DDR τότε- Άνγκελα Μέρκελ το βραδάκι 9 Νοέμβρη 1989;

Για Σάουνα, όπως κάθε Πέμπτη απόγευμα μετά τη δουλειά!

(http://www.bild.de/BILD/politik/2009/11/08/angela-merkel-mauerfall/aus-der-sauna-in-die-hitze-der-freiheitsnacht.html)

Ε μα πέστε μου τώρα εσείς, δεν είναι για γέλια αυτό τώρα; Εσείς εδώ στην …Δανία του Νότου, πόσες φορές τη βδομάδα, όχι το 1989 αλλά το 2009, πηγαίνετε σε …Σάουνα;

Ναι, κάπως έτσι έχει η φάση. Αλλά με τούτα και με κείνα μου ‘ρθε και μένα όρεξη και είπα να σερφάρω λίγο προς Ostberlin μεριά.

.

Πέτυχα λοιπόν κάποια στιγμή αυτό εδώ:

http://www.jungewelt.de/2009/11-09/007.php

http://www.papyrossa.de/sites_buchtitel/jung_aufbruch.htm

Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα βρω οπωσδήποτε!

Αλλά εκτός αυτού, πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο περιέχει τα γράμματα (δεν κατάλαβα αν είναι όλα ή επιλογή αυτών) που στάλθηκαν από νεολαίους της DDR στην εφημερίδα Junge Welt την Πέμπτη 9 Νοέμβρη 1989. Η Junge Welt ήταν τότε το όργανο του ΚΣ της Κομμουνιστικής Νεολαίας της DDR. Μέσα στο 1989 μόνο είχε λάβει 326.000 γράμματα από νεολαίους και μη αναγνώστες της… (καθόλου άσχημα για δικτατορία).

Και όπως λένε και οι παραπάνω περιγραφές του βιβλίου, υπάρχουν στα γράμματα που δημοσιεύονται σε αυτό κάθε λογής απόψεις, από το «καλά πάμε» και το «χρειάζονται αλλαγές», μέχρι ότι «το σοσιαλιστικό εγχείρημα απέτυχε» (μπα, δεν έκοβε τα κεφάλια κάτι τέτοιων η Στάζι;). Αλλά κανένα, ΚΑΝΕΝΑ, δεν μιλάει για «πτώση του τείχους» και για κατάργηση της DDR…

.

Πέτυχα επίσης και αυτά εδώ:

1ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-07/008.php

2ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-09/018.php

3ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-10/018.php

Είναι μια ομιλία-τοποθέτηση του Egon Krenz, εκφωνημένη πριν έναν περίπου μήνα. Ο Egon Krenz ήταν ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε. του SED, αφού τον Οκτώβρη του 1989 διαδέχθηκε σε αυτή τη θέση ton Erich Honecker.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα σαν τοποθέτηση, αφού αναφέρει αρκετά και για της σχέσεις της DDR με την ΕΣΣΔ, τον Γκορμπατσόφ και κατά πόσο πρέπει να μιλάμε περί «προδωσίας», όπως αναφέρει φυσικά και τα περιστατικά των τελευταίων ημερών της DDR.

Εγώ θα επιλέξω όμως 2 άλλα σημεία της τοποθέτησής του για να κλείσω αυτό το ποστ:

Το πρώτο είναι ένα απόσπασμα, ώστε να γίνει κατανοητό ποιος δεν ήθελε μια ενωμένη Γερμανία:

«Letztmalig bestand wohl die Möglichkeit, diese einheitliche deutsche Republik ohne Militärbündnisse zu schaffen, 1952, als die Sowjetregierung in der sogenannten Stalin-Note gesamtdeutsche Wahlen für ein gesamtdeutsches Parlament vorschlug. Doch Adenauers Antwort war: »Was östlich von Werra und Elbe liegt sind Deutschlands unerlöste Provinzen. Daher heißt die Aufgabe nicht Wiedervereinigung, sondern Befreiung. Das Wort Wiedervereinigung soll endlich verschwinden. Es hat schon zu viel Unheil gebracht. Befreiung ist die Parole.« Nachzulesen im Rheinischen Merkur vom 20. Juli 1952.»

Στα ελληνικά:

«Η τελευταία πιθανότητα να υπάρξει μια ενιαία γερμανική δημοκρατία ανεξάρτητη από στρατιωτικούς συνασπισμούς υπήρξε το 1952, όταν η ΕΣΣΔ και ο Στάλιν πρότειναν την διεξαγωγή ενιαίων γερμανικών εκλογών που θα οδηγούσαν σε ένα ενιαίο γερμανικό κοινοβούλιο. Η απάντηση όμως του Adenauer (ο τότε πρωθυπουργός της Δυτικής Γερμανίας) ήταν: «Ότι βρίσκεται ανατολικά του Έλβα είναι οι περιοχές της Γερμανίας που δεν απελευθερώθηκαν. Γι αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε για επανένωση, αλλά για απελευθέρωση. Η λέξη «επανένωση» πρέπει επιτέλους να εξαφανιστεί. Ήδη έχει προκαλέσει πολλά δεινά. «Απελευθέρωση» είναι το σύνθημά μας.»

Το δεύτερο είναι τα εξής:

«Unsere Tragik: Es gab keine gemeinsame Strategie der sozialistischen Länder. Im Gegenteil: Erscheinungen des Nationalismus und nationaler Überheblichkeit nahmen zu. Gab es früher illusionäre Vorstellungen über den schnellen Aufbau des Sozialismus, so traten jetzt in den RGW-Ländern Illusionen über die Rolle des Marktes auf.

(…)

Mir liegt fern, Gorbatschow noch zu verteidigen. Aber, ich sage auch offen: Ihm allein den Untergang des europäischen Sozialismus anzulasten, wäre zu oberflächlich. Ich meine: Eine intakte Sowjetunion hätte niemand in die Knie zwingen können, auch Gorbatschow nicht. Wenn wir wollen, daß unsere Enkel es einmal besser ausfechten als wir, dann müssen sie von uns erfahren, was wir gut gemacht haben, aber auch, was uns nicht gelungen ist und warum.»

Ελληνικά:

«Η τραγωδία μας: Δεν υπήρχε (για μέσα ’70 και μετά μιλά) μια κοινή στρατηγική των σοσιαλιστικών χωρών: Εκφράσεις εθνικισμού και εθνικής υπερβολής μεγάλωναν. Εαν παλιότερα υπήρχαν ουτοπικές θεωρήσεις για μια γρήγορη οικοδόμηση του σοσιαλισμού (νομίζω το λέει με την έννοια του περάσματος στον κομμουνισμό), τότε εκείνη τη περίοδο(μέσα ’70s ++) μπορούμε να μιλάμε για αυταπάτες στις χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας περί του ρόλου της αγοράς.

(…)

Δεν έχω την πρόθεση να υπερασπιστώ τον Γκορμπατσόφ. Αλλά, λέω επίσης ξεκάθαρα: Το να φορτώσουμε μόνο σε αυτόν την πτώση του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού θα ήταν πολύ επιφανειακό. Θέλω να πώ: Μια ΕΣΣΔ που λειτουργούσε σωστά κανείς δε θα μπορούσε να τη λυγίσει, ούτε ο Γκορμπατσόφ.

Εαν θέλουμε, κάποτε τα εγγόνια μας να τα καταφέρουν καλύτερα από εμάς, τότε πρέπει να μάθουν από εμάς τί κάναμε καλά, αλλά επίσης τί δεν καταφέραμε να κάνουμε και γιατί.«

Θα μάθουμε σύντροφε. Θα μάθουμε, και την επόμενη φορά δε θα τα κάνουμε απλά καλύτερα (που λέει και το μπρεζνιεφικό απολίθωμα)…

Την επόμενη φορά θα τα σαρώσουμε όλα!!!

Advertisements

18 Σχόλια to “Es lebe die DDR!”

  1. […] Το κωμικοτραγικό είναι ότι σε κάθε αναφορά σε πρόσωπα και καταστάσεις της DDR από τα ΜΜΕ, πέφτουν… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1094 λέξεις)] […]

  2. Άθλιε, φοβερός. Σε ευχαριστώ…

  3. Α, μεσ’το μυαλό μου είσαι..

  4. giannidi said

    Δες κι τα μέχρι τώρα αποτελέσματα τρέχουσας ψηφοφορίας στο μεγάλο ρωσικό ΡΤ!!!!!!!

    RT asks 10-10-09
    Has the world taken the chance for change since the fall of the Berlin Wall?
    15% : No, geopolitics still divides people’s lives
    4% : Yes, politicians learnt the lessons from history
    10% : Not yet, but all walls eventually crumble
    71% : No, things have become even worse

  5. Άνοιξη του 75 ο πανούτσος προσπαθούσε να σκοτώσει την ώρα του στο ανατολικό βερολίνο με έναν φίλο του που το 74 ζούσε φυγάς στο δυτικό. Αυτό δηλ βγαίνει από το κείμενο. Κοίτα να δεις τι σου είναι η ζωή…

    Αλλά το χειρότερο είναι άλλο.
    «Αυτό είναι τυπικό DDR. Σε μια κοινωνία που δεν πείναγε, που εξασφάλιζε σε όλους εργασία, αλλά που ελάχιστοι μπορούσαν να σκεφτούν φιλόδοξα κι οι πολίτες της στα 20 ήξεραν πώς θα είναι στα 60, η διέξοδος ήταν ο αθλητισμός ή ο αλκοολισμός».
    Ενώ για τον αντώνη η διέξοδος είναι τα προβλήματα, η πείνα κι η ανεργία, έτσι για να μη βαριόμαστε και να έχουν σασπένς τα γεράματα (μας φτάνει δε μας φτάνει η σύνταξη). Σε τελική ανάλυση δηλ ο αλκοολισμός, όπως έχει επιλέξει κι ο ίδιος.

    Αλλά την ύπαρξη μαζικού λαϊκού αθλητισμού δε μπορεί να την αρνηθεί, όσο χαβαλέ και να κάνει. Κι αυτό ήταν το μόνο που δε βρήκε θέση στο αφιέρωμα της σπορτντέι που κατά τα άλλα είχε κι ολίγη από λένιν: συμμαχία και με το διάολο για ένα μετάλλιο.
    Αυτά ανήκουν στα «λάθη και τις υπερβολές» που πρέπει κάποτε να μας προβληματίσουν σοβαρά. Γιατί κανείς δε νίκησε με μουρουνόλαδο ντοπαρισμένους πρωταθλητές.

  6. a8lios said

    @Μπρέζνιεφ
    Ωχ, έχεις δίκιο!
    Δε το ‘χα πιάσει αυτό, αλλά πράγματι, ο τύπος με τον οποίο «σκότωνε την ώρα του» το ’75 στο Ανατολικό Βερολίνο είχε αποδράσει από την DDR μόλις ένα χρόνο πριν!
    Και η «πανίσχυρη Στάζι» τον άφηνε ένα χρόνο μετά να ροβολάει στην DDR…
    Έλεος!

  7. Ο πρώτος που έφυγε από την Ανατολική Γερμανία, λέει, δέχθηκε υποδοχή ήρωα από τους Δυτικούς, οι οποίοι τον περιέφεραν ως «σωσμένο από τον κακό κομμουνισμό» για κανα μήνα περίπου στα κανάλια, από δω από κει. Όταν πέρασε ο μήνας, τον παράτησαν στην (καπιταλιστική πλέον) τύχη του, έμεινε άνεργος, έπαθε κατάθλιψη, κανείς δεν ασχολιόταν μαζί του, μέχρι που είδε κι απόειδε και αυτοκτόνησε μετά από κάποιο διάστημα.
    Θυμάμαι ένα ντοκυμαντερ πριν πολλά χρόνια που έδειχνε μια συνάντηση των προέδρων των σοσιαλιστικών χωρών, λίγο πριν την πτώση του τείχους, όπου ο μόνος που είχε πάρει πρέφα τι γίνεται ήταν ο τσαουσέσκου. Είπε να πάρουμε μέτρα αλλά φυσικά τίποτα δεν έγινε. Αλήθεια, κανένα τρίμπιουτ στο Νικολάϊ από τους κολλητούς τους του εσωτερικού και το ΠΑΣΟΚ πότε θα δούμε?!

  8. sarant said

    Άθλιε, σου βγάζω το καπέλο και για το εξαιρετικό ποστ και για τα βαθιά γερμανικά που αποδεικνύεται ότι ξέρεις. Η DDR ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον πείραμα, ούτε η κόλαση της Στάζι όπως την περιγράφει π.χ. το Βήμα, ούτε ο παράδεισος του σοσιαλισμού όπως την περιγράφει σήμερα το ΚΚΕ. Πρόσεξες τη λεπτομέρεια ότι η Μέρκελ πήγαινε στη σάουνα και μπράβο γιατί κόβει το μάτι σου (αν και στις χώρες αυτές το να πηγαίνεις σάουνα δεν είναι συνήθεια γιάπικη όπως εδώ αλλά λαϊκή). Επίσης, τις άδειες μητρότητας που έπαιρναν οι εργαζόμενες μητέρες στη DDR δεν τις έχουμε ονειρευτεί ούτε και σήμερα. Από την άλλη, θυμάμαι στο Αν.Βερολίνο ότι οι εργάτες αποκαλούσαν «ανατολικό σκουπιδοτενεκέ» τα Τράμπαντ και έλεγαν ότι δεν αξίζουν ούτε το τασάκι της Μπεμβέ. Θυμάμαι και τους φουκαράδες της αριστερής αντιπολίτευσης στη DDR που έλπιζαν πως θα διατηρηθεί το καθεστώς αλλά θα γίνει πιο ελεύθερο -αλλά τους σάρωσε το τσουνάμι της επανένωσης. Τέλος πάντων, είκοσι χρόνια μετά η αριστερά εξακολουθεί να είναι ισχυρή στην πρώην DDR και το πρώην Ανατολικό Βερολίνο εξακολουθεί να είναι διαφορετικό (πήγα πέρυσι και θυμήθηκα τα παλιά τοπία: πολλά κτίρια τα έχουν γκρεμίσει, αλλά ο Σπρέε έμεινε στη θέση του κι έτσι έχεις σημάδια). Πάντως, όσο κι αν οι ανατολικογερμανοί νοσταλγούν τις κοινωνικές καταχτήσεις και την εργασιακή ασφάλεια της DDR, δεν είναι τυχαίο ότι δεν επιθυμούν την επιστροφή στο καθεστώς εκείνο -πράγμα που πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Πάντως, οι διάδοχοι του SED συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ 🙂

  9. kritias said

    Σου συστήνω (αν δεν έχει διαβάσει ήδη δηλαδή) το «Σημειώσεις από τη φυλακή» του Έριχ Χόνεκερ.

    «Η Junge Welt ήταν τότε το όργανο του ΚΣ της Κομμουνιστικής Νεολαίας της DDR»

    Δε γνωρίζω να υπήρχε τέτοια οργάνωση στη ΛΔΓ. Υπήρχε (και ακόμα υπάρχει!) η FDJ = ελεύθερη γερμανική νεολαία.

  10. a8lios said

    @Σαραντάκος

    Αντί να σου απαντήσω εγώ, θα μεταφράσω άλλο ένα κομμάτι από τον Krenz.
    Από το 3ο κομμάτι της ομιλίας του που δημοσιεύτηκε μόλις σήμερα στην Junge Welt:


    Die Frage, woran die DDR gescheitert ist, wird wohl jeden von uns bis zu seinem Lebensende beschäftigen. Ich gestehe, daß ich mich mit dieser Frage seit fast 20 Jahren auseinandersetze und immer noch ein Suchender bin. Es gab 1989 etwas mehr als 16 Millionen DDR-Bürger. Heute gibt es wohl genauso viele Meinungen über die DDR.

    Wer immer noch glaubt, wir hätten nur Gorbatschow folgen müssen, der übersieht, daß Gorbatschow mit seiner Politik im eigenen Lande gescheitert ist und daß sie zum Untergang der UdSSR führte, was Expräsident Putin als »globalpolitische Katastrophe am Ende des 20. Jahrhunderts« bezeichnet hat.

    Ich sehe ein ganzes Knäuel von Ursachen: innere und äußere, subjektive und objektive, politische und ökonomische, selbstverschuldete und ferngesteuerte. Das Entscheidende ist für mich allerdings: Die DDR ist als Teil eines Ganzen untergegangen, eines Sozialismusmodells, das vom Stillen Ozean bis an die Elbe reichte. Und dies wiederum hing mit dem geostrategischen Kräfteverhältnis zusammen. Auch damit, daß unsere Gemeinschaft nicht jenes Niveau der Arbeitsproduktivität ereichte, das nach Lenin das Entscheidende für den Sieg über den Kapitalismus ist. Die Gemeinschaft war ökonomisch zu schwach, um das von den USA aufgezwungene Wettrüsten zu verkraften.

    In dieses Historische eingebettet sehe ich unsere eigenen Fehler, die ich keineswegs verharmlose.

    Jemand hat kürzlich gesagt, niemand könne sich um »die Erkenntnis herummogeln, daß die DDR gescheitert ist, so wie sie war, zu Recht«. Das ist wohl mehr ein moralisches Urteil. Nach meiner Meinung ist das letzte Wort über die DDR noch lange nicht gesprochen. Das Urteil über sie wird letztlich die Geschichte fällen. Ich glaube daran, daß irgendwann die Enkel oder Urenkel Auskunft verlangen, warum man mit dem ersten sozialistischen Versuch in Deutschland so rigoros negativ umgegangen ist. Und auch: Warum nicht alle Sozialisten zuallererst fragten: Was ist denn bewahrenswert aus den Erfahrungen der DDR? Ich glaube, wer ernsthaft über Sozialismus nachdenkt, kommt an den Erfahrungen der DDR nicht vorbei – weder an den guten noch an den schlechten.

    Ελληνικά:
    ——————————————————————————
    Το ερώτημα «για ποιο λόγο απέτυχε η DDR;», μάλλον όλους μας θα μας απασχολεί ως το τέλος της ζωής μας. Παραδέχομαι ότι εδώ και 20 χρόνια αντιπαρατίθεμαι με αυτό το ερώτημα και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση. Το 1989 υπήρχαν κάτι περισσότερο από 16 εκατομμύρια άνθρωποι στην DDR. Σήμερα μάλλον τόσες είναι και οι διαφορετικές απόψεις γύρω από αυτή.

    Όποιος ακόμα πιστεύει ότι θα έφτανε να είχαμε ακολουθήσει τον Γκορματσόφ, αυτός παραβλέπει ότι ο Γκορμπατσόφ με την πολιτική του απέτυχε στην ίδια τη χώρα του και την οδήγησε στη διάλυση, την οποία διάλυση ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας Πούτιν χαρακτήρισε ως «μια διεθνή πολιτική καταστροφή στο τέλος του 20ου αιώνα».

    Βλέπω μια σειρά από αλληλοσυσχετιζόμενους λόγους που οδήγησαν στην ήττα μας: Εσωτερικούς και εξωτερικούς, υποκειμενικούς και αντικειμενικούς, επιλογές δικές μας και επιλογές ξένων κέντρων. Το αποφασιστικό ωστοσο για μένα είναι το εξής: Η DDR διαλύθηκε σαν ένα μέρος μιας ολότητας, ενός σοσιαλιστικού μοντέλου που έφτανε από τον Ειρηνικό μέχρι τον Έλβα ποταμό. Και αυτό με τη σειρά του έχει σχέση με τον γεωστρατηγικό συσχετισμό δυνάμεων.
    Επίσης έχει να κάνει με το ότι ο συνασπισμός μας δεν κατάφερε να φτάσει σε εκείνο το επίπεδο παραγωγικότητας της εργασίας, που σύμφωνα με τον Λένιν είναι αποφασιστικό για την νίκη επί του καπιταλισμού. Η κοινότητά μας ήταν οικονομικά πολύ αδύναμη, ώστε να αντέξει την κούρσα εξοπλισμού στην οποία μας έσπρωχναν συνεχώς οι ΗΠΑ.

    Σε αυτή την ιστορική πραγματικότητα τοποθετημένα βλέπω και τα δικά μας λάθη, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν τα υποβαθμίζω.

    Κάποιος πρόσφατα είπε ότι «κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από τη διαπίστωση που λέει πως, έτσι όπως ήταν η DDR, καλά έκανε και διαλύθηκε». Μαλλόν αυτό είναι περισσότερο μια «ηθική καταδίκη». Κατά τη γνώμη μου η τελευταία κουβέντα για την DDR σε καμία περίπτωση δεν έχει λεχθεί ακόμη.
    Πιστεύω ότι μια μέρα τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας θα ζητούν απαντήσεις, για ποιό λόγο η πρώτη σοσιαλιστική απόπειρα σε γερμανικό έδαφος χαρακτηρίστηκε τόσο αρνητική. Και επίσης: Για ποιο λόγο οι Σοσιαλιστές κάθε είδους δεν αναρωτήθηκαν πρώτα απ’ όλα: «Μα δεν υπάρχει κάτι θετικό που πρέπει να διατηρηθεί από την εμπειρία της DDR;». Εγώ πιστεύω πως όποιος σκέφτεται στα σοβαρά γύρω από τη σοσιαλιστική προοπτική, δεν μπορεί να παραβλέψει τις εμπειρίες της DDR – ούτε τις θετικές ούτε τις αρνητικές.

    ——————————————————————————–

    Μακριά από εμένα λοιπόν κύρ-Νίκο η στείρα υπεράσπιση.
    Αλλά αυτό που κυρίως εμποδίζει και το ΚΚΕ -και εμένα προσωπικά- να προχωρήσει στην ανάλυση των αρνητικών πλευρών του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού εγχειρήματος όσο γρήγορα θα θέλαμε είναι -νομίζω- ο συνεχώς εντεινόμενος αντικομμουνισμός, στον οποίο πρέπει συνεχώς να απαντάμε.

    Τέλος πάντων, πολύ μεγάλη συζήτηση αυτή…
    Πάντως όταν ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ, που στήθηκε αργά και βασανιστικά πάλι στα πόδια του μετά το ’90, έχει κατταφέρει να βγάλει τα ίδια και περισσότερα συμπεράσματα από εκείνους που κυβερνούσαν στις σοσιαλιστικές χώρες τότε, εγώ νομίζω δικαιούμαι να είμαι τουλάχιστον αισιόδοξος πως θα την βρούμε την άκρη…

    Τώρα για το SED, το PDS και το DIE LINKE, πρέπει να πω κυρ-Νίκο πως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι την τελευταία 20ετία. Το PDS δεν έμεινε στάσιμο στη διάρκεια αυτής, αλλά κινήθηκε σαφώς δεξιόστροφα μέχρις ότου να φτάσει να συνεργαστεί με το WASG και να φτιάξει το DIE LINKE.
    Σε μεγάλο βαθμό πιστεύω πως το έκανε και επειδή δεν βρήκε ποτέ τρόπο να αποκτήσει ακροατήριο στην πρώην Δυτική Γερμανία λόγω του τεράστιου αντικομμουνισμού στον οποίο είχαν εκπαιδευτεί οι Γερμανοί εκεί. Αυτό όμως δεν το δικαιολογεί.
    Επίσης το γεγονός ότι το ψηφίζουν μαζικά οι Ανατολικογερμανοί δεν σημαίνει ότι συμφωνούν με την πολιτική του ντε και καλά, ειδικά έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται στο κρατίδιο του Βερολίνου που συγκυβερνά με το SPD. Απλώς δεν υπάρχει εναλλακτική.

    @Κριτίας
    Από Χόνεκερ το άλλο έχω μόνο που βγάλαμε, το «για τα δραματικά γεγονότα το ’89».
    Η FDJ μπορεί να ξεκίνησε σαν μια αντιφασιστική, φιλειρηνική, δημοκρατική κτλ. νεολαία που ζητούσε την επανένωση της Γερμανίας και δούλευε για την ανοικοδόμηση μετά τον πόλεμο, αλλά εξελίχθηκε σε μια νορμάλ ΚΝ στη πορεία, με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό της και τα όλα της.
    Άλλωστε Κριτία τα πράγματα είναι διαφορετικά στη νεολαία από ότι στο κόμμα.
    Στο κόμμα στην DDR, στο SED, συμμετείχαν και οι σοσιαλδημοκράτες και άλλοι στην Αν.Γερμανία. Και παρέμειναν σε αυτό. Στη νεολαία όμως, από ένα σημείο και μετά συμμετείχαν μόνο άτομα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην DDR. Ε, πώς να μην μετατραπεί σε μια φουλ κομπλέ ΚΝ μετά;

  11. sarant said

    Άθλιε, μια χαρά τα λέει ο Κρεντς, πιστεύω. Κι εσύ καλά τα λες. Με το ΚΚΕ έχω πολύ περισσότερες επιφυλάξεις αν και πρέπει να αναγνωρίσω ότι το σχήμα το λογικό που επεξεργάζεται είναι συνεπές. Στείρο μεν και αδιέξοδο, συνεπές δε.

  12. a8lios said

    Εγώ λέω ό,τι και το ΚΚΕ.
    Μάλιστα είμαι της φράξιας Παπαρήγα-Μαϊλη-Γόντικα… 😆

  13. kritias said

    Ε βρες το και διάβασέ το τότε. Αξίζει. Το έγραψε αμέσως μετά τις ανατροπές όταν τον είχε φυλακίσει η ΟΔΓ γιατί δεν ήταν προδότης.

    Αναφέρα πολλά «ωραία» για το πως η καπιταλιστική παλινόρθωση καθοδηγήθηκε από μέλη του ΠΓ του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας. Ποιες ήταν οι σχέσεις τους με το ΚΚΣΕ κλπ.

    Παρουσιάζει και την πίστη του για το σοσιαλισμό, για το ότι το τέλος της ιστορίας δεν ήρθε τη χειρότερη στιγμή για το κίνημα και τον εαυτό του προσωπικά.

    Όσο για την FDJ σωστά τα λες, μου είχε κάνει εντύπωση πως μετά τις ανατροπές, έμεινε νεολαία χωρίς κόμμα. Στις αρχές της δεκαετίας ήταν αυτόνομη οργάνωση και είχαν κάνει φιλομαοϊκή στροφή. Τώρα δεν ξέρω τι κάνουν. Άραγε συμμετέχουν στο «Die Linke»;

  14. Stef said

    Χά ημουνα χτές στην γιορτή στο κέντρο. Μου ήρθε να ξεράσω όταν είδα ολα τα μπαστάρδια της κοινωνίας να περνάνε κουστουμαρισμένα κάτω απο το Brandenburger Tor. Ήτανε και ελαφρώς γελοία η «συναυλία» που μαλλον μονο για την τηλεόραση ητανε, όπως και πολλά αλλα απ όσο έχω ακούσει στο Βερολίνο, όπως οι γιορτές της πρωτοχρονιάς. Κοτζάμ διαλλείματα για διαφημίσεις κάναμε.
    Τα πυροτεχνήματα(lol) ήτανε πολύ ωραία αν και ομολογουμένως κάπως σύντομα απο γερμανικά standards που έχω δεί να κρατάνε μισή ώρα κ βάλε.
    Γενικώς μου φάνηκε η όλη γιορτή κάπως πολύ στημένη και μέτρια. Παραπάνω θέμα έγινε μάλλον στα κανάλια και στο internet παρά στην πραγματικότητα.

    Απο πολιτικής άποψης δυστυχώς δεν έχω να προσφέρω κάτι στην συζήτηση μιας και δεν έχω διαβάσει ούτε μια γραμμή για το πώς ήτανε η DDR. Μόνο ωραία pinάκια με τον Λένιν και σφυροδρέπανα βρίσκω συνεχώς στις αγορές :Ρ και περνάω και καμιά φορά να πώ γειά στον Μάρξ που αράζει με τον Ένγκελς(στέκεται ο καημένος).

    Απ όσο συμάζεψα απο την παρέα που ήμασταν κάτω, κατάλαβα πως κυρίως οι ανατολικογερμανοί γιορτάζουνε την μέρα και πως σε μερικούς δυτικούς φάνηκε λάθος και επιβάρυνση η επανένωση.

  15. Νικος Τ said

    Α
    Από την «Ελευθεροτυπία»:Ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Βαλέσα θυμήθηκε και την μυστική συνάντηση που είχε στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1981 με τον Χανς Ντίτριχ Γκένσερ.(ανατρέξτε στα δημοσιεύματα του φθινοπώρου 1981 που λοιδορούσαν τα άρθρα του Ριζοσπάστη για τις μυστικές συναντήσεις του Λεχ με Δυτικούς)

    B
    Χωρίς σχόλιον
    Φίλος από τα παλιά μου είπε ότι πριν 20 περίπου μέρες ρωτούσε γνωστούς δείχνοντας τους έναν χάρτη της Γερμανίας, με χαραγμένα τα ενδογερμανικά σύνορα, που είναι το Βερολίνο και που το τείχος του. Από τα 43 άτομα ηλικίας από 25 ως 45 ετών, τα 42 πανεπιστημιακής μόρφωσης, οι 41 απάντησαν ΛΑΘΟΣ: ότι βρίσκεται πάνω στά ενδογερμανικά σύνορα. Οι δύο (ο ένας του πανεπιστημίου που είχε ζήσει 2 χρόνια στο Βερολίνο και ο άλλος, ο 43ος, ιδιοκτήτης κυλικείου, παθιάρης γεωγράφος) απάντησαν σωστά. Δεν μπορούσαν τα χωνέψουν ότι το Βερολίνο:
    απέχει 75-80 Km από τα Πολωνικά σύνορα και 170 περίπου Km από τα πρώην ενδογερμανικά σύνορα.

    Γ
    Ερώτημα:
    Ποιά εγγυήτρια δύναμη(από τις 4) μετά το 1945 επέμενε γιά ενιαίο Γερμανικό κράτος και ποιοι ήταν σφόδρα εναντίον;(βιβλιογραφία: Διδούς Σωτηρίου «Τα πρώτα βήματα του ψυχρού πολέμου» , εκδ ΚΕΔΡΟΣ 2009) Το συνιστώ.

    Δ
    Χρειάζεται ένα αφιέρωμα στον Τσαουσέσκου. Τότε θα γελάσουν νήπια και θα κλάψουν μανούλες.
    Να θυμηθούμε ποιοι της ελληνικής διανόησης και πολιτικής τον υποστήριζαν τότε, Να θυμηθούμε ποιοι προλόγιζαν στην Ελλάδα τα βιβλία του(εκείνο το 5τομο μεγαλειώδες έργο του! Από όλους του χώρους πλην ΚΚΕ), ποιοι έκαναν την κυρά του Ακαδημαϊκό…
    Πόσοι από ΠΑΣΟΚ, Ρήγα Φεραίο και ΝΔ σπούδαζαν με υποτροφία εκεί (το ΚΚΕ έστειλε τα τελευταία χρόνια)
    Ποιοί υπερεπαναστάτες του ΝΑΡ μετά την εκτέλεση του Νικολάε δήλωναν (χωρίς ίχνος αυτοκριτικής) στα ΜΜΕ πως ουδέποτε πίστευαν πως η Ρουμανία ήταν σοσιαλιστικό κράτος, ενώ ως καθοδηγητές του ΚΣ της ΚΝΕ στη Ρουμανία κώφευαν στις καταγγελίες των συντρόφων τους για τις παραβιάσεις της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και τις στρεβλώσεις.
    Πόσοι γνωρίζουν ότι είχε ρίξει στην φυλακή μέλη του ΚΚΕ που κατάγγειλαν διεφθαρμένα στοιχεία και πράξεις διαφθοράς.
    Αλλά θα επανέλθω…

  16. kritias said

    Χτες στην εκπομπή του Τσίμα για τη DDR είδα κι αυτό:

  17. @Σφε Άθλιε
    Ξέχασες τον σ/φο Αρβανιτάκη :)Είμαστε της ίδιας ομάδας ξέρεις 🙂

  18. […] του πανούτσου, που βρέθηκε λέει το 70κάτι στη λδγ –μαζί με ένα φίλο του που είχε απελαθεί από τις ντεντερι…(!)- ο λόγος για τον οποίο ασχολούνταν περίπου άπαντες […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: