A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Ιστορίες από Αθήνα

Posted by a8lios στο Ιουνίου 17, 2009

Ιστορίες αυτών των ημερών από την όμορφη πόλη της Αθήνας:

.

-σ. Μαρία: Έπιασε δουλειά σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Μία όμορφη ημέρα που δούλευαν πρωί και απόγευμα τους λένε «το μεσημέρι που κλείνουμε δε θα φύγετε, θα γίνει σεμινάριο». Η Μαρία διαμαρτύρεται, ρωτώντας εαν αυτές τις ώρες θα τις πληρωθούν ως υπερωρίες, αφού στη πράξη θα είναι από το πρωί ως το βράδυ στο μαγαζί. Κανείς από τους συναδέλφους δε μιλά. Μετά το σχόλασμα της δίνουν συγχαρητήρια, γιατί «καλά τους τα ‘πε». Την επόμενη ημέρα η προϋσταμένη της τα χώνει, γιατί «σε αυτό το μαγαζί ποτέ κανείς δεν είχε παράπονο, ποτέ κανείς δεν της έχει μιλήσει έτσι» κτλ. Κάποια στιγμή μετά από αυτό το περιστατικό μια συναδέλφισσα την ενημερώνει πως άκουσε την προϋσταμένη να μιλά με τον τύπο παραπάνω για μία απόλυση…

.

-σ. Τάδε: Σε μεγάλο κατάστημα με ρούχα, μετά από ένα περιστατικό που όταν έκλειναν ταμείο έλειπε ένα μικροποσό, συνέβει ξανά, με το ποσό τώρα να φτάνει τα Χ χιλιάδες Ευρώ. Συζητούν οι εργαζόμενοι τί θα κάνουν, οι σ. τους πείθει και πάνε κάποιοι στο σωματείο να ρωτήσουν. Εκεί τους συμβουλεύουν, και για νομικά αν χρειαστούν. Σε αυτές τις συναντήσεις παίρνει μέρος και η «προϋσταμένη» του τμήματος, η οποία άντε να παίρνει μια 100άρα ευρώ παραπάνω από τους υπολοίπους. Και τί κάνει αυτή η κυρία στο τέλος? Πάει και παίρνει προσωπικό δάνειο Χ χιλιάδες Ευρώ, ώστε να αντικαταστήσει το ποσό που εκλάπει και να μην έχουν πρόβλημα με την εργοδοσία. Η εργοδοσία το εκτίμησε δεόντως. Όλοι οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου τμήματος μετατέθηκαν σε άλλα υποκαταστήματα, και ποιος ξέρει τί άλλο θα γίνει…

.

-σ. και φούλης (εκ του αδερφούλης) Βασίλης: Στρατιώτης κι αυτός. Παίζει πολύ στη μονάδα του η φάση «παλιός-νέος». Όταν πήγε πριν 3 μήνες και τον χώναν οι παλιοί, αφού προσπάθησε πρώτα να τα βρει με αυτούς και δεν τα κατάφερε, άρχισε να βγαίνει παραπωνούμενος. Ξανά και ξανά και ξανά. Έμεινε στην ιστορία κατ’ εμέ μετά το αίτημά του σε προσωπική ακρόαση με τον διοικητή τάγματος(!) «αφού δε μπορείτε να δώσετε εσείς λύση, θα ήθελα να μιλήσω με κάποιον ανώτερό σας»! Απ’ τη Σειρά του κωλώσαν όλοι να ακολουθήσουν. «Είσαι τρελός, θα σε γαμήσουν, αυτά εδώ δε γίνονται». Κάτι έβγαλε όμως, μαζεύτηκαν λίγο οι παλίοι, κάναν κάποιες αγγαρείες και αυτοί, βγήκε στη φόρα και η πουστιά που κάναν με τον επιλοχία της σειράς τους σε σχέση με τις υπηρεσίες κτλ.

Πριν λίγες μέρες τους ήρθε και ο τελευταίος της νέας ΕΣΣΟ. Η «σειρά του» καταχαρούμενοι, πάνε οι αγγαρείες, πάνε τα πάντα, όπως το μάθανε έτσι θα το συνεχίσουν, θα χώσουν στα πάντα τους νέους και αυτοί τους επόμενους. Ούτε κουβέντα να ακούσουνε από το φούλη…

Κι ο φούλης να αναρωτιέται: «Δικέ μου, το θέμα είναι πως με αυτούς τους μαλάκες θα είσαι αύριο στην ίδια κοινωνία. Μαλάκες, για τον πούτσο άτομα».

Μέσα στη σειρά και στη μονάδα του είναι και κανα δυο αριστεριστές και 2 αναρχικοί (και κάμποσοι ΠΑΣΟΚοι). Μα τον μαλάκα το φούλη, να μη κινηθεί για την ενότητα των επαναστατικών και δημοκρατικών δυνάμεων πριν δράσει. Αυτό μάλλον ήταν το λάθος του…

.

Εγώ, χτες: Ρε συ Άντα, πάμε ρε καμια βόλτα…

Περπατώντας κοντά στο σταθμό του Άγιου Ελευθέριου, είδα δίπλα στην Εκκλησία ένα πολύχρωμο καφενεδάκι, άδειο πλην δύο-τριών εξηντάχρονων και βάλε. Δε καθόμαστε κι εδώ για λίγο ρε Άντα? Κάτσαμε, η ιδιοκτήτρια κυρα-Τζένυ μας έφερε μια καράφα τσίπουρο και μεζέ, και ξαφνικά ένας από τους 3 60άρηδες παίρνει μια κιθάρα και αρχίζει να παίζει διάφορα ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά.

Ε, κάτι μάθαμε και μεις στο Πανεπιστήμιο Κρήτης τόσα χρόνια, κέρασέ τους ρε Τζένυ απ’ ότι πίνουν οι κύριοι, «φχαριστούμε παιδιά», «στην υγειά σας», «και για πέστε, τί θέλετε εσύ και η κοπελιά να σας παίξουμε» κτλ.

Φύγαμε αφού είχαν παίξει για εμάς «το δίχτυ» του Ξαρχάκου, κι εγώ σκεφτόμουνα μέσα σε μια γλυκιά ζάλη πως ίσως να έχει και η Αθήνα την ανθώπινη πλευρά της.

10 ώρες αργότερα, 500 μέτρα πιο μακριά, πιθανότατα μια σέχτα ηλίθιων προβοκατόρων δολοφονούσε έναν αστυνομικό…

.

Υ.Γ. Παρεπιτόντως: Ειδικά στο κέντρο, τί ναι αυτό το πράμα ρε, σε κάθε γωνία υπάρχουν 3-4 αστυνομικοί να ελέγχουνε στοιχεία σε μετανάστες! Απίθανο, πραγματικά!

Υ.Γ.2. Ακόμα να γίνουμε Ευρώπη?

Advertisements

10 Σχόλια to “Ιστορίες από Αθήνα”

  1. […] -σ. Μαρία: Έπιασε δουλειά σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Μία όμορφη ημέρα που δούλευαν πρωί και απόγευμα τους λένε “το μεσημέρι που κλείνουμε δε θα φύγετε, θα γίνει σεμινάριο”. Η Μαρία διαμαρτύρεται, ρωτώντας εαν αυτές τις ώρες θα τις πληρωθούν ως υπερωρίες, αφού στη πράξη θα είναι από το πρωί ως το βράδυ στο μαγαζί. Κανείς από τους συναδέλφους δε μιλά. Μετά το σχόλασμα της δίνουν συγχαρητήρια, γιατί “καλά… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (689 λέξεις)] […]

  2. makelovenotwork said

    10 ώρες αργότερα 50 μέτρα από το σπίτι μου ξύπνισα από έναν θόρυβο. Ήταν αυτή η σέχτα (ή αλλιώς σέξτα κατά τον κ. Σόμπολο).
    Βλέπεις φίλε Άθλιε στην Αθήνα μπορώ να σου πω ιστορίες ένα σωρό. Από ένα σημείο και μετά χάνουν την ιδιαιτερότητά τους ακόμα και την πρωτοτυπία τους.

    Υ.Γ.
    Πόσο σου έμεινε ακόμα? Άντε καλός πολίτης και κανόνισε όταν ξαναέρθεις Αθήνα να βρεθούμε. Πες στην Άντα να κανονίσει.

  3. Ιστορίες τραγικές θα έλεγα, αφού αναδεικνύουν το μικροαστισμό της εποχής μας…

    Άντε τώρα με το 9μηνο να πάμε κι εμείς οι νεότεροι!! :pp

  4. Gas said

    εγω δεν θα παω ωρα στρατο ρεεε!!!

    μεχρι να φτασει η ωρα να παω κ εγω θα εχει γινει καθ’ολα μισθοφορικος!!!

  5. Gas said

    πολυ ωραιο το ποστ…πραγματικα με συναρπαζουν τετοιες ιστοριες αλλα παραλληλα με ξενερωνουν οι τυπαδες σαν κ αυτους στον στρατο τους «παλιους» αλλα κ τους «νεους» που οταν γινοντε «παλιοι» παλι τα ιδια κανουν…

  6. Red Ghost said

    Στην ιστορία της Μαρίας και του Φούλη υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν είχαν προετοιμάσει το έδαφος με τους συναδέλφους πριν κάνουν την ηρωική προσπάθεια.
    Όταν ήμουν εγώ στο στρατό πρώτα βρεθήκαμε οι κνίτες μεταξύ μας, μετά βρήκαμε και κάτι προοδευτικούς πασόκους και κάτι απολιτίκ άθεους και όλοι μαζί παλέψαμε ενάντια στο «παλιός vs νέος», στον υποχρεωτικό εκκλησιασμό και στην υποχρεωτική μεταφορά στην πόλη με τα ΚΤΕΛ.
    Δε λέω, μπορεί να ήμασταν τυχεροί, αλλά η προετοιμασία του εδάφους είναι απαραίτητη.
    Το ίδιο και στον εργασιακό χώρο. Δεν έχει νόημα να κάνεις την πρώτη αντιπαράθεση χωρίς να έχεις βρει τους ρουφιάνους (για να τους αποφύγεις) και τους τίμιους εργαζόμενους (για να δώσετε μαζί τη μάχη).
    Ο εργασιακός χώρος δεν είναι φοιτητικός σύλλογος. Οι ταχύτητες με τις οποίες μπορείς να παρέμβεις είναι πιο αργές και χρειάζεται να περάσουν μήνες (και χρόνια) για να μάθεις πως να παρεμβαίνεις.
    Η ουσία είναι πως μπορούν να γίνουν θετικά βήματα με υπομονή, επιμονή και σταθερή παρέμβαση.

  7. a8lios said

    Ναι, όσον αφορά τους εργαζόμενους έχεις δίκιο.
    Εξ’ άλλου εκεί η συνέπεια μπορεί να είναι να σε διώξουνε, οπότε πάπαλα εκ των πραγμάτων.

    Η περίπτωση του φούλη δεν είναι ίδια όμως.
    Γιατί σιγά τις συνέπειες που μπορούσε να υποστεί, εφ’ όσον ήταν διατεθειμένος να πάει το θέμα «παραπάνω». Κι εξάλλου δεν έγινε καν αυτό.
    Σε προσωπικό επίπεδο κερδισμένος βγήκε.
    Και εκτός από αυτόν σχετικά κερδισμένη βγήκε και η ΕΣΣΟ του.
    Αλλά παρ’ ότι βγάλανε κάποιο κέρδος και τους επόμενους 3 μήνες έχουν δεθεί όσο να ‘ναι μεταξύ τους, δεν είναι δηλαδή όπως στην αρχή που πες τον έβλεπαν και λέγανε «και τί με νοιάζει για τον τρελάρα», πάλι, τώρα που μπαίνει πλέον το ζήτημα αν θα χάσουν, έστω λίγο, τη βολή τους, ξανά τον γράφουν κανονικά.

    Τέσπα, εγώ ούτε να κρίνω ήθελα, ούτε θα καλλιεργήσω απαισιοδοξία.
    Απλά αναφέρω περιστατικά…

  8. parekklisi said

    Το 1ο ΥΓ απαντάει στο 2ο.

  9. wouv said

    Στο greek army, οι 6 στους 10 γίνονται (ή σκοπίμως ή λόγω υπερβάλλουσας βλακείας), χαζορουφιάνοι. Κυριολεκτώ για το χαζό. Αλλά και αναξιοπρεπείς. Για να γλυτώσουν μια αγγαρεία, μια σκοπιά, κάνουν τα πάντα, βάζουν «λυτούς και δεμένους». Και αυτό τους ακολουθεί. Ο στρατός «περνά» αυτόν τον τρόπο αντίληψης και στην πολιτική ζωή.

    Μπράβο στον αδελφό σου. Καλός πολίτης & για τους δύο.

  10. γιάννης μ said

    δεν ξέρω αν κολλάει εδώ αλλά έχει την πλάκα του…
    άτσα αντίδραση ραταπλαν …ανακάλυψε ο ιος τις συνδικαλιστικές διώξεις…κάλιο αργά παρά αργότερα που λένε…
    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=60413

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: