A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for Νοέμβριος 2008

Anime: Seirei no moribito

Posted by a8lios στο Νοέμβριος 5, 2008

seirei3

Ίσως η πιο «ώριμη» σειρά anime που έχω δει μέχρι στιγμής.

Το story είναι μέσες άκρες το εξής:

Σε μια αυτοκρατορία, ο μικρότερος πρίγκιπας «κυριεύεται» από ένα πνεύμα, το «πνεύμα του νερού». Οι «σοφοί» της αυλής, σύμφωνα με τις «επιστήμες» που έχουν αναπτύξει, συμπεραίνουν πως αν ο πρίγκιπας ζήσει θα έρθει ξηρασία στην αυτοκρατορία, γι αυτό προτείνουν στο αυτοκράτορα να σκοτώσει το παιδί του με τα ίδια του τα χέρια.

Η μάνα του όμως θέλοντας να το σώσει προσλαμβάνει μια σωματοφύλακα, την λιγομίλητη πολεμίστρια Balsa, και της αναθέτει να φυλάει το παιδί.

Με τα πολλά καταφέρνουν να το σκάσουν και να κάνουν τους διώκτες να πιστέψουν πως πέθαναν, αρχίζουν να ζουν μια ζωή σαν μάνα και γιος, ενώ στην πορεία με τη βοήθεια μιας σαμάνου ανακαλύπτουν ότι το «πνεύμα» που έχει μέσα του ο μικρός είναι ακριβώς το αντίθετο από ό,τι λέει η επίσημη «επιστήμη» της αυτοκρατορίας: Είναι ευλογία! Πρόκειται για το πνεύμα που φέρνει νερό στη γη, το οποίο αναγεννάται κάθε 100 χρόνια.

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν και κάποιοι μέσα στην αυλή, που σκαλίζουν στα κρυφά την ιστορία της αυτοκρατορίας.

Οπότε από μια στιγμή και μετά όλοι αυτοί ενώνονται για να βοηθήσουν τον μικρό να φέρει εις πέρας την αποστολή του, να βοηθήσει δηλαδή το «πνεύμα του νερού» να αναγεννηθεί όταν έρθει η ώρα…

.

Καλά, το περιγράφω υπερβολικά χονδρικά είναι η αλήθεια.

Έχει και σκηνές δράσης ωστόσο. Θανάτους δεν έχει, ούτε έναν νομίζω. Εντυπωσιακό χαρακτηριστικό για ένα anime με μάχες!

Αυτό που το χαρακτηρίζει, αυτό που θέλει να σου περάσει σαν μήνυμα, είναι μια απέραντη αρμονία. Ναι, αυτό είναι. Έχει δει κανένας σας το «άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και…άνοιξη»? Κάτι τέτοιο αλλά σε anime.

Η αρμονία της φύσης -μεταφυσική μεν όσο δε πάει, αλλά τί να κάνουμε-, ο αέναος κύκλος της. Όπως και ο αέναος κύκλος των ανθρώπων: Γονιός και παιδί, δάσκαλος και μαθητής, φιλία και έρωτας, ζωή και θάνατος.

Και στο τέλος, βαδίζει ο καθένας τον δρόμο που του επιφυλάσσει η σκληρή πραγματικότητα. Έτσι είναι η ζωή.

Τα γραφικά είναι πάρα πολύ καλά και πρέπει να πώ ότι έχει πέσει πολύ PC. Και πολύ πολύ φύση πάντα!

Πολύ καλό στοιχείο -από άποψη νοημάτων- είναι και η ανάδειξη της «ψευτιάς» της επίσημης επιστήμης και ιστορίας της αυτοκρατορίας, η σύγκρουση μαζί της, το ξεπέρασμά της χάρις στα διδάγματα από την αντικειμενική πραγματικότητα.

Το anime με ελληνικούς υπότιτλους θα το βρείτε εδώ.

Το seirei no moribito είναι το πρώτη ιστορία manga από μια σειρά 10 «τόμων» όπως διαπίστωσα. Οπότε ίσως στο μέλλον να υπάρξει και συνέχεια του anime…

Posted in Anime, Ιαπωνία, Manga, Uncategorized | 2 Σχόλια »

Βιβλίο: Κόκκινος Απρίλης

Posted by a8lios στο Νοέμβριος 4, 2008

red-april

[get it!]

Απίθανο βιβλίο, πραγματικά. Αστυνομική ιστορία είναι και ταυτόχρονα θρίλερ. Αυτά όμως είναι απλά το περιτύλιγμα. Το περιεχόμενο είναι μια πολύ καλή παρουσίαση των τραυμάτων που έχει αφήσει στο σύγχρονο Περού η πρόσφατη ιστορία της χώρας. Όπως και μια πολύ καλή παρουσίαση του πως αλληλεπιδρά αυτή η ιστορία με τα ήθη και τα έθιμα των αυτόχθονων πληθυσμών της χώρας.

Η ιστορία έχει ως εξής: 

Εν έτει 2000, ένας εισαγγελέας που μεγάλωσε στην πρωτεύουσα της χώρας ζητάει μετάθεση στην επαρχία από την οποία κατάγεται και στην οποία είχε περάσει τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Συμβαίνει αυτή η επαρχία τα προηγούμενα χρόνια να ήταν και μια από τις περιοχές που γίνονταν οι πιο σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στο στρατό και το «φωτεινό μονοπάτι» (Για το «φωτεινό μονοπάτι» δέστε εδώ, τα περιγράφει πολύ αναλυτικά ο Juan. Εντελώς τυχαία το ποστ του το έκανε τη μέρα που τελείωσα το βιβλίο 😀 ). Ο εισαγγελέας είναι ένας τύπος που θέλει να εφαρμόζει τον νόμο κατά γράμμα. Πιστεύει πως οι εποχές που ο στρατός ουσιαστικά κανόνιζε τα πάντα στη χώρα έχουνε περάσει, προσπαθεί κάθε φορά να κινησεί τις διαδικασίες που προβλέπουν οι κανονισμοί ώστε να τον ακούσουν οι αρμόδιοι.

Γρήγορα όμως ανακαλύπτει πως το παρελθόν είναι πολύ πιο καντά απ’ ότι ο ίδιος νόμιζε. Μια σειρά φόνων και γεγονότων τον κάνουν να υποψιαστεί ότι το «φωτεινό μονοπάτι» συνεχίζει τη δράση του, ενώ μέρα με τη μέρα διαπιστώνει πως η «δημοκρατία» και η «νομιμότητα» την οποία υπερασπίζεται είναι απλά μια βιτρίνα, πίσω από την οποία κρίβονται οι ίδιοι μηχανισμοί που με απίστευτη βία και φρικαλεότητα κάνανε κουμάντο στη χώρα και την περίοδο που η «κομμουνιστική απειλή» ήταν στα φόρτε της.

Όλα αυτά δένονται με μια σειρά από προσωπικά δράματα όλων των πρωταγωνιστών, ενώ το φινάλε είναι …κάθε άλλο παρά happy. Αντίθετα, είναι συγκλονιστικό μα και αιματηρό όσο δε πάει. Όπως και το παρελθόν της χώρας…

Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως αναφέρει και ο συγγραφέας, τόσο οι τρόποι ανάκρισης και δράσης των κρατικών δυνάμεων όσο και αυτές του «φωτεινού μονοπατιού» είναι πραγματικές.

Επίσης πρέπει να πω ότι κατά την άποψή μου το συγκεκριμένο βιβλίο θα γινόταν μια καταπληκτική ταινία. Ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα…

Αυτά.

Τέλος, σας γράφω και ένα απόσπασμα που μου έμεινε πολύ έντονα:

(…) Σχεδόν πριν από είκοσι χρόνια, την τελευταία φορά που είχε πάει στο Αγιακούτσο, ο εισαγγελέας είχε πετάξει στα περίχωρα της Ουάντα με στρατιωτικό ελικόπτερο, μετά από πρόσκληση ενός φίλου πιλότου.

Στα μισά του ταξιδιού, ανά­μεσα στα βουνά, βγήκε ένας άντρας από τους θάμνους κρα­τώντας μια κόκκινη σημαία. Ήταν μόνος. Και έτρεχε μπρο­στά από το ελικόπτερο επιδεικνύοντας τη σημαία. Ο στρα­τιώτης που επέβαινε στο ελικόπτερο είχε ένα πολυβόλο. Έ­ριξε. Ο πιλότος άλλαξε την πορεία του για να ακολουθήσει τη σημαία. Ο άντρας έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, ακο­λουθούμενος από τις ριπές του πολυβόλου, που προσπαθούσε να τον πετύχει πριν φτάσει στους θάμνους. Αλλά όταν ο άντρας με τη σημαία έφτασε δίπλα στους θάμνους, στους ο­ποίους θα μπορούσε να κρυφτεί, συνέχισε να τρέχει στο ξέ­φωτο με τη σημαία του σαν κόκκινη φτυσιά στα μούτρα των στρατιωτικών. Δεν κρύφτηκε και συνέχισε έτσι για εκατο­ντάδες μέτρα, περιφρονώντας τις φυσικές κρυψώνες που ή­ταν στο δρόμο του, καταδιωκόμενος από τη σκόνη που σή­κωναν οι σφαίρες, κάθε φορά όλο και πιο κοντά στα πόδια του. Μετά από πέντε λεπτά καταδίωξης, οι σφαίρες τον πρό­φτασαν, πρώτα στα πόδια και έπειτα, πεσμένο ήδη, στην πλά­τη και στο στήθος, καθώς αφιέρωνε τις τελευταίες του κινή­σεις στη σημαία που φλεγόταν κυματίζοντας. Ο πυροβολη­τής δέχτηκε συγχαρητήρια σαν να είχε κυνηγήσει ένα πουλί και εξακολούθησε να του ρίχνει ενώ του φώναζε βρισιές, που ο από κάτω δεν θα άκουγε ποτέ.

«Γιατί το έκανε αυτό;» είχε ρωτήσει τότε ο εισαγγελέας. «Γιατί σκοτώθηκε με τέτοιο τρόπο;»

«Για να δείξει ότι δεν τον νοιάζει να πεθάνει», αποκρί­θηκε ο πιλότος.

Κατόπιν, το ελικόπτερο έκανε στροφή, προς το μέρος απ’ όπου είχε βγει η σημαία, και έριξε στους θάμνους, στα δέ­ντρα, στα γυρίσματα του ποταμού, στα φυτά. Ο εισαγγελέας ξαναρώτησε:

«Και τώρα γιατί ρίχνετε στο κενό;» «Μπας και πετύχουμε κανένα από τα παιδιά που τον εί­δαν. Αυτό αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης τους. Το Μονο­πάτι είναι γεμάτο παιδιά, δεκατριάχρονα, που ερεθίζονται όταν βλέπουν τέτοια πράγματα. Κάθε νεκρός, με μια σημαία σαν κι αυτήν που είδαμε, παράγει δέκα έως δώδεκα φονιά­δες έτοιμους να κάνουν το ίδιο».(…)

Posted in Books, Λατινική Αμερική, Λογοτεχνία, Μυθιστόρημα, Περού, Φωτεινό Μονοπάτι, βιβλία | 2 Σχόλια »