A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Σχέσεις εξάρτησης ή σχέσεις αλληλεξάρτησης;

Posted by a8lios στο Ιανουαρίου 26, 2009

Ένα πολύ καλό άρθρο (κατ’ εμέ, μιας και συμφωνώ μαζί του 😆 ) για τον ιμπεριαλισμό σήμερα και τη θέση της Ελλάδας σε αυτόν έγραψε ο Στέφανος Λουκάς στο Κυριακάτικο Ριζοσπάστη.

Είχαν προηγηθεί τις τελευταίες μέρες και άλλα άρθρα γύρω από το θέμα αυτό στον προσυνεδριακό διάλογο, όπως αυτά ( 1 , 2 , 3 ) και λίγο παλιότερα αυτό.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Σχέσεις εξάρτησης ή σχέσεις αλληλεξάρτησης;”

  1. Αν αναφέρουμε το ζήτημα της εξάρτησης ως ζήτημα αλληλεξάρτησης καπιταλιστικών κρατών και της διαλεχτικής του σχέσης με την οικονομική βάση του καπιταλισμού, είναι γιατί η εστίαση των αιτιών των λαϊκών προβλημάτων στην «εξάρτηση», ή η πιθανότητα άμβλυνσής τους χωρίς «εξάρτηση» (ακόμη και έξω από διακρατικές ενώσεις και σε διμερείς σχέσεις, αυτό που τις καθορίζει είναι η «δύναμη» των μονοπωλίων), δηλαδή στην πολιτική και μάλιστα στις εξωτερικές σχέσεις, χωρίς την αποκάλυψη των πρωταρχικών αιτιών, που είναι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, αφ’ ενός είναι λαθεμένη, γιατί δεν παίρνει υπόψη τους νόμους κίνησης του καπιταλισμού, αφ’ ετέρου δε συμβάλλει στην ωρίμανση της πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ως προς την κατεύθυνση της πάλης τους, που πρέπει να είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η κατάχτηση της εξουσίας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Επομένως, υπονομεύει τη στρατηγική του ΚΚΕ, την πολιτική των συμμαχιών του, την πάλη για τη λαϊκή εξουσία.
    Επομένως, αυτό που πρέπει να ενδιαφέρει πρωταρχικά το κίνημα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της είναι η κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, και όχι η κατάργηση των ανισότιμων σχέσεων, μεταξύ κρατών στον καπιταλισμό, που, σε τελευταία ανάλυση, ακολουθούν τη νομοτελειακή πορεία της καπιταλιστικής διεθνοποίησης σε συνθήκες ανισόμετρης ανάπτυξης.

    Αγαπητέ κόκκινε φαντάρε, βρήκα επιτέλους το χρόνο να γράψω πόσο διαφωνώ με το συγκεκριμένο άρθρο. Παρέθεσα την κατακλείδα του άρθρου γιατί εκεί συμπυκνώνεται και ταυτόχρονα αναδεικνύεται με ενάργεια το πολιτικό «δια ταύτα» του αρθογράφου. Ο αρθρογράφος, αφού επικαλέστηκε διάφορα χωρία της μαρξιστικής θεωρίας, αφού τα φόρτωσε όλα – με ζήλο θεολόγου – στις «νομοτέλειες» του καπιταλισμού, αφού μας υπέδειξε ότι όλες οι χώρες εντάσσονται στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα -και η Ουγκάντα και οι …ΗΠΑ – και έπαιξε λεκτικά με την «εξάρτηση» και την «αλληλεξάρτηση» (με μια παρόμοια διανοητική ακροβασία θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο καπιταλιστής και ο εργάτης είναι αλληλεξαρτημένοι γιατί ο πρώτος δεν θα έβγαζε υπεραξία αν δεν υπήρχε ο δεύτερος και ο δεύτερος δεν θα υπήρχε αν ο πρώτος δεν επιδίωκε να εκμεταλλευτεί την εργατική δύναμη κάποιου – δηλαδή η γνωστή ανά τους αιώνες συζήτηση αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα), κατέληξε εκεί που ήθελε να καταλήξει από την αρχή, δηλαδή στην ουσιαστική ακύρωση της πολιτικής πάλης σε μια κατεύθυνση απεμπλοκής ή μείωσης της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ή της ταύτισης με την ιμπεριαλιστική πολιτική! Φτάνει στο σημείο να σνομπάρει ακόμα και το γεγονός της εξόδου από διακρατικές ενώσεις ισχυριζόμενος ότι δεν είναι και τίποτε σοβαρό! Μόνη λύση γι’ αυτόν η κατάργηση του καπιταλισμού και όλα τα άλλα απλές οδοντόκρεμες! Κατά λογική συνέπεια, μέχρι τότε …ας μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή το ΝΑΤΟ, ας παίρνει η χώρα όπλα και φυσικό αέριο μόνο από τις ΗΠΑ, ας συμμετέχει και σε κανένα ιμπεριαλιστικό τυχοδιωκτισμό διότι το σημαντικότερο είναι να μην παρεκκλίνει η «εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της» από τη συνειδητοποίηση ότι πρέπει να καταργήσει τον καπιταλισμό. Λες και η συνειδητότητα δεν προκύπτει μέσα από την ταξική πάλη και τους πολιτικούς αγώνες αλλά είναι θέμα ορθής κατανόησης των «γραφών» και των «νομοτελειών»! Λες και οι πολιτικοί αγώνες σε μια ορισμένη κατεύθυνση και με ένα περιεχόμενο, οι επιμέρους νίκες και κατακτήσεις ή η απόκρουση της πολιτικής του ιμπεριαλισμού δεν υποβοηθούν την ταξική πάλη, είναι κάτι ανάξιο λόγου! Αν αυτό δεν είναι αριστερισμός του χειρίστου είδους, τότε τι είναι; Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα λαϊκά στρώματα να κάνουν «σεμινάρια εκμάθησης περί ιμπεριαλισμού» και τον ίδιο τον ιμπεριαλισμό ασύδοτο να επιφέρει τις «νομοτέλειές» του! Ελπίζω να γίνεται κατανοητό πόσο ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ είναι μια τέτοια άποψη που υποκρύπτεται σε αναλύσεις σαν αυτήν που παρέθεσες.
    [ Και για να μιλήσω πιο λιανά (έως χύδην), ας υποθέσουμε ότι μια ωραία πρωία εκπληρώνεται η επιθυμία του αρθρογράφου και ο ένοπλος λαός στην Ελλάδα παίρνει την εξουσία. Σε λίγες μέρες διαπιστώνει έντρομος ότι τα αποθέματα καυσίμων εξαντλούνται γιατί ο μοναδικός αγωγός καυσίμου είναι ελεγχόμενος από τις εχθρικές πλέον ΗΠΑ με αποτέλεσμα οι «νοικοκυρές» του Αλιέντε να βγαίνουν στο δρόμο με τις κατσαρόλες τους, ενώ παράλληλα διαπιστώνει με απόγνωση ότι τα όπλα που έχει στα χέρια του είναι χωρίς πυρομαχικά και ανταλλακτικά γιατί και αυτά είναι αμερικάνικα τη στιγμή μάλιστα που κάποιος βαλτός «γείτονας» θυμάται ξαφνικά τις «απαράγραπτες» διεκδικήσεις του για κάποια συνοριακά νησιά ή βουνά, κλπ. Τι κάνει ο λαός τότε; Ή καλύτερα, τι παθαίνει; Σενάριο θα μου πείτε; Ναι, βγαλμένο, όμως, από τις πιο μαύρες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας…
    Παρεμπιπτόντως, θυμάμαι (ελπίζω καλά) τον Χαρίλαο, στην πρώτη αγορά του αιώνα επί Ανδρέα Παπανδρέου, που ωρυόταν στη Βουλή: Μην εξαρτάται τα όπλα μόνο από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αν δεν σας παίρνει μην αγοράζετε από τη Σοβ. Ένωση. Αλλά ψάξτε σε άλλες αγορές όπως η Σουηδία, κλπ (σε ελεύθερη απόδοση). Ανόητος και αυτός ο αντάρτης ή κάτι του είχε μάθει η πείρα; ]

    Για να επανέλθω, το τραγικό είναι ότι αυτές οι θεωρίες είναι εντελώς ξένες με την ίδια την ιστορία του ΚΚΕ. Το ’40, το ΚΚΕ δεν είπε, ο πόλεμος είναι νομοτέλεια του ιμπεριαλισμού, σημασία έχει η ανατροπή του καπιταλισμού (όπως ισχυριζόταν ο αριστερισμός της εποχής). Πήρε το όπλο και πολέμησε και μάλιστα μαζί με τους Εγγλέζους ιμπεριαλιστές για ένα διάστημα. Το ’50 το ΚΚΕ δεν είπε, τα Μακρονήσια και τα εκτελεστικά αποσπάσματα είναι νομοτέλεια του μοναρχοφασισμού σημασία έχει η αντικαπιταλιστική πάλη. Αντίθετα έδωσε όλες τις δυνάμεις για να αποκατασταθούν τα «αστικά» δημοκρατικά δικαιώματα! Το ’60 το ίδιο. Το ’74 δεν ισχυρίστηκε, στο όνομα της κατάργησης του καπιταλισμού, «τι Καραμανλής, τι τάνκς» αλλά έφτασε καθ’ υπερβολήν στο άλλο άκρο υποστηρίζοντας το «ή Καραμανλής ή τανκς», κατηγορώντας μάλιστα ως «αριστεροχουντικούς» όσους θέλανε αντικαπιταλιστική επανάσταση εδώ και τώρα! Το να καταλαβαίνεις κάθε φορά τι είναι κυρίαρχο και ποιο μέτωπο πάλης αναδεικνύεται ως το πιο πρόσφορο για καταλυτική παρέμβαση είναι ανεκτίμητο προσόν και καθοριστικός παράγοντας για την παραπέρα ανάπτυξη της ταξικής πάλης και τη συνειδητοποίηση της δύναμης του λαού. Διανοουμενίστικοι σχολαστικισμοί περί του «φύλου των αγγέλων» κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Στο όνομα της ταξικής πάλης ουσιαστικά την ακυρώνουν.
    Νομίζω ότι είχε δίκιο κάποιος (δεν θυμάμαι τώρα ποιος) που έγραψε πρόσφατα ότι κάποιοι στο σημερινό ΚΚΕ ασκούν μια όψιμη αριστερίστικη κριτική στο ίδιο το ΚΚΕ!! Μια πιθανή υιοθέτηση από το ΚΚΕ μιας τέτοιας (ακμάζουσας εσχάτως) θεώρησης θα είναι καταστροφική για το ίδιο το κόμμα αλλά και για τους ποικίλους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων. Μια τέτοια θεωρητική «φυγή προς τα μπρος», είναι εντελώς αναντίστοιχη με τα καθήκοντα που επιβάλλει η σημερινή πραγματική πραγματικότητα και όχι οι ευσεβείς πόθοι που έχει ο καθείς από μας στην κούτρα του. Ελπίζω το ερχόμενο συνέδριο του ΚΚΕ να μην επιβεβαιώσει μια τέτοια αριστερίστικη στροφή γιατί θα είναι μια στροφή στο πουθενά, ερήμην του λαού. Αν κάποιοι μέσα στο ΚΚΕ, λόγω κοινωνικής θέσης και καταγωγής, νιώθουν ότι τα πρόβληματά τους περιορίζονται στο να ξεπεράσουν σε επαναστατικότητα το ΝΑΡ και σε αριστεροσύνη τον ΣΥΡΙΖΑ και επιθυμούν να πλειοδοτήσουν σε ασυναρτησία, σνομπάρισμα της λαϊκής διάθεσης και πατερναλισμό, τότε δικαίωμά τους αλλά δεν ξέρουν που πατούν και που πηγαίνουν. Αυτά δεν αφορούν τα λαϊκά στρώματα και το μόνο που θα καταφέρουν είναι εν τέλει να ξεκοπούν από αυτά (η «νομοτέλεια» κάθε αριστερίστικης γκρούπας).

    Όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα ήθελα να τα γράψω από την εποχή των γεγονότων στον Καύκασο και του αμερικανοκίνητου πολέμου που επιχείρησε να ξεκινήσει ο πρόεδρος της Γεωργίας. Τότε που δυστυχώς στο ΚΚΕ επικράτησε η αντίληψη «έλα μωρέ ενδο-ιμπεριαλιστική διαμάχη είναι» και φάνηκε ότι το πρόβλημά του δεν ήταν η χυδαία και απροκάλυπτη ιμπεριαλιστική επέμβαση του ΝΑΤΟ στον Καύκασο (με ό,τι σήμαινε κάτι τέτοιο για την παγκόσμια επέλαση ή ανάσχεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τη συνακόλουθη πορεία των λαϊκών αγώνων όπου γης) αλλά μην τυχόν και η «εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της» παρασυρθούν από φιλορωσικά συναισθήματα και ξεχάσουν ότι η Ρωσία είναι καπιταλιστική! Το αποτέλεσμα; Το 98% του λαού να επιθυμεί συντριβή των Αμερικάνων και των πρακτόρων τους, το ΚΚΕ στον κόσμο της ιδεολογικής καθαρότητας να μην οργανώνει ούτε μια πορεία ενάντια στο ΝΑΤΟ, ενώ αντίθετα να οργανώνει την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία η …«Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο», οι ΟΣΕδες χιλιαστές της αντικαπιταλιστικής επανάστασης δηλαδή, με σύνθημα «Έξω το ΝΑΤΟ από τον Καύκασο»! (Ποιοι, οι ΟΣΕδες! Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται!)

    Αυτά κι ελπίζω να έχω άδικο και όλα όσα διαπίστωσα να είναι λάθος ανάγνωση του κειμένου, κακή εκτίμηση και υπερβολή. Πιθανώς κι εγώ να ανακαλύπτω κινδύνους εκεί που δεν υπάρχουν. Μέλος του ΚΚΕ δεν είμαι, λόγο για την πορεία του κόμματος δεν έχω, μόνο ειλικρινή αγωνία για τις εξελίξεις που έρχονται…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: