A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Βιβλίο: Ο σοσιαλισμός της Βενεζουέλας και το κόμμα που θα τον προωθήσει

Posted by a8lios στο Σεπτεμβρίου 22, 2009

PSUV-EX[get it!]

Τί έχουμε εδώ;
Αν έχω καταλάβει καλά, η πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Ελλάδα έχει κάνει κάποιου είδους συμφωνία με τις εκδόσεις ΚΨΜ, προκειμένου να εκδόσει κάποια πράγματα που θέλει στη χώρα μας. Εκτός αυτού του βιβλίου έχει εκδοθεί κατά τον ίδιο τρόπο και το «Ο Μιράντα στην Ελλάδα«.

Τί είναι λοιπόν αυτό το βιβλίο;

Είναι μια έκδοση που γίνεται με απόφαση του PSUV, του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας που έχει φτιάξει ο Τσάβες, και στόχο έχει να προκαλέσει παγκοσμίως συζητήσεις στους κόλπους της «αριστεράς», γύρω από το «τί να κάνουμε» σήμερα. Αυτό, προβάλοντας και ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα τί ακριβώς είναι ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» για τον οποίο μιλάει συχνά πυκνά ο Τσάβες.

Καλή κίνηση καταρχάς. Καλή και κάθε άλλο παρά αυτονόητη. Πόσοι δηλαδή έχουν κάνει το αντίστοιχο μέσω των πρεσβειών τους;

Αλλά ας πάμε στο βιβλίο. Θα παραθέσω πρώτα αρκετά σημεία που θεώρησα σημαντικά και χαρακτηριστικά:

(1) Πριν τις ανατροπές “η σύγκρουση στον κόσμο είχε τη μορφή της διαμάχης ανάμεσα σε 2 στρατιωτικές υπερδυνάμεις που διεκδικούσαν γεωπολιτικές περιοχές και μπορούσε να περιγραφεί ως αντιπαράθεση μεταξύ ανατολής και δύσης”. Σήμερα δε μιλάμε για μια σύγκρουση ανάμεσα στον πλούσιο βορρά και στο φτωχό νότο που παλεύει για την επιβίωσή του.

(2) Το PSUV καταλήγει πως λόγω του τρόπου που έγινε η καπιταλιστική ανάπτυξη στη Βενεζουέλα, η οποία βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στο πετρέλαιο, στη συγκεκριμμένη χώρα μπορούμε να μιλάμε για μια ειδική μορφή καπιταλισμού, του ραντιέρικου καπιταλισμού.
Αυτός (ο ραντιέρικος καπιταλισμός) “οδήγησε στη δημιουργία μιας παρασιτικής αστικής τάξης και ταυτόχρονα στον πλουτισμό της κάστας των μεγαλοιδιοκτητών και των εμπόρων, που εντάχθηκαν στο σύνολό τους σε μια sui generis συντεχνιακή δομή, της οποίας ο συσσωρευμένος πλούτος ενισχύθηκε κυρίως από τον τρόπο που το κράτος κατένειμε τα έσοδα από το πετρέλαιο”.

(3) Λόγω του τρόπου που αναπτύχθηκε η Βενεζουέλα, η αγροτική παραγωγή είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα που πρέπει να επιλύσει η τωρινή κυβέρνηση. Το πρόβλημα έχει 2 σκέλη. Το πρώτο έχει να κάνει με την ιδιοκτησία της γης και το δεύτερο με την οργάνωση της παραγωγής.
Στο πρώτο, το μεγαλύτερο μέρος των καλλιεργήσιμων εδαφών ανήκε μεν στο κράτος, αλλά επειδή αυτό δεν τα αξιοποίησε το μεγαλύτερο μέρος αυτών εγκαταλήφθηκε, ενώ τα υπόλοιπα τα σφετερίστηκαν ιδιώτες και έτσι ξαναδημιουργήθηκαν λατιφούντια.
Στο δεύτερο, “το πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο, καθώς αφορά την ανάπτυξη μιας συνεταιριστικής κουλτούρας (…). Αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά εξάλειψη της μικρής ιδιοκτησίας και, πολύ λιγότερο, αναγκαστική κολλεκτιβοποίηση. Η συνεταιριστική ένωση, από την ίδια της τη φύση, πρέπει να έχει εθελοντικό χαρακτήρα, ενώ πιο προωθημένες μορφές οργάνωσης και ιδιοκτησίας θα αποτελέσουν προϊόν εμπειρίας και ανάπτυξης μιας συλλογικής κουλτούρας ανάμεσα στους παραγωγούς της υπαίθρου”.

(4)(μιλώντας για τον Σιμόν Μπολίβαρ) “Με το πρακτικό πνεύμα που τον διέκρινε συνέλαβε αυτό που σήμερα ονομάζουμε “πολυπολικό κόσμο”, όπου η ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε περιοχές υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας και ενωμένες σε περιφερειακό επίπεδο λειτουργεί αμοιβαία αποτρεπτικά όσον αφορά τη χρήση βίας και οδηγεί στην αναγκααιότητα σχεδιασμού ενός διεθνούς δικαίου που θα εγγυάται την ειρήνη”.

(5) “Αναμφίβολα, σε κάθε εποχή κοινωνικής επανάστασης, όταν αυτή φτάνει σε “μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης”, σημειώνει ο Μάρξ, “οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις”.
«Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα, με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στη Βενεζουέλα. Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση που άνοιξε τον δρόμο στην πληροφορική, η οποία αντικαθιστά την ανθρώπινη εργασία με αυτοματοποιημένες μηχανές, ήρθε σε αντίφαση με τον βιομηχανικο-μηχανικό τρόπο παραγωγής που είχε κυριαρχήσει στο κοινωνικό σύστημα, αποδυναμώνοντας τις παλιές σχέσεις παραγωγής που καθόρισαν την κοινωνική δομή και, κατά συνέπεια, το ιδεολογικό εποικοδόμημα, δημιουργώντας σταδιακά τις συνθήκες για την επιβολή νέων και ποιοτικά ανώτερων σχέσεων παραγωγής που, αντίστοιχα, προκαλούν την ανάπτυξη νέων παραγωγικών δυνάμεων”.

(6) “Πρόκειται για ένα πλαίσιο στο οποίο προτείνεται η σοσιαλιστική αντίληψη της οικονομίας -χωρίς αυτό να σημαίνει τον περιορισμό των δυνατοτήτων κρατικής παρέμβασης, των κοινοτικών πρωτοβουλιών ή της ιδιωτικής δραστηριότητας- για να επιτευχθεί ένας πιο προωθημένος τρόπος παραγωγής.
Είναι μια διαδικασία που δεν περιορίζει τις οικονομικές ελευθερίες, καθώς θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός είναι δημοκρατικός υπό τον όρο να είναι σαφής και να μην οδηγεί στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων.
Όταν αναφερόμαστε σε μια σοσιαλιστική αντίληψη της οικονομίας, δεν εννοούμε το σύστημα που εφάρμοσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός ο οποίος, στο πλαίσιο της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, κατέληξε να τα μεταφέρει στα χέρια μιας γραφειοκρατίας που εφάρμοζε έναν κρατικό καπιταλισμό. Στη Βενεζουέλα αυτό έχει ήδη συντελεστεί, το μεγαλύτερο μέρος των παραγωγικών επιχειρήσεων έχει περάσει στο κράτος. Αυτό που προτείνεται είναι η αναδιάρθρωση της οικονομικής αντίληψης την οποία υποστήριξε ο φιλελευθερισμός”
.

(7) “Σε αυτές τις συνθήκες, για να στεφτεί με επιτυχία ο πρωταρχικός στόχος της σοσιαλιστικής οικονομίας, εν μέσω της κρίσης που αγγίζει το υψηλότερο σημείο της, μια επαναστατική πολιτική οφείλει να μεταφέρει της προσδοκίες της -με τη μορφή εξουσιών για τη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα και όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας- στο κοινωνικό σώμα, από το οποίο θα αναδύονται νέα αιτήματα, τόσο σε υλικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Αυτή φααίνεται να είναι η μοναδική μέθοδος με την οποία μια επαναστατική πολιτική θα μπορέσει να υπερασπίσει την ίδια της τη στρατηγική, αντί να την υπονομεύει, όπως συνέβει με τον υπαρκτό σοσιαλισμό κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα”
.

(8) «Αυτή η ισχυρή ένωση (των κρατών της λατινικής αμερικής), μαζί με τα ριζοσπαστικά κινήματα που υπάρχουν στον βιομηχανικό κόσμο και τους αδερφούς λαούς της αμερικανικής ηπείρου με τους οποίους πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι, συγκροτούν την αντίθεση στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό, στο πλαίσιο της βασικής αντίθεσης μονοπολικότητας-πολυπολικότητας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη διαλεκτική της ανθρωπότητας».

(9)(Στους στόχους του “σοσιαλιστικού προγράμματος της Βενεζουέλας”):
(…) “Ενίσχυση της Λαϊκής Εξουσίας μέσω της αποτελεσματικής ανάπτυξης των Κοινοτικών Συμβουλίων και την αποδυνάμωση των παλαιών δομών εξουσίας που, συγκεντρωμένες στα όργανα διακυβέρνησης, περιφερειακά και τοπικά, ανταποκρίνονταν στην αντίληψη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας”
(…) “Ενίσχυση της ανάπτυξης του παραγωγικού μηχανισμού στο πλαίσιο μιας βιώσιμης οικονομίας, μέσω της δημιουργίας νέων -δημόσιων, κοινοτικών και ιδιωτικών- επιχειρήσεων και την ενίσχυση των ήδη υπαρχουσών, μέσα από πιθανές συεργασίες στρατηγικού χαρακτήρα με διεθνοποιημένους παραγωγούς, άμεσες επενδύσεις, κεφαλαιακές ενισχύσεις, ευνοϊκές πιστώσεις και τεχνική, νομική και διοικητική στήριξη”.
(…) “Θέσπιση υψηλών προοδευτικών φόρων που να υποχρεώνουν τους πιο ευνοημένους της κοινωνίας να συμβάλλουν αναλογικά με τα κέρδη τους στην πρόοδο των συνανθρώπων τους και του κράτους”.


(10) “Το πρώτο μισό του 20ου αιώνα εκδηλώθηκαν και άλλες πολιτικές επαναστάσεις με θέσεις παρεμφερείς προς εκείνες των εξεγερμένων Βενεζουελάνων -όπως η περιπτωση της Μεξικανικής και της Ρωσικής επανάστασης- ακόμη και όταν δεν υπήρχαν διασυνδέσεις ανάμεσα στους πρωταγωνιστές τους, οι οποίες σε ένα πρώτο επίπεδο ανταποκρίνονταν στις ιδιαίτερες συνθήκες που χαρακτήριζαν την κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία εκδηλώθηκαν. Γεγονός το οποίο δεν έλαβαν υπόψη τους οι θεωρητικοί του επιστημονικού σοσιαλισμού όταν οικουμενικοποίησαν τις απόψεις τους που αναδύθηκαν μέσα από τις πραγματικότητες των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κοινωνιών. Προσπάθησαν, όπως έκανε και ο φιλελευθερισμός, να ομογενοποιήσουν μια διαφορετικότητα παρούσα μέσα στην υλικότητα, αγνοώντας τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την κάθε κοινωνική πραγματικότητα”
.


(11) (…) “Το ΚΚ Βενεζουέλας θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη δύναμη που έδωσε οργανωτική υπόσταση στη ριζοσπαστική παράδοση της χώρας, τοποθετώντας τη στο πλαίσιο του επιστημονικού σοσιαλισμού, θεψρίας που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του ντετερμινιστικού παραδείγματος που τον 19ο αιώνα επέτρεπε την επαληθευσιμότητα των υλικών φαινομένων”.

(12) “Κανένας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις ικανότητες που επέδειξε αυτό το πολιτικό μέτωπο (ο Πατριωτικός Πόλος) (…) Ωστόσο, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε πως υπήρξε εξίσου αποτελεσματική η δράση του όσον αφορά τη δημιουργία των δομών και του εποικοδομήματος που απαιτούνται για την μετάβαση στον σοσιαλισμό. (…) Όμως, προφανώς, σημαντικό μέρος της ευθύνης οφείλεται και στη σύγχυση που επικρατεί στην εμπροσθοφυλακή, λόγω απουσίας μιας οργάνωσης που να προσδίδει συνοχή και συνέπεια στη δράση της, μιας τάξης πραγμάτων που να μετατρέπει ένα διεκδικητικό κίνημα σε πολιτική δύναμη ικανή να προωθήσει τους μετασχηματισμούς, στη δομή και στο εποικοδόμημα που απαιτεί η σοσιαλιστική επανάσταση”.

(13)“Με αυτή την έννοια, πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο σοσιαλισμός δεν αποτελεί ένα καθορισμένο, από φυσική και κυρίως βιολογική προοπτική, στάδιο της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη. Δεν έχει έναν εσχατολογικό χαρακτήρα που θα τον μετέτρεπε, όπως συνέβη με την νεοφιλελεύθερη άποψη, στο “τέλος της ιστορίας” ή σε ένα μεταβατικό στάδιο προς την τέλεια κοινωνία -την κομμουνιστική- που σε κάθε περίπτωση θα είχε την ίδια δογματική έννοια. Κάτι το οποίο, με πολιτικούς όρους, θα μεταφραζόταν σε μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως ακριβώς το θέτει “ο βάρβαρος καπιταλισμός” στο σχήμα του “πολέμου δίχως τέλος”. Ούτε αποτελεί όμως μια “λυτρωτική ιδεολογία”, όπως τη διατύπωσε ο αστικός σοσιαλισμός, ο οποίος συναινεί στον οικονομικό φιλελευθερισμό δημιουργώντας την ψεύτικη ελπίδα ότι θα γίνει σταδιακά πιο ανθρώπινος μέσω πολιτικών μεταρρυθμίσεων”.

(14) “Αντικαθίσταται λοιπόν το προϋπάρχον μηχανιστικό σχήμα της μεταφοράς που τοποθετούσε αυτή την πολιτική οργάνωση -την οποία αντιλαμβανόταν ως “πρωτοπορία”- στον ρόλο ενός ιμάντα μεταφοράς από ένα φωτισμένο σύνολο μου μεταδίδει τις γνώσεις και τις αποφάσεις του σε ένα απληροφόρητο και χωρίς συνείδηση προλεταριάτο και, γενικά, σε μια “υδροκέφαλη” κοινωνία που η ενέργειά της βρίσκεται συσσωρευμένη στον “εγκέφαλό” της, ο οποίος κινεί τα διάφορα μέρη του σώματος σύμφωνα με την παντοδύναμη βουλησή του και προς ίδιον όφελος. Αυτή η αντίληψη, που αντιστοιχεί στην εξέλιξη της επιστήμης τον 19ο και το πρώτο μέρος του 20ου αιώνα και την πρόοδο που επιτεύχθηκε στον οικονομικό τομέα, υπήρξε εκείνη που στάθηκε εμπόδιο στην πρόοδο του ουμανισμού, γενικά, και του σοσιαλισμού πιο συγκεκριμένα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” όπως και ο αστικός σοσιαλισμός, με τις μορφές οργάνωσής τους, επεδίωξαν τη συσσώρευση ενέργειας στα ηγετικά κλιμάκια -όπως ενστινκτωδώς συμβαίνει στις συντηρητικές δυνάμεις- μετατρέποντάς τα σε πραγματικές ολιγαρχίες που χρησιμοποιούν με αυθαίρετο τρόπο τη συσσωρευμένη δύναμη για να υποτάξουν τους λαούς τους και, στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων, για να δημιουργήσουν αυτή την ακραία ιεραρχική τάξη πραγμάτων που, στις συγκεκριμένες πολιτικές κοινότητες, εκφράζεται με την καταδίκη ευρέων στρωμάτων στη φτώχεια και τον αποκλεισμό”
.

.

Και τώρα ο σχολιασμός του εν λόγω βιβλίου:

Πρώτα και σταθώ σε κάποια ίσως δευτερεύοντα. Το βιβλιαράκι αυτό, εκτός των άλλων, συνοψίζει την πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, από τον 18ο αιώνα και δόθε. Και διαβάζοντας έστω αυτή την σύντομη παρουσίαση παίρνεις αρκετές ιστορικές -και όχι μόνο- πληροφορίες.
Πρώτα πρώτα για τον Σιμόν Μπολίβαρ. Ο τύπος πρέπει να ήταν ένας συνδιασμός Κολωκοτρώνη και Ρήγα Φεραίου. Φοβερή μορφή με λίγα λόγια. Αναγνωρισμένος ηγέτης στις μάχες για την απελευθέρωση της χώρας, αλλά ταυτόχρονα και με μεγάλο πολιτικό όραμα, αυτό της ένωσης της Λατινικής Αμερικής σε ένα κράτος, όπως και αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όχι όμως απλά όραμα, αφού το πάλεψε και σε ένα βαθμό το κατάφερε κιόλας, με τα σημερινά κράτη Βενεζουέλα, Κολομβία και Εκουαδόρ τότε ενωμένα.
Έπειτα οι εμφύλιες συγκρούσεις που ακολούθησαν την απελευθέρωση και είχαν να κάνουν με κοινωνικές & ταξικές διαφορές, πράγμα που είχαμε και στην Ελλάδα μετά το ’21 και σε πολλές άλλες περιπτώσεις εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.
Αλλά το πιο αποκαλυπτικό για εμένα ήταν η παρουσίαση μιας σειράς διανοητών στο χώρο της Λατινικής Αμερικής, οι οποίοι παρά το ότι συνθέτουν ένα ρεύμα παράλληλο με τον ουτοπικό σοσιαλισμό, σε εμάς τους Ευρωπαίους παραμένουν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου άγνωστοι.
Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι η γραφή του ίδιου του κειμένου. Παρ’ ότι λέει πράγματα πολιτικά, τα ίδια πράγματα που συζητάμε και εμείς στας Ευρώπας, χρησιμοποιεί πολύ συχνά εντελώς διαφορετικές περιγραφές, εντελώς διαφορετική γλώσσα. Δεν είναι κάτι που συναντώ πρώτη φορά. Τέτοια γραφή βλέπουμε και σε κείμενα π.χ. των Ζαπατίστας, τέτοια γραφή βρίσκω και σε πολιτικά κείμενα π.χ. του Γκαλεάνο. Είναι αυτό το είδος λόγου που η Ευρωπαϊκή “μεταμοντέρνα αριστερά” (τύπου ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ΕΑΑΚοειδή σχήματα) προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να μεταφέρει στα μέρη μας, για να δείξει πως απαγκιστρώνεται από τον ξύλινο λόγο του παρελθόντος… Κατά την άποψή μου απλά γελιοποιείται, αφού η μεταφορά της φωνάζει από χιλιόμετρα ότι είναι “μαϊμού”.
Όσων αφορά το “ορίτζιναλ” όμως, τους λατινοαμερικάνους συναγωνιστές δηλαδή, μιας και ο τρόπος έκφρασης δεν είναι παρά αντανάκλαση του τρόπου σκέψης, φαίνεται πως μπορεί όντως να μιλάνε για τα ίδια πράγατα με εμάς, αλλά στο μυαλό τους να τα προσεγγίζουν με έναν …διαφορετικό τρόπο. Εγώ κάπου εκεί καταλήγω.

Ωραία, αφού είπα κι αυτά, ας πάω και στο ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο του βιβλίου του PSUV.
Το καλό είναι πως με αυτό το βιβλιαράκι ξεδιαλύνεται σε μεγάλο βαθμό το θολό τοπίο που είχα γύρω από το “τί επιδιώκει ο Τσάβες στη Βενεζουέλα”. Το κακό είναι πως η απάντηση δεν είναι και ό,τι καλύτερο 😆

Για να ξεκινήσω λίγο ομά, το PSUV του Τσάβες είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Αυτό για μένα είναι πεντακάθαρο διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλιαράκι, και νομίζω φαίνεται και από τα αποσπάσματα που παρέθεσα.
Έχει όμως ένα ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την ιδεολογική αφετηρία, βάση της οποίας καταλήγουν στις συγκεκριμένες σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές θέσεις.

Καταρχάς, ποιά είναι για το PSUV η κύρια αντίφαση παγκοσμίως σήμερα; Μιας και είναι δύσκολο κανείς να αρνηθεί την ορθότητα της μαρξιστικής θέσης, ότι δηλαδή “σε κάθε εποχή κοινωνικής επανάστασης, όταν αυτή φτάνει σε “μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης”, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις”, την προσαρμόζουν στα μέτρα τους.
Ναι, σου λέει, δίκαιο έχει ο Μάρξ, αλλά η “ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης” στην οποία είμαστε σήμερα δεν είναι ο καπιταλισμός (ή ο ιμπεριαλισμός σαν στάδιο αυτού), αλλά η “βιομηχανική κοινωνία”.
Επίσης οι μεταβολή στις παραγωγικές δυνάμεις -σε βαθμό που να πιέζουν για αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων- δεν είναι κάτι που έχει ξεκινήσει από τη στιγμή που επικράτησε ο καπιταλισμός και από τότε συνεχώς εντείνεται. Όχι. Η αλλαγή είναι πρόσφατη, έχει να κάνει με την “επιστημονικοτεχνική επανάσταση” και ειδικότερα την πληροφορική, και επομένως λόγω ΑΥΤΗΣ της αλλαγής πρέπει να πάμε σε νέες παραγωγικές σχέσεις.
Νέες όμως όχι σε σχέση με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, αφού δεν μιλούν για τέτοιες. Νέες σε σχέση με τις “βιομηχανικές σχέσεις παραγωγής”.
Οπότε όταν μιλάνε πλεον για “κοινωνική επανάσταση” δεν εννοούν το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, αλλά από τη “βιομηχανική κοινωνία” στην “κοινωνία της επιστημονικοτεχνικής εποχής”. ΑΥΤΗ την ονομάζουν σοσιαλισμό.

Πάμε παρακάτω.
Ακριβώς επειδή οι κύριοι του PSUV έχουν δημιουργήσει πλέον ένα δικό τους στάδιο κοινωνικής ανάπτυξης που θεωρούν ξεπερασμένο (τη “βιομηχανική κοινωνία”), προσπαθούν να εντάξουν και τον επιστημονικό σοσιαλισμό μέσα σε ΑΥΤΟ το στάδιο. Με αυτό τον τρόπο ξεμπερδεύουν εύκολα και με την όποια κριτική θα μπορούσε να τους κάνει κάποιος μαρξιστής. Γιατί ο τρόπος σκέψης που χρησιμοποιεί (και ο τρόπος οργάνωσης που προτείνει) αυτός είναι πλέον ξεπερασμένος, ανήκει πλέον σε ένα επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης που δεν έρχεται από το μέλλον αλλά από το παρελθόν.
Επίσης με αυτόν τον τρόπο όμως αποκτούν και ένα ακόμη “όπλο” απέναντι στους κομμουνιστές. Μπορούν πλέον να “σέβονται” και να “αναγνωρίζουν” τη συμβολή του μαρξισμού σε εκείνο (το …αρχαίο) στάδιο ανάπτυξης της κοινωνίας (πώς το λένε …πολύ όμορφα στο (11): “Το ΚΚ Βενεζουέλας θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη δύναμη που έδωσε οργανωτική υπόσταση στη ριζοσπαστική παράδοση της χώρας”). Και αφού μπορούν να τους αναγνωρίζουν την ιστορική συμβολή τους, μπορούν στη συνέχεια να τους καλέσουν να εγκαταλείψουν τις ξεπερασμένες θεωρίες του παρελθόντος και να ανταποκριθούν στις “ανάγκες των καιρών”.

Τί κι αν, προκειμένου να στηρίξουν το ιδεολογημά τους, χρειάζεται να παραποιήσουν και να φέρουν στα μέτρα τους ένα σωρό μαρξιστικές θέσεις, θυμίζοντας σε κάποια σημεία την αντίστοιχη προσπάθεια του Holloway;
Έτσι ανακαλύπτουμε ότι ο μαρξισμός σαν θεωρία:

  • είναι μια “ντετερμινιστική θεωρία” (10)
  • “αγνοεί τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την κάθε κοινωνική πραγματικότητα” (11)
  • μιλάει για έναν σοσιαλισμό που “έχει έναν εσχατολογικό χαρακτήρα” και οδηγεί “σε μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως ακριβώς το θέτει “ο βάρβαρος καπιταλισμός” στο σχήμα του “πολέμου δίχως τέλος”” (13)
  • έχει σαν στόχο τη δημιουργία ενός κόμματος που θα είναι “ένας ιμάντας μεταφοράς από ένα φωτισμένο σύνολο μου μεταδίδει τις γνώσεις και τις αποφάσεις του σε ένα απληροφόρητο και χωρίς συνείδηση προλεταριάτο” (14)

Εντυπωσιακό, δίχως άλλο.

Εκτός από αυτά έχουμε άλλα 2 στοιχεία που συμπληρώνουν το ιδεολογικό κατασκεύασμα του PSUV: Το ένα είναι η κοινωνική διαστρωμάτωση στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, ενώ το άλλο είναι τα διεθνή καθήκοντα. Και σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιούν το ίδιο σκεπτικό.
Στη Βενεζουέλα δεν είχαμε έναν καπιταλισμό σε εξαρτημένη θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, αλλά έναν “ραντιέρικο καπιταλισμό” στον οποίο η αστική τάξη ήταν “παρασιτική”. Λες και μόνο στη Βενεζουέλα υπήρξε κάτι τέτοιο. Λες και δεν έχουμε βαρεθεί ακόμα και στην Ελλάδα να ακούμε για το ότι “έχουμε μια αστική τάξη που αποζητά το εύκολο κέρδος και δεν κάνει μακροχρόνιες επενδύσεις”. Ειδικές περιπτώσεις του κώλου.
Ιδιαιτερότητες προφανώς και υπάρχουν. Πάντα και παντού. Πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε;

Σε διεθνές επίπεδο πάλι, μιας και δε μιλάμε πλέον για ιμπεριαλισμό και σοσιαλισμό, μπορούν να επαναδιατυπώσουν τη διεθνή ιστορία.
Στο παρελθόν λοιπόν, στο μακρινό 20ο αιώνα ας πούμε, δεν είχαμε μια σύγκρουση δύο διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων, αλλά μιας και το κοινωνικό σύστημα ήταν 1 (η βιομηχανική κοινωνία για να μην ξεχνιόμαστε), είχαμε “διαμάχης ανάμεσα σε 2 στρατιωτικές υπερδυνάμεις που διεκδικούσαν γεωπολιτικές περιοχές και μπορούσε να περιγραφεί ως αντιπαράθεση μεταξύ ανατολής και δύσης” (1).
Σήμερα δε, μιας και είναι εποχή περάσματος στην “επιστημονικοτεχνική κοινωνία”, έχουμε την “αντίθεση μονοπολικότητας-πολυπολικότητας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη διαλεκτική της ανθρωπότητας” (8). Με άλλα λόγια και τον αντιιμπεριαλισμό απέναντι στις ΗΠΑ το PSUV τον βλέπει σαν αγώνα απέναντι στην «αυτοκρατορία»…

Όμορφα.
Με αυτά ως δεδομένα, διαμορφώνει το PSUV και το πολιτικό του πρόγραμμα για τον “σοσιαλισμό της επιστημοτεχνικής κοινωνίας”. Το οποίο είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα. Δε μπορεί καν να χαρακτηριστεί ως ρεφορμιστικό, αφού διακυρηγμένα δεν έχει καμία πρόθεση να ανατρέψει, έστω μέσω μεταρρυθμίσεων, τον καπιταλισμό.

Συνοψίζω:

  • Ο “σοσιαλισμός” για τον οποίο μιλάνε, δεν είναι κάποιου είδους μεταβατικό στάδιο προς τον κομμουνισμό (13).
  • Η “κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής” για το PSUV δεν είναι τίποτα παραπάνω από την κρατική ιδιοκτησία σε αυτά. Γι αυτό και δεν το απασχολούν άλλωστε πουθενά ζητήματα εργατικής εξουσίας & ελέγχου σε αυτά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν (6), “Στη Βενεζουέλα αυτό έχει ήδη συντελεστεί, το μεγαλύτερο μέρος των παραγωγικών επιχειρήσεων έχει περάσει στο κράτος. Αυτό που προτείνεται είναι η αναδιάρθρωση της οικονομικής αντίληψης την οποία υποστήριξε ο φιλελευθερισμός”. (Αυτό και μόνο!)
  • Είναι επίσης ξεκάθαροι στο ότι δεν έχουν σκοπό να πειράξουν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Για το PSUV o σοσιαλισμός είναι “μια διαδικασία που δεν περιορίζει τις οικονομικές ελευθερίες, καθώς θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός είναι δημοκρατικός υπό τον όρο να είναι σαφής και να μην οδηγεί στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων” (6).

Φτάνουμε λοιπόν στο κρίσιμο ερώτημα:
Είναι ο Τσάβες, το PSUV και η κατάσταση στη Βενεζουέλα για τα μπάζα, πρόκειται για μια απλή παραλλαγή της δικής μας σοσιαλδημοκρατίας και δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε από εκεί;

Όχι, σαφώς και ΔΕΝ είναι έτσι.
Το Τσάβες και το PSUV μπορεί να μην θέλουν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, είναι όμως συνεπείς στο, για τα σημερινά δεδομένα της Βενεζουέλας, φιλολαϊκό τους πρόγραμμα. Δηλαδή στην παρούσα φάση τουλάχιστον παίζουν σαφώς έναν ρόλο αντιιμπεριαλιστικό, έναν ρόλο που αντικειμενικά πάει μπροστά και την υπόθεση όσων εκφράζουν επαναστατικές ιδέες σε αυτή τη χώρα. Για να μεταφέρω και στα δικά μας δεδομένα, το PSUV του Τσάβες είναι ένα κόμμα που θα μπορούσε να συμμετέχει στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο που έχει σαν στόχο το ΚΚΕ στην Ελλάδα.
Ωστόσο, μετά και από το ξεκάθαρο πρόγραμμα του PSUV, νομίζω πως μπορεί και πρέπει να έχει κανείς ξεκάθαρο το μέχρι που μπορούν να φτάσουν αυτές οι δυνάμεις. Γιατί, εφόσον συνεχίσουν (και τίποτα δε δείχνει πως δε θα το πράξουν) στην αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση που βαδίζουν, θα φτάσουν αργά ή γρήγορα μπροστά σε αδιέξοδα και διλλήματα, που με το σημερινό τους πολιτικό πρόγραμμα δεν θα μπορούν πλέον να λυθούν, τουλάχιστον σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.
Τότε θα κριθεί τόσο το ποιόν και του Τσάβες σαν λαϊκού ηγέτη, όσο και του κόμματός του. Θα τραβήξει παραπέρα, προς την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση της “μπολιβαριανής διαδικασίας”, ή θα σταθεί απέναντί της.
Το καλό είναι πως απ’ ότι φαίνεται, ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2002, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας αποφάσισε να δώσει περισσότερες εξουσίες “από τα κάτω” στον ίδιο το λαό (7),(9). Αυτό, μαζί με την προσπάθεια δυνάμεων όπως το ΚΚΒ που προσπαθεί να οργανωθεί το εργατικό κίνημα ανεξάρτητα από την κυβέρνηση Τσάβες και να απαιτήσει αλλαγές που θα δείχνουν σε μια πραγματική σοσιαλιστική προοπτική, μπορεί να αποβεί καθοριστικό για τη συνέχεια.

Όπως και να ‘χει, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά. Κι αυτό πάντα καλό κάνει…

Υ.Γ. Ε ρε πίεση που θα πρέπει να δέχεται εκεί το ΚΚ ε; Τουλάχιστον με αυτό το βιβλιαράκι καταλαβαίνει κανείς πόσο σωστά έπραξε που δεν αυτοδιαλύθηκε για να μπει και αυτό στο PSUV. Ωραία που περνάνε στη Βενεζουέλα! Και ‘μεις εδώ με debate χαζού-χοντρού…

Advertisements

31 Σχόλια to “Βιβλίο: Ο σοσιαλισμός της Βενεζουέλας και το κόμμα που θα τον προωθήσει”

  1. JChrist said

    Τα’χα πει εγώ, αλλά δεν μ’ακούγατε…
    ΠΑΣΟΚ σκατά και λαμογιά

  2. «Για το PSUV o σοσιαλισμός είναι “μια διαδικασία που δεν περιορίζει τις οικονομικές ελευθερίες, καθώς θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός είναι δημοκρατικός υπό τον όρο να είναι σαφής και να μην οδηγεί στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων”

    ρε συ Άθλιος, με κάτι τέτοια σούμπιτοι για υφυπουργοί Οικονομικών του ΓΑΠ πάνε…

  3. xamogelo said

    εγώ πάντως έχω έναν φόβο με τέτοιες καταστάσεις ότι θα δωθούν κάποια προνόμοια για να κάτσει στα αυγά του ο κόσμος και ύστερα απλώς θα τα πάρουν πίσω.Ιδιαίτερα όσο διατηρείσαι σε τέτοιες καταστάσεις ποιο πιθανό είναι να διαφθαρεί ο κόσμος. Τέσπα μου φαίνετε ότι έχει ένα αντίστοιχο ρόλο με το πως λειτοὐργησε το ΠΑΣΟΚ στην ελλάδα.
    αυτά.

  4. a8lios said

    @Xamogelo
    Δεν τον έχεις μόνο εσύ αυτό το φόβο.
    Όπως έλεγε και προ μηνών σε ένα άρθρο του ο Ρ
    ( http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5130294 ),

    Υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα της κατάστασης, το ΚΚ Βενεζουέλας σημειώνει «την ύπαρξη μιας κάθε φορά μεγαλύτερης διάστασης μεταξύ των επαναστατικών και προοδευτικών κατευθύνσεων του Προέδρου Τσάβες και στις αντεργατικές, αντιλαϊκές, γραφειοκρατικές, διεφθαρμένες και ανεπαρκείς πρακτικές των διοικήσεων των οργανισμών και επιχειρήσεων που ανήκουν στο κράτος και συντείνουν στη δημιουργία μιας νέας αστικής τάξης, που διεκδικεί σημαντικό μέρος των εσόδων από το πετρέλαιο».

    Εκ των πραγμάτων, όσο συντηρείς επιχειρηματικές λογικές, αυτές θα διαβρώνουν συνειδήσεις.

    @R5, J, Χαμόγελο
    Ναι ρε, είπαμε, είναι σοσιαλδημοκράτες.
    Αλλά κατά την γνώμη μου είναι άδικο να συγκρίνονται με το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα π.χ.
    Η διαφορά για μένα είναι ξεκάθαρη:
    Ο Τσάβες και γενικά οι Τσαβίστας συγκρούονται!
    Συγκρούονται και με την ντόπια αστική τάξη, συγκρούονται και με τις ΗΠΑ.
    Πότε συγκρούστηκε με το κεφάλαιο το ΠΑΣΟΚ αφότου άρχισε να κυβερνάει?

    Θέλω να πω ότι με βάση τη σημερινή κατάσταση στη Βενεζουέλα, οι στόχοι και οι κινήσεις του Τσάβες είναι (ακόμα) προοδευτικές.
    Οπότε, λέω εγώ, σωστή τακτική αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα είναι να στηρίζεις την κυβέρνηση μεν, διεκδικώντας όμως παράλληλα τη δημιουργία δομών τέτοιων που όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή θα σπρώξουν τα πράγματα προς το σοσιαλισμό, είτε συμφωνήσει τότε ο Τσάβες είτε όχι.
    Και αν πάλι τέτοιες δομές δε φτιάχνονται, προσπαθείς το εργατικό κίνημα να χειραφετηθεί προς αυτή τη κατεύθυνση. Όσο μπορείς βέβαια χωρίς να χαρακτηριστείς «αντιτσαβικός».

    Είναι όμως πολύπλοκο.
    Ξεπουλημένο π.χ. δεν μπορείς να τον πεις τον Τσάβες.
    Ποτέ του δεν ήταν κομμουνιστής ο άνθρωπος για να πεις ότι ξεπουλήθηκε.
    Ούτε καν σοσιαλδημοκράτης έχω την εντύπωση πως ήταν.
    Ένα στέλεχος του στρατού ήταν με προοδευτικά πατριωτικά αισθήματα.
    Έτσι έχω καταλάβει τουλάχιστον.

    Και επίσης, μη ξεχνάμε ότι δεν μιλάμε για μία χώρα που οι πλουτοκρατία είναι ας πούμε εκτός μάχης. Ναι, κάποια κομμάτια της έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται στη νέα κατάσταση και να το παίζουν φίλοι του κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά το μεγαλύτερο μέρος συνεχίζει να είναι συγκροτημένο σαν αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση.
    Εξ’ άλλου στην τελευταία μεγάλη μάχη, την αλλαγή του συντάγματος το Δεκέμβρη του 2007, οι «τσαβικοί» όλων των αποχρώσεων είχαν ηττηθεί.

    Επομένως όποιος είναι ανοιχτά ενάντια στον Τσάβες αυτή τη στιγμή βοηθάει εκ των πραγμάτων την αστική αντιπολίτευση.

  5. a8lios said

    Και κάτι ακόμα.
    Αν με ενδιαφέρει η περίπτωση της Βενεζουέλας τόσο, είναι γιατί είναι το πιο κοντινό παράδειγμα στο ΑΑΔΜ (το μέτωπο που προτείνει το ΚΚΕ) που έχουμε σήμερα.
    Πώς επομένως συμπεριφέρονται οι κομμουνιστές, όταν σε ένα τέτοιο μέτωπο δεν έχουν (και δεν πρόκειται να αποκτήσουν άμεσα) την πλειοψηφία,
    όταν μάλιστα η πλειοψηφία του μετώπου φαίνεται να καταλήγει στο ότι δεν θέλει να πάει προς τον σοσιαλισμό;

  6. Το τελευαταίο σου σχόλιο περικλύει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο το εγχειρήμα της Βενεζουέλας.
    Μέτωπο μεν χωρίς να καθοδηγείται από το ΚΚΒ δε. Καθαρά και ξάστερα με αυτό τον τρόπο αυτό το μέτωπο δεν μπορεί να είναι μέτωπο που θα καταλήξει προς το σοσιαλισμό.
    Να συμπληρώσουμε και κάτι με κάτι άλλο που το έλεγε ο Λένιν.
    «Δεν είναι σοσιαλισμός όταν οι εργάτες πάρουν στα χέρια τους ένα εργοστάσιο. Ακόμη και το σύνολο των εργοστασίων να κατακτήσουν αυτό δεν φτάνει, είναι ατομική ιδιοκτησία. Μόνο όταν οι εργάτες κατακτήσουν την πολιτική εξουσία και τα μέσα παραγωγής περάσουν στην εγρατική δημοκρατία η τη δικτατορία του προλεταριάτου τότε πραγματικά καταργείται η ατομική ιδιοκτησία και πραγματοποιείται ο σοσιαλισμός»….

  7. Κατά τα άλλα θα συμφωνήσουμε σε όλα μαζί σου και ειδικά στο προτελευταίο σχόλιο…:)

  8. xamogelo said

    χμ… μπορεί να κάνω λάθος αλλά όταν είχε έρθει κάποιος από την Κ.Ε.και είχε μιλήσει στο πανεπ. Είχε διευκρινήσει ότι δεν είναι στόχος του μετώπου η κατάκτηση της εξουσίας με νόμιμο τρόπο. Επαναλαμβάνω μπορεί να κάνω λάθος. Εμένα πάντως το μέτωπο υποθέτω ότι θα είχε νόημα σε μια αντισυστημική κατεύθυνση.
    Τέσπα είναι ενδιαφέρον να παρακολουθείς την βενεζουέλα… όποιος έχει χρόνο έστω.

  9. Red Ghost said

    A8lie, μπράβο για τη βιβλιοπαρουσίαση. Πραγματικά αξιόλογο το άρθρο σου.

  10. JChrist said

    Άσε μας ρε φίλε που συγκρούονται…
    Ή, άντε, έστω ότι συγκρούονται. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα είναι η δημιουργία νέων «τζακιών». Σιγά τα ωά δηλαδή και προσοχή στους πόντους του καλτσόν…

    Ξανά: ΠΑΣΟΚ σκατά και λαμογιά.

    υγ: ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΔΙΚΕ ΜΟΥ!!!!

  11. saimag said

    Ξεκάθαρος…
    Αλλά να ρωτήσω κάτι άλλο; Τί είναι το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο;

  12. sarant said

    Καλή παρουσίαση, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί απορρίπτεις τοσο κατηγορηματικά την ανάλυση ότι η Βενεζουέλα αποτελεί ειδική περίπτωση. Δεν λέω ότι έχουν δίκιο, αλλά όταν έχουν μια μηχανή που βγάζει λεφτά (όπως το πετρέλαιο) έχουν άλλες δυνατότητες. Ραντιέρικος καπιταλισμός, ενδιαφέρον.

  13. Κάποια πραγματάκια:
    Η ανάλυσή σου είναι πολύ καλή. Μην μπαίνεις όμως στην λογική να προσπαθήσεις να τοποθετήσεις κάτι σαν «ταμπέλα» σε αυτό που κάνει ο Τσάβες ή να συγκρίνεις με τις περιπτώσεις της Ελλάδας πχ…
    Κι εγώ σε κάτι σαν διευρυμένη σοσιαλδημοκρατία έχω καταλήξει ότι καταλήγει δυστυχώς, αλλά μην ξεχνάς ότι όντως η χώρα είναι ειδική περίπτωση η οποία συνοψίζεται στην σατιρική φράση «Saudi Venezuela»:
    1) Πολύ πλούσια -λόγω πετρελαίου- για τα δεδομένα της περιοχής, πράγμα που δημιούργησε από δεκαετίες μια πανίσχυρη νομενκλατούρα η οποία πιο έξυπνη από αντίστοιχες άλλες (και όχι τόσο πλούσιες)
    2) κράτησε τα γκέμια της εργατικής τάξης. Σκέψου πόσο έξυπνοι ήταν που την δεκαετία του ’70 οι κυβερνήσεις τους χρηματοδοτούσαν τους Sandinistas, ικανοποιώντας λαϊκό αίσθημα και -προφανώς- και τις δουλειές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι το PSUV αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα στην συγκρότηση και την συνοχή συνδικάτων, επιτροπών, κτλ. Ακόμα και όταν το πετυχαίνει όμως (έχοντας επί δεκαετίες έναν από τους μικρότερους σε ποσοστά συνδικαλισμούς στον κόσμο) αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα διαφθοράς (η οποία δυστυχώς δεν αποτελεί «προνόμιο» μόνο της Δεξιάς), υπεξαίρεσης, κτλ…

    Και όντως, το μικροσκοπικό σε επιρροή ΚΚΒ δέχεται τεράστια πίεση.
    Και όντως το PSUV έχει κάνει σε 10 χρόνια πράγματα για τον κόσμο που δεν είχαν κάνει όλοι οι υπόλοιποι από ανεξαρτησίας της χώρας…

  14. a8lios said

    Έλα ρε Juan, περίμενα πώς και πώς και το δικό σου σχόλιο επί του θέματος, ως «ειδικού» 😀 .

    Ταμπέλες με την έννοια της αμετάβλητης κατάστασης δε βάζω ποτέ και πουθενά. Πόσο μάλλον στην κατάσταση στη λατινική αμερική.
    Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε θα κάνω αποτίμηση σε σχέση με ό,τι διαβάζω. Και αυτό μου δείχνει σαφώς πως (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) ο Τσάβες και το κόμμα του έχει ξεκαθαρισμένο πως δεν πάει για ανατροπή του καπιταλισμού.
    Νομίζω το λέω και στα προηγούμενα σχόλια όμως, ότι αυτό δεν το θεωρώ κάτι το μη αναστρέψιμο.
    Ο Τσάβες απ’ ότι κατάλαβα, ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2002, δίνει πολύ μεγάλο βάρος στο «τί θέλει ο λαός». Με άλλα λόγια, αν κατάφερνε κάποιος να περάσει στο εργατικό και λαϊκό κίνημα απόψεις περί πραγματικού σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, δε ξέρω, μπορεί και να ανταποκρινόταν ο Τσάβες.
    Παρ’ ότι θα είχε επιφυλάξεις και ξεκάθαρες διαφωνίες. Μπορεί όμως.
    Το θέμα είναι αν και πώς μπορεί κανείς να το πετύχει αυτό.

    Εξ’ άλλου είναι και ο περίγυρος.
    Είναι πλέον και άλλες χώρες που σπρώχνουν προς τα «αριστερά».

    Και αν έκανα κάποιο λάθος, ήταν ότι συσχέτισα το πρόγραμμα εξουσίας του ΚΚΕ με την κατάσταση στη Βενεζουέλα.
    Περισσότερο μοιάζει (και πάλι τονίζω πως δε πρόκειται για μια «απ’ ευθείας μεταφορά» (εννοείται)) με ό,τι έγινε στη Βολιβία, με την έννοια ότι και στην Ελλάδα, όπως έγινε και εκεί, προσβλέπεις (σαν ΚΚΕ εννοώ) ότι μέσα από την μαζική άνοδο των κοινωνικών αγώνων και την κοινωνική συμμαχία θα προκύψει και κάποιου τύπου πολιτική συμμαχία, ενώ στη
    Βενεζουέλα μάλλον συνέβαι το αντίστροφο.

    Απλά στη Βολιβία, ενώ από άποψη κινηματική ίσως είναι καλύτερα τα πράγματα, οι κομμουνιστικές δυνάμεις είναι ακόμα πιο ισχνές.
    Ισχνές εως ανύπαρκτες…
    Τέσπα.

    @Juan, Σαραντάκος
    Για τα περί «ειδικής περίπτωσης» της Βενεζουέλας.
    Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι το πετρέλαιο είναι ένα «ειδικό χαρτί» που αλλάζει όλη τη τράπουλα που λέγεται Βενεζουέλα.
    Και σαφώς πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη πολύ σοβαρά στην χάραξη της τακτικής.
    Το PSUV όμως δεν μιλάει γι αυτό. Ισχυρίζεται πως λόγω του πετρελαίου ουσιαστικά δεν ισχύουν οι νόμοι της καπιταλιστικής ανάπτυξης-συσσώρευσης που έχει διατυπώσει ο μαρξισμός.
    Ισχύει αυτό;
    Εγώ δεν το πιστέυω.

    Αναπτύχθηκε η αστική τάξη της Βενεζουέλας με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο οποίος είχε να κάνει με το πετρέλαιο; Σαφώς.
    Πρέπει να ληφθεί αυτό υπ’ όψη; Σαφώς.

    Αλλά σε ποια χώρα ΔΕΝ υπήρξε ένας ιδιαίτερος τρόπος ανάπτυξης;
    Δεν υπήρξε στην Ελλάδα, που από ίδρυσης του κράτους είναι χρεωμένη σε ξένες δυνάμεις και οι αστοί για 10ετίες βασίζονταν σε ξένα κόλυβα για τη συσσώρευσή τους;

    Τί πρέπει να κάνουμε δηλαδή;
    Επειδή σε κάθε χώρα υπάρχουν ιδιαιτερότητες, να πούμε ότι δεν υπάρχει κοινή συνισταμένη;
    Ε δε θα πάμε 200 χρόνια πίσω, έλεος δηλαδή…

    @Χαμόγελος, Saimag
    Αντιμονοπωλιακό Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Μέτωπο:

    Διαδικτυακά μάλλον θα βρείτε απαντήσεις εδώ:
    http://www.kke.gr/16o_synedrio/apofash_toy_16oy_synedrioy_toy_kke_gia_to_antiimperialistiko_antimonopoliako_dhmokratiko_metopo?act=4&morf=1&tab=1

    Ωστόσο καλύτερα να βρείτε κάποιον και να κάτσετε να το κουβαντιάσετε.
    Μόνο με τα κείμενα δε βγαίνει άκρη…

    Πάντως χαμόγελε, άμα ήταν να κάνεις μέτωπο σε «αντισυστημική» κατεύθυνση, τότε απλά δε θα έκανες μέτωπο.
    Θα προχωρούσες σαν κόμμα μόνο σου…
    Αλλά αυτό δεν θα είχε νόημα.
    Νόημα έχει να δεις ποια είναι η κοινωνική διαστρωμάτωση σήμερα στην Ελλάδα, βάση αυτής ποιά κοινωνικά στρώματα έχουν κοινά συμφέροντα με την εργατική τάξη,
    και αφού καταλήξεις σε αυτό να δεις ποια πρόταση εξουσίας θα μπορούσε να εκφράσει όλα αυτά τα στρώματα σε έναν κοινό αγώνα…

    Τα υπόλοιπα αφού διαβαστεί 😆 , ειδικά για εσένα χαμόγελε…

  15. Μα δεν είπε κανείς ότι δεν είναι κοινές οι συνισταμένες…Είναι και παραείναι, ο στόχος είναι ένας (…για μας μάλλον…τέσπα).
    Και η Βενεζουέλα είχε μια άρχουσα τάξη που «βασιζόταν σε ξένα κόλυβα» όπως όλες στην Λατινική Αμερική, αλλά είχε και το πετρέλαιο. Και αυτή ήταν η διαφορά της με τις περισσότερες άλλες οικονομίες.
    Πάντως τα μεγάλα κόλπα ο Τσαβάκος τα έχει κάνει μετά το 2005…Μέσα στο PSUV υπάρχει πάρα πολύς κόσμος -και υψηλά ιστάμενος (που λένε και οι μορφωμένοι)- ο οποίος δεν γουστάρει ακριβώς αυτό, ότι ο Τσάβες δεν προχωρά παραπέρα. Οι νόμοι της καπιταλιστικής ανάπτυξης-συσσώρευσης ισχύουν και παραισχύουν και σε αυτούς πατάνε τώρα και έχουν εκτινάξει τα κρατικά κέρδη (τουλάχιστον μέχρι την κρίση). Απλά τα λεφτά που πηγαίνανε σε τσέπες γραβατάκηδων πάνε στο κράτος και ένα πολύ σημαντικό μέρος τους προωθείται προς τα κάτω, έτσι απλά και χωρίς χρηματοπιστωτικές ψευτοδιατριβές που διαβάζουμε και μας ανάβουν κάθε μέρα τα λαμπάκια. Και αυτό από μόνο του είναι τεράστιο βήμα προς τα εμπρός.

    Για μία «σύγκρουση» Τσάβες-ΚΚΒ είχαμε γράψει παλιότερα…Ο πρεζιντέντε τότε είχε χαράξει μια γραμμή και απαντώντας στο κάλεσμα του ΚΚΒ, απέκλεισε την περίπτωση κρατικοποίησης του τραπεζικοοικονομικού συστήματος τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα…

  16. kkritias said

    Αν και θα ήθελα, βαριέμαι να γράψω πολλά, θα είμαι μόνο επιγραμματικός.

    Δεν καταλαβαίνω τον παλιότερο υπέρμετρο ενθουσιασμό κάποιων ούτε το τωρινό ξενέρωμα. Στη Βενεζουέλα δεν έχουμε σοσιαλισμό και αυτό το ξέραμε από την αρχή. Στη Βενεζουέλα έχουμε σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση με αντιμωνοπολιακά-αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά και αυτό το ξέραμε πάλι εξ’ αρχής.

    Το ΚΚ Βενεζουέλας είναι μικρή μειοψηφία μέσα στο μέτωπο και αυτό έχει πολύ κακές επιπτώσεις, ας κρατήσουμε σαν θετικό ότι η επιρροή του έχει αυξηθεί σημαντικά (υπερδιπλασιασμός ποσοστών και κέρδισμa πολλών συνδικάτων) από τότε που άρχισε η μπολιβαριανή διαδικασία.

    Το ξεχωριστό με τη Λατινική Αμερική εν γένει και όχι τη Βενεζουέλα μόνο είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία διατηρεί αλλού περισσότερο αλλου λιγότερο αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, κι αυτο το ξέραμε εξ’ αρχής.

    Το τι παθαίνουν τα αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα όταν το κόμμα δεν είναι αρκετά δυνατό για να τραβήξει το μέτωπο προς τη δικτατορία του προλεταριάτου κι αυτό το ξέρουμε από την περίοδο του Αλιέντε. Η Βενεζουέλα λόγω πετρελαίων και λόγω προσβάσεων του Τσάβες στο στράτευμα έχει λίγες έως πολλές παραπάνω αντοχές, αλλά αυτές μπορούν μόνο να επιμυκείνουν την ερμαφρόδιτη σημερινή κατάσταση, όχι να τη μονιμοποιήσουν.

    Γι’ αυτό και το δικό μας κόμμα, λέει πως ο στόχος είναι διπλός και ταυτόχρονος, αφενός να δυναμώνει το μέτωπο αφετέρου να δυναμώνει το κόμμα για να μη χάνει τη προτοπορία του μέσα σ’ αυτό.

    Ακόμα κι αν χάσει η μπολιβαριανή διαδικασία (το πιο πιθανό είναι αυτό και νομίζω κι αυτό το ξέραμε εκ των προτέρων λόγω αδυναμίας του ΚΚΒ) θα είναι θετικό που υπήρξε, έδωσε πνοή στην Κούβα, ανατροφοδότησε τη ριζοσπαστικοποίηση στη Λατινική Αμερική και έδωσε ένα μήνυμα σε όλη την υφήλιο πως ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος, ακριβώς τη στιγμή που φάνταζε ανίκητος. Γι’ αυτό ας μη το απαξιώνουμε σαν Πασόκους JChrist.

  17. a8lios said

    @kritias
    Επειδή κι εγώ βαριέμαι τώρα και θα σου απαντήσω σοβαρά άλλη φορά, να σου πω τώρα μεταξύ σοβαρού κι αστείου:

    Ε εντάξει ρε Κριτία,
    άμα τα ξέραμε όλα πια από πριν,
    ας τους τα είχαμε πει να μην είχαν κάνει τόσο κόπο τζάμπα…

  18. kkritias said

    Τους τα ‘χαμε πει, το εννοώ σοβαρά!
    Οι του ΚΚΒ συμφωνούσαν, οι τσαβικοί είχαν (και έχουν) αυταπάτες.

  19. @KKritias
    Αν περιμένανε από το ΚΚΒ να προχωρήσουν θα είχαν μείνει στα βιβλία της ιστορίας…Άλλο που κι εγώ συμφωνώ με τις περισσότερες από τις θέσεις του.
    Το ΚΚ ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτο πριν την έλευση του Τσάβες στην εξουσία και τώρα έχει φωνή και μάλιστα σεβαστή (σε όσους ασχολούνται τουλάχιστον), καθώς διεκδικεί το παραπάνω βήμα. Αλλά από επιρροή, μαχητικότητα και αποφασιστικότητα άστο καλύτερα.
    Δεν είναι «ερμαφρόδιτη» σε καμία περίπτωση η κατάσταση. Το γεγονός ότι η «σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση με αντιμωνοπολιακά-αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά» όπως αρκετά περιγραφικά τη χαρακτήρισες δεν πάει παραπέρα, απέχει πάρα πολύ από το να την χαρακτηρίσεις ερμαφρόδριτη.

    Ας είμαστε πραγματιστές όμως και ας μην βλέπουμε πράγματα που θα θέλαμε να ισχύουν. Κι εγώ θα ήθελα να κρίνεται η επιτυχία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας από το ΚΚΒ, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

  20. Περαστικός said

    Ενδιαφέρον θέμα.
    Ένα ζήτημα είναι τι έχει πετύχει ο Τσάβες στην Βενεζουέλα.
    Σε ό,τι αφορά τους μισθούς,το κράτος πρόνοιας καθώς και οικονομικούς δείκτες όπως το δημόσιο χρέος.
    Επίσης θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν οι κρατικοποιήσεις έχουν πετύχει.

  21. Ο,τι πιο ενδιαφέρον έχω διαβάσει στα μπλόγκια το τελευταίο διάστημα, μπράβο!
    Φυσικά η ανάρτηση μ’ἐβαλε στο τριπ: θέλω να διαβάσω το βιβλίο.
    Πολλές από τις βασικές ιδέες του κινήματος έχουν την επιρροή αυτού που ονομάζουμε «Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα».
    Από την άλλη, το βασικό σχήμα που βλέπω (κάπως απλοϊκά) να καθοδηγεί τη διαδικασία στην οποία μπαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλη η ήπειρος, συνοψίζεται στα:
    1) ιστορική χρεωκοπία της ραντιέρικης, λατιφουντιακής, λευκής κάστας να ηγηθεί του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Οι αντιθέσεις έχουν εκραγεί και δεν μπορούν να παίξουν ούτε το ρόλο του τοπάρχη των γιάνκηδων
    2) ορμητική εισβολή στο προσκήνιο των «ξεβράκωτων», εκφρασμένη με μια σειρά άλυτα αστικοδημοκρατικά αιτήματα. Τίποτα πλέον δε μπορεί να δουλέψει αν οι μάζες αυτές δε γίνουν «πολίτες», με εξαλφαβητισμό, μια μίνιμουμ κάλυψη υγείας, ένα μίνιμουμ αστικό κράτος δικαίου (πχ δίκαιο ιδιοκτησίας), με γη στους αγρότες κτλ
    3) ανικανότητα ενός κλασσικού μεταρρυθμιστικού προγράμματος να ανταπεξέλθει στην αντίστοιχη ιστορική αποστολή, τόσο περισσότερο όσο η (κάθε ξεχωριστή) χώρα βρισκόταν στα δεσμά της νεοαποικιοκρατίας και δεν είχε ιστορικά γεννήσει τμήμα της κεφαλαιοκρατίας με δικά του αυτόνομα συμφέροντα από την ολοκλήρωση του καπιταλισμού. Μ’άλλα λόγια, όσο η χώρα είναι πιό καθυστερημένη, τόσο τα κλασσικά αστικοδημοκρατικά ζητήματα λύνονται μόνο σε μια πορεία συνολικής ρήξης με το σύστημα
    4) μεσοστρώματα που πολώνονται με το διεθνές μέτωπο της μαύρης αντίδρασης, στο βαθμό που είχαν τον προνομιακό ρόλο του λειτουργικού μηχανισμού του κράτους και στο βαθμό που διαισθάνονται οτι ιστορικά είναι αναλώσιμοι ή μάλλον θα εξαφανιστούν με τη μαζική εισροή στη θέση τους νεώτρων δυνάμεων. Πολύ απλά, όλοι οι γιατρο-μηχανο-δικηγόροι που ζούσαν όπως οι αντίστοιχοι ευρωπαίοι πριν ένα αιώνα, με σπιτάκι, υπηρεσία κτλ, θα βρεθούν ν’ανταγωνίζονται το γιό και την κόρη της υπηρέτριας και μεσοπρόθεσμα τα παιδιά των ιθαγενών ξεβράκωτων – και τότε ούτε σαλονάκια, ούτε ντιστιγκιέ…
    5) άκρως ενδιαφέρουσα νέα άρθρωση των αναπτυσσόμενων κοινωνικών μετώπων, ιδίως σε ο,τι αφορά το ρόλο και τη φυσιογνωμία της ηγεσίας αλλά και σε ο,τι αφορά το ειδικό βάρος της έκφρασης των στόχων πάλης των μετώπων σε νομικές μεταρρυθμίσεις, ειδικά συνταγματικού χαρακτήρα.

  22. Υ said

    Καταπληκτική συμβολή στον προβληματισμό Άθλιε! Ευχαριστούμε. (και ναι πρέπει να το διαβάσουμε κι εμείς το βιβλίο, ελπίζω να παίζει σε καμιά Πολιτεία…)

    Τα δικά μου (πρόχειρα) σχόλια:
    – Ανεξήγητη και αστήρικτη η στάση όσων επιμένουν ότι ο Τσάβες είναι σα το ΠΑΣΟΚ του 80. Αν παρόλαυτα το πιστεύουν τότε θα έπρεπε να είναι συνεπείς και να υποστηρίξουν ότι το ΚΚΒ πρέπει να του κάνει αντιπολιτευση.

    – Θα τολμούσα επίσης να καταλογίσω ντεφαιτισμό στον Κρητία.

    – Γενικά, οι λογικές της ασφάλειας στην καθαρότητα δε νομίζω ότι έχουν σχέση με τις ανάγκες της συγκυρίας και ιδιαίτερα της ακραίας καχυποψίας προς ότι θεωρούμε ‘μη καθαρό’, ‘ερμαφρόδιτο’ κλπ. Οι μαρξιστές πρέπει να μπορούν να αναλύουν και να τιθασεύουν τις περίπλοκες πολιτικές εκφράσεις της σημερινής περίπλοκης πραγματικότητας.

    – Στη Βολιβία, το MAS μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι είναι πιο κοντά στο μαρξισμό (ίσως να κάνω και λάθος). Από την άλλη η χώρα είναι πιο υπανάπτυκτη και άρα με αντικειμενικά λιγότερες δυνατότητες να προχωρήσει προς το σοσιαλισμό. Ο Μοράλες πάντως δεν είναι στρατιωτικός αλλά συνδικαλιστής και η εξουσία πάρθηκε με εκλογές αφού όμως είχαν ρίξει δυο κυβέρνησεις στο δρόμο με επαναστατικού τύπου κινητοποιήσεις (κατάληψη νευραλγικών σημείων σε πόλεις και ύπαιθρο κλπ.) Το κίνημα στη Βολιβία έχει κινητοποιηθεί όχι γύρω από έναν ηγέτη από την αρχή αλλά σε σχέση με μεγάλα ζητήματα όπως το νερό και το φυσικό αέριο. Κινηματικά λοιπόν είναι πιο ψημένοι.

    – Μέσα στο PSUV υπάρχουν μαρξιστικά στοιχεία που επιθυμούν την αλλαγή του προγράμματος αυτού. Πολλοί τροτσκιστές είναι εκεί. Ξέρω ότι πολλοί εδώ δε θεωρείται τους τροτσκιστές μαρξιστές, αλλά εγώ θα έλεγα ότι εξαρτάται από το τι τροτσκιστές είναι.

    – Σε γενικό θεωρητικό επίπεδο τώρα τα μέτωπο με μειοψηφικό ΚΚ νομιζω ότι ένα ενδεχόμενο που δε θα πρέπει να αποκλείεται (όπως μας δείχνει η ίδια η ιστορία άλλωστε), ένα εργαλείο που πρέπει να υπάρχει στο κουτί των τακτικών συμμαχιών. Τελευταίο παράδειγμα στην Ευρώπη (αφήνω έξω τις φαιδρές κεντροαριστερές κυβερνήσεις σε Γαλλία – Ιταλία από το 90 και μετά) ήταν η κυβέρνηση Μιτεράν – ΚΚ τη δεκαετία του 80. Πέρα από τους αφορισμούς, τα πράγματα είχαν φτάσει αρκετά στην κόψη αλλά η πορεία αναστράφηκε προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και του νεοφιλελευθερισμού.

    – Σχετικά με τη σχέση κοινοβουλίου – μετάβασης στο σοσιαλισμό, γράφω κάποιες σκέψεις στην τελευταία απάντηση στο ποστ περί σοσιαλισμού και μονοκομματισμού στο Γκράνμα http://mygranma.wordpress.com/2009/04/23/sosialism-democracy/ σχόλιο 17.

  23. Υ said

    Τέλος για να κάνω και την αυτοκριτική μου, σε μία από τις πολλές συζητήσεις περί Τσάβες στο Camino http://caminodelfuego.wordpress.com/2008/11/17/mintokaneisoposthelounoiexthroiso/#comments και μετά από μια εκλογική νική που μας είχε κρατήσει τα χείλια δαγκωμένα (όπως τα δαγκώνουμε τώρα για την Ιρλανδία) είχα ανακράξει ‘ο τσάβες είναι στην προτοπορεία της μάχης για το σοσιαλισμό’. Αυτό προφανώς και δεν ισχύει στο επίπεδο της θεωρίας. Στο επίπεδο της πράξης όμως ενώ αυτό που είχα πει ήταν συνολικά λάθος διατηρεί κάποια ψίγματα αλήθειας. Τα να ξαναγίνει ελκυστικό και προσβάσιμο το όραμα του σοσιαλισμού είναι βασικό στη μάχη μας.

  24. Αντώνης said

    Καλημέρα σε όλους!

    Να καταθέσω και εγώ τη σκέψη μου.
    Η δικιά μου θεώρηση ,ως γενικός μπούσουλας, συνοψίζεται στο ότι ένα κόμμα (κίνημα, μέτωπο κτλ) κρίνεται από το πρόγραμμά του και τις πράξεις του, τη διαλεκτική ενότητα λόγων και έργων.
    Άρα λοιπόν εδώ πρέπει να εξετάσουμε τα πεπραγμένα της «μπλοιβαριανής διαδικασίας» και τους διακυρηγμένους στόχους της.
    Μας είναι όλους προφανές ότι η κυβέρνηση του Τσάβες είναι μια «προοδευτική» κυβέρνηση. Αυτό απαντάει στο θυμικό όλων μας όταν εν μέσω περικύκλωσης, πολεμικής από τις ΗΠΑ, απόπειρας πραξικοποιήματος κτλ μια κυβέρνηση απαντάει με εθνικοποίηση πχ των εταιριών επεξεργασίας πετρελαίου. Με πρόγραμμα καταπολέμησης του αναλφαβητισμού, με πλάνο «σχεδιασμένης μετεγκατάστασης» των κατοίκων των παραγγουπόλεων, με εξηλεκτρισμό όλων των περιοχών και τροφοδοσία τους με τρεχούμενο νερό και ηλ. ρεύμα. Ιδιαίτερα όταν χώρες που ανήκουν στις g-20 στην περιοχή (Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή) όχι μόνο δεν έχουν λύσει αυτά τα προβλήματα αλλά ούτε καν προσπαθούν! Όλα καλά μέχρι εδώ. Από εδώ και πέρα όμως;
    Ας το πάρουμε αντίστροφα. Αυτά που προγραμματικά ισχυρίζεται το PSUV, κυρίως αυτά περί ραντιέρικου καπιταλισμού, ιδαίτερες συνθήκες ανάπτυξης του καπιταλισμού στη Βενεζουέλα, παρασιτική αστική τάξη με την έννοια που διατυπώνεται κτλ δεν θα μπορούσαν να τα ισχυριστούν και για το Μεξικό την Αργεντινή και τη Βραζιλία; Δηλαδή εκεί δεν αναπτύχθηκε αποικιοκρατικά ο καπιταλισμός; δεν ήταν για χρόνια η «πίσω αυλή» των ΗΠΑ; Η δικιά τους αστική τάξη δεν αναπτύχθηκε υποβασταζόμενη; δεν είχαν (ή και έχουν ) τεράστιο πρόβλημα με το αγροτικό ζήτημα; Τί σημαίνουν όλα αυτά για μας; Αναιρούν το γεγονός ότι ανήκουν σαν οικονομίες στο g-20, δηλαδή στις 20 βιομηχανικά πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου; Έχουν δηλαδή βάση και έδαφος οι εκτιμήσεις πολλών (ακόμα και του ΚΚΕ στο 18ο) ότι η Βραζιλία και το Μεξικό αποτελούν περιφερειακές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού; και αν ναι ποιά είναι τα διεθνή καθήκοντα ενός κινήματος που έχει επικρατήσει σε μια χώρα (έστω και εκλογικά) λιγότερο αναπτυγμένη; Αλήθεια μπορεί κανείς να φανταστεί όλες αυτές τι αλλαγές στη Λ. Αμερική (Μοράλες, Τσάβες κτλ) χωρίς τον ιδεολογικό φάρο που λέγεται σοσιαλιστική Κούβα; Αυτή για μένα είναι και η απάντηση. Ούτε οι εθνικές ιδιομορφίες με συγκινούν, ούτε τα περί μεταβιομηχανικής κοινωνίας, ούτε τα περί αυτοκρατορίας που θυμίζουν χρεοκοπημένα ιδολογικά σχήματα του Α. Εμμανουήλ-Σ. Αμιν, και που αν κάποιος το ξεψαχνίσει λίγο πιο εμπεριστατωμένα θα βρεί πολλές μα πάρα πολλές ομοιότητες με τον «Πατερναλιστικό Καπιταλισμό» του Α. Παπανδρέου; (προσοχή για να μην παραξηγηθώ. Εντοπίζω ιδεολογικές ομοιότητες και όχι σύγκριση με το ΠΑΣΟΚ του 80).
    Για μένα η ελπίδα για τη Βενεζουέλα είναι οι ίδιες οι αντιφάσεις του εγχειρήματος. Που αναγκαστικά κάποια στιγμή θα έρθουν στην επιφάνεια και θα πρέπει να λυθούν με τον ένα ή τον άλλο δρόμο. Και σε αυτή τη διαδικασία την αμέριστη αλλυλεγγύη μου έχει το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας.

  25. a8lios said

    @Κριτίας, Juan, Y, Αντώνης
    Έχω κάποια πράγματα να προσθέσω, αλλά από Πέμπτη και μετά…

  26. a8lios said

    Χαρακτηριστικό της κατάστασης στη χώρα, όπως και της παρούσας τακτικής του ΚΚ Βενεζουέλας είναι όσα αναφέρει σε χθεσινό του (2/10/2009) άρθρο ο Ριζοσπάστης,
    σε σχέση με συνδικαλιστικές εκλογές στον πετρελαϊκό κλάδο:
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5287521

  27. a8lios said

    Επίσης, για όσους ξέρουν ισπανικά, έχει βγάλει και το ΚΚ Βενεζουέλας ένα αντίστοιχο (?) βιβλίο, το οποίο μπορεί να διαβαστεί και online από τη σελίδα τους και πιο συγκεκριμένα εδώ:
    http://www.pcv-venezuela.org/index.php?option=com_content&task=view&id=4737&Itemid=52

  28. a8lios said

    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5319015

  29. […] ολόκληρο το κείμενο του “Άθλιου” από το πάλαι ποτέ μπλογκ του, που δημοσιεύτηκε στις 22 […]

  30. […] https://a8liothtes.wordpress.com/2009/09/22/venezuela/ […]

  31. […] Πηγή. https://a8liothtes.wordpress.com/2009/09/22/venezuela/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: