A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Βιβλίο: Συνδικαλιστικό κίνημα 1981-1986

Posted by a8lios στο Σεπτεμβρίου 22, 2008

[θα το βρείτε εδώ]

Χρήσιμο, σίγουρα.

Φαίνεται να είναι γραμμένο από τον Γιώργο Κουκουλέ (δείτε εδώ κι άλλα έργα του), καθηγητή στο Πάντειο, και τον δημοσιογράφο Βασίλη Τζαννετάκη, αλλά στην ουσία όλη η δουλειά του Τζαννετάκη είναι.

Έτσι κατάλαβα εγώ τουλάχιστον.

Αποτελείται από 3 μέρη:

Στο 1ο παρατίθεται ένας «διάλογος» που είχε κάνει ο Γιώργος Κουκουλές μέσα από τις σελίδες της
Καθημερινής με διάφορους για τη φύση και την αποστολή του συνδικαλισμού και του εργατικού κινήματος. Για να πω την αλήθεια, μέσα από αυτά τα αρθράκια δε μπορώ να πώ ότι κατάλαβα πώς ακριβώς το έβλεπε το ζήτημα, γιατί λέει διάφορα περί «αποκομματικοποίησης», τα οποία ωστόσο λόγο περιορισμένου χώρου δε τα αναπτύσσει. Πάντως σίγουρα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς το σκεπτικό κάποιου που το ’82-’83 είχε τουλάχιστον ξεκάθαρο πως «ο τρόπος με τον οποίο κυβερνά το ΠΑΣΟΚ δε φαίνεται να αλλάζει ουσιαστικά κάτι σε σχέση με τις κυβερνήσεις της ΝΔ, παρά μόνο σε κάποιες επιλογές διαχείρησης».

Τέσπα.

Στο 2ο μέρος δίνεται ένα λεπτομερές χρονικό των όσων συνέβησαν στο συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα εκείνη τη περίοδο, τα οποία δικαιολογούν και τον υπότιτλο του βιβλίου, «η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε».

Μέσες άκρες είναι τα εξής:

Το ΠΑΣΟΚ, αφού γίνεται κυβέρνηση, διαλύει την εκλεγμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ, γιατί είχε εκλεγεί από νόθο συνέδριο που συμμετείχε εκτός των άλλων και πλήθος χουντικών. Ορίζεται μια προσωρινή διοίκηση, σύμφωνα με ό,τι πίστευαν τα δικαστήρια ότι ήταν ο συσχετισμός, στην οποία η ΠΑΣΚΕ είναι αυτοδύναμη και κάτι παραπάνω, και πάλι έχουν 3 έδρες κάτι χουντικοί, όπως έχει π.χ. και η ΕΣΑΚ (!) (η παράταξη που στηρίζει το ΚΚΕ)… Εν πάσει περιπτώσει, αυτή η προσωρινή διορισμένη διοίκηση έχει σαν σκοπό να οργανώση ένα πραγματικά αντιπροσωπευτικό συνέδριο.

Έτσι και γίνεται. Δηλαδή περίπου έτσι. Το 22ο συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι το πιο αντιπροσωπευτικό που έχει κάνει για δεκαετίες, αλλά από τη μία απέχουν οι παρατάξεις της ΝΔ (είχε ακόμα κάμποσες παρατάξεις που βολόδερναν, δεν είχε φτιαχτεί η ΔΑΚΕ), από την άλλη συμμετέχουν και πάλι κάμποσοι νόθοι αντιπρόσωποι -μεταξύ αυτών και χουντικοί-, με σκοπό να δώσουν στην ΠΑΣΚΕ την αυτοδυναμία στη ΓΣΕΕ, η οποία παιζότανε (γιατί ότι η ΠΑΣΚΕ ήταν πρώτη ήταν σίγουρο, για πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μιλάμε).

Αυτό γίνεται λοιπόν. Παρ’ ότι έχει αυτοδυναμία, η ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΣΟΚ επιλέγουν να συνεργαστούν στο προεδρείο της ΓΣΕΕ με την ΕΣΑΚ. Η ΕΣΑΚ παίρνει το γενικό γραμματέα της ΓΣΕΕ. Αυτό βέβαια δεν εκφράστηκε ποτέ σε πολιτική συμφωνία και σύμπλευση.

Η ΕΣΑΚ πίεζε για απεργίες και εκτιμούσε ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κινούνταν όλο και πιο αντιεργατικά, η ΠΑΣΚΕ εκτιμούσε ότι κάθε κινητοποίηση των εργαζομένων και της ΓΣΕΕ, πόσο μάλλον απεργία, θα «χτυπούσε τον στόχο της Αλλαγής και το σοσιαλισμό». Οπότε η ΓΣΕΕ δεν, εκείνο το διάστημα.

Μάλιστα η διαφωνία ανάμεσα στις -κατά τα άλλα συνεργαζόμενες- ΠΑΣΚΕ και ΕΣΑΚ ήταν τέτοιες, που το ’83 και ’84 (μπορεί να ‘ναι και ’84 – ’85, δε θυμάμαι) η ΕΣΑΚ και ο γραμματέας της ΓΣΕΕ δεν υπέγραφε και δε σφράγιζε τις συλλογικές συμβάσεις που είχε συμφωνήσει η ΓΣΕΕ (με ψήφους της ΠΑΣΚΕ μόνο) με τη κυβέρνηση, θεωρώντας τες εξευτελιστικές.

(Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η ΠΑΣΚΕ είχε φτιάξει εκεινη τη περίοδο ψεύτικη σφραγίδα της ΓΣΕΕ, με την οποία σφράγιζε έγγραφα ερήμην του ανωτάτου οργάνου της ΓΣΕΕ για να παρακάμψει την ΕΣΑΚ)

Τα πράγματα όμως έγιναν πολύ καλύτερα όταν 7 (από τα 26) στελέχη της ΠΑΣΚΕ στο ανώτατο όργανο (πλην συνεδρίου) της ΓΣΕΕ άρχησαν να συμφωνούν ε την ΕΣΑΚ και τη παράταξη του ΚΚΕεσ., και διαφώνησαν με τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ.

Μετά από συνάντηση με τον Αντρέα (ένας είναι ο Αντρέας!) αυτοί διαγράφονται από τη ΠΑΣΚΕ, φτιάχνουν μαζί με όσους τους ακολούθησαν άλλη παράταξη και αρχίζουν να συνεργάζονται με τις παρατάξεις του ΚΚΕ και του ΚΚΕεσ.

Οπότε πλέον πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ είναι αυτές οι συνεργαζόμενες δυνάμεις και μειοψηφία η ΠΑΣΚΕ.

Η ΓΣΕΕ προκυρήσσει πανελλαδκή πανεργατιή απεργία, την πρώτη μετά από πολλές δεκαετίες, ενάντια στην οικονομική και εργατική πολιτική του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ.

Η ΠΑΣΚΕ ωστόσο δεν αναγνωρίζει την διοίκηση. Δεν καλεί συνεδριάσεις και όταν συνεδριάζουν χωρίς αυτή τους καταγγέλει.

Καλεί μάλιστα ένα πανελλαδικό «δημοκρατικότερο» όργανο, βγαλμένο από τις «μαύρες εποχές» της ΓΣΕΕ, στο οποίο συμμετέχουν οι πρόεδροι των εργατικών κέντρων, για να πιστοποιήση ότι η «βάση» της ΓΣΕΕ δεν αναγνωρίζει την διοίκηση «όσων αντιδρούν στην προσπάθεια της Αλλαγής και των …7 αποστατών».

(για να καταλάβετε για τί όργανο μιλάμε, το Εργατικό Κέντρο Φαρσάλων π.χ. είχε την ίδια βαρύτητα ψήφου με το Εργατικό Κέντρο Αθήνας»)

Έτσι, ενώ αν έπαιρνε κανείς τα Εργατικά Κέντρα με βάση τη δύναμή τους η ΠΑΣΚΕ ήταν καθαρά μειοψηφική, μέσω αυτού του οργάνου φάνηκε να τη στηρίζει η «βάση».

Με βάση αυτό το επιχείρημα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάλεσε την Δικαιοδύνη να παρέμβει. Και αυτή δημοκρατικά αποφάσισε να διαλύσει την διοίκηση της ΓΣΕΕ, να ορίσει μία που η ΠΑΣΚΕ ήταν πάλι αυτοδύναμη, και να καλέσει ξανά σε συνέδριο!

Ομορφιές!

Στο συνέδριο αυτό, στο 23ο, αφού η ΠΑΣΚΕ απέρριψε αίτημα των ΚΚΕ-ΚΚΕεσ. και των διαγραφέντων από αυτή να μην αναγνωριστούν νόθοι αντιπρόσωποι, η ΕΣΑΚ πήρε απόφαση να μην πάει στο συνέδριο. Η παράταξη του ΚΚΕεσ. και αυτή των διεγραμμένων της ΠΑΣΚΕ πήγαν στο συνέδριο αλλά αποχώρησαν.

Το καλύτερο: Από αυτό το συνέδριο, στο οποίο συμμετειχε μόνη της η ΠΑΣΚΕ (ούτε οι παρατάξεις της ΝΔ συμμετείχαν), η διοίκηση εκλέχτηκε από λιγότερους από τους μισούς αντιπροσώπους, πιστοποιώντας με άλλα λόγια το αναμενόμενο: Ότι η ΠΑΣΚΕ κανονικά ήταν μειοψηφία στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Εκεί κάπου τελειώνει η αφήγηση, αφού τότε (’86) γράφτηκε το βιβλίο.

Στο 3ο μέρος έχει διάφορα ντοκουμέντα και δημοσιεύματα της εποχής (π.χ. κομμάτια από τις κεντρικές τοποθετήσεις των παρατάξεων ΚΚΕ αι ΚΚΕεσ. στο 22ο συνέδριο που αναδεικνύουνε κατά πόσο είναι αντιπροσωπευτικό το συνέδριο, άρθρα από το Ριζοσπάστη, την Εξόρμηση και άλλες εφημερίδες), όπως και δηλώσεις και απόψεις του ΠΑΣΟΚ για το εργατικό κίνημα πριν γίνει κυβέρνηση και αφού έγινε ό,τι έγινε επί διακυβέρνησής του στη ΓΣΕΕ.

Όπως καταλαβαίνετε, θα μπορούσα να σχολιάσω κάμποσα πράγματα με βάση τα παραπάνω, αλλά κουράστηκα από το γράψιμο. Ξεκινήστε εσείς και θα μπω στη κουβέντα…

Advertisements

12 Σχόλια to “Βιβλίο: Συνδικαλιστικό κίνημα 1981-1986”

  1. Red Ghost said

    Μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Αυτός που διαθέτει την πολιτική εξουσία μπορεί και θέλει να διαμορφώνει τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε επίπεδο κορυφής. Άρα δεν αρκεί ο συνδικαλιστικός αγώνας για να επιτευχθούν μόνιμες νίκες στο επίπεδο του εργατικού κινήματος, αλλά και αγώνας για την πολιτική εξουσία. Η δικαιοσύνη (η «δικαστική εξουσία» στο αστικό κράτος)είναι το μακρύ χέρι της αστικής τάξης, καθώς η επιλογή των στελεχών της είναι πιο αποστειρωμένη και ελεγχόμενη σε σχέση με τη «νομοθετική» και «εκτελεστική εξουσία», ακόμα και με τους όρους της αστικής δημοκρατίας. Η αστική τάξη μπορεί να μη σκάει πολύ για τον έλεγχο ενός απλού σωματείου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν εγκαταλείπει τον ασφυκτικό έλεγχο της διοίκησης της ΓΣΕΕ.Ακόμα και αν χάσει τον έλεγχό της, τον ξαναπαίρνει πραξικοπηματικά. Φαίνεται πως η εργατική τάξη γνωρίζει καλύτερα, από ότι μας αφήνουν να νομίζουμε, τι την συμφέρει. Η θέλησή της όμως νοθεύεται με την υποστήριξη της «αστικής νομιμότητας». Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν είχε ενδοιασμούς να στηρίξει τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ήδη από τις αρχές της «χρυσής οκταετίας» του Αντρέα. Είναι φανερό ποιος έβαζε φρένο στις απεργίες όταν ξεπερνούσαν «το μέτρο»…

  2. Και το πιο ωραίο σύντρφε είναι ότι εκείνη τη περίοδο ο Ριζοσπάστης είχε κανει αύξηση στου εργαζόμενους του πολύ πάνω απ’ τη συλλογική σύμβαση και ο υπουργός εργασίας Ευάγγελος μηνύει το Ριζοσπάστη για το λόγω αυτό.
    Η 8ετία του ΠΑΣΟΚ, σε όλο της το μεγαλείο….

  3. Πόσο λαμόγια μπορούν να είναι αυτοί οι ΠΑΣΟΚοι? Σε τέτοιες πουστιές έχουν διαλύσει τον ανταγωνισμό.
    Για αυτό τον κάνανε και πρόεδρα το ΓΑΠ στη σοσιαλιστική διεθνή. Σαν μέντορα θα τον βλέπουνε!

  4. erythros said

    Το 1985, όταν έγινε το πραξικόπημα, έγινε και κατάληψη στα γραφεία της ΓΣΕΕ από την πλειοψηφία (δηλαδή ΕΣΑΚ, διαγραφέντες ΠΑΣΚΕ κτλ).

  5. JChrist said

    Με κάτι τέτοια τερτίπια ΚΑΤΑΦΕΡΕ (γιατί το επιδίωξε και τελικά το πέτυχε) να διώξει τους εργαζόμενους από τα σωματεία τους. Να τους κάνει να τα αισθάνονται σαν ξένα και άχρηστα, που απλά πας και ψηφίζεις για να σε κρατήσουν στη δουλειά σου. «Δικαίωμα» ψήφου = «δικαίωμα» για δουλειά.

    Το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ διαφημίζει στους αστούς την υπεροχή του στα σωματεία των εργαζομένων, προκειμένου να τους αποδείξει ότι είναι ικανότερο να τους κάνει τα θελήματά τους…

  6. a8lios said

    Τί ήθελα να πώ εγώ τώρα?

    1. Για τη συνεργασία της ΠΑΣΚΕ με την ΕΣΑΚ
    Φυσικά, δε θα φαινόταν παράξενο σε κανέναν αν συνέβαινε εκείνη την εποχή. Ωστόσο, όπως αναφέρει ο Τζαννετάκος, ενώ η ΠΑΣΚΕ παραδεχόταν ότι με αυτή τη λογική, της συνεργασίας δηλαδή, στήριξε την ΕΣΑΚ για να πάρει αυτή το γραμματέα της ΓΣΕΕ, η ΕΣΑΚ ποτέ δεν ανακοίνωσε κάποια συνεργασία.

    Αυτό εμένα, σε συνσυασμό με το ότι η ΠΑΣΚΕ είχε έτσι κι αλλιώς αυτοδυναμία, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μάλλον (καλά, δε παίρνω και όρκο) δεν υπήρξε κάποια συμφωνία ανάμεσα στις 2 παρατάξεις. Σε αυτό συνηγορεί και το ότι ακόμα και η ΠΑΣΚΕ παραδεχόταν (και είχε και αντιδράσεις εσωτερικά γι αυτό) ότι πολιτική συμφωνία προκειμένου να συνεργαστεί με την ΕΣΑΚ δεν υπήρξε.

    Τί έγινε (μάλλον)?
    Μάλλον ο Αντρέας πήγε να ρίξει άδεια για να πιάσει γεμάτα. Δηλαδή να δώσει στο ΚΚΕ κάτι που δεν του κόστιζε σε τίποτα (αφού η ΠΑΣΚΕ είχε αυτοδυναμία και έτσι κι αλλιώς έπαιρνε ό,τι απόφαση ήθελε), και να ελπίζει πως λόγω αυτού θα αποσπάσει τη συναίνεση ή τη σιωπή του, όταν θα άρχιζε μια πιο εμφανώς αντιδραστική στροφή.
    Αν έγινε έτσι, τώρα πραγματικά μπορούμε να πούμε ότι πήρε τα @@ μας.

    2. Η ΕΣΑΚ και το κόμμα εκείνη τη περίοδο, παρά τις όποιες αυταπάτες ή λάθος εκτιμήσεις σε σχέση με το ρόλο του ΠΑΣΟΚ, είχαν τη πιο συνεπή στάση ως προς τον ταξικό προσανατολισμό του Εργατικού Κινήματος (τουλάχιστον από τις δυνάμεις που είχαν έδρα στη ΓΣΕΕ).
    Αυτό φάνηκε ειδικά μετά την διάλυση της διοίκησης της ΓΣΕΕ από τη δικαιοσύνη, οπότε και προέκυψαν διαφωνίες ανάμεσα στο μπλοκ ΚΚΕ-ΚΚΕεσ.-Διεγραμμένοι ΠΑΣΚΕ, κυρίως ως προς 2 ζητήματα:

    – Για το συνέδριο που προκύρηξε η ψευτοηγεσία της ΓΣΕΕ, δηλ. η ΠΑΣΚΕ. Ενώ και οι 3 πρότειναν από κοινού στην ΠΑΣΚΕ αρχικά τη διοργάνωση του συνεδρίου να την αναλάβει μια επιτροπή με βάση τη δύναμη των παρατάξεων στα 5 ή 10 μεγαλύτερα Εργατικά Κέντρα και όταν αυτό απορρίφθηκε ζήτησαν πάλι από κοινού να μην αναγνωριστούν οι νόθοι αντιπρόσωποι,
    όταν και αυτό απορρίφθηκε η ΕΣΑΚ είχε την άποψη πως δε πρέπει να πάνε καν στο συνέδριο και να απομονώσουν την ΠΑΣΚΕ, ενώ και το ΚΚΕεσ. και οι διεγραμμένοι της ΠΑΣΚΕ και ήθελαν και τελικά πήγαν στο συνέδριο, πιστεύοντας πως η ΠΑΣΚΕ θα αλλάξει στάση.

    – Για την προοπτική της συνεργασίας τους. Όταν η δικαιοσύνη διέλυσε την ηγεσία της ΓΣΕΕ, αφού και οι 3 συνεργαζόμενες δυνάμεις δεν αναγνώριζαν την νέα διοίκηση, έφτιαξαν κάτι σαν συντονιστικό των εργατικών κέντρων, ομοσπονδιών κτλ. που ήλεγχαν.
    Ενώ λοιπόν η ΕΣΑΚ μετά την απόρριψη των παραπάνω προτάσεων από την ΠΑΣΚΕ ήθελε αυτό το συντονιστικό να πάρει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά, να προκυρήσσει πανελλαδικές απεργίες κτλ, να γίνει κάτι σαν το ΠΑΜΕ σήμερα με άλλα λόγια, και το ΚΚΕεσ. και οι δειγραμμένοι της ΠΑΣΚΕ πάταγαν σε δύο βάρκες, αφού από τη μια δεν αναγνωρίζανε την διοίκηση της ΓΣΕΕ, από την άλλη θεωρούσαν τη πρόταση της ΕΣΑΚ διασπαστική για το εργατικό κίνημα.

    Το ερώτημά μου, προς τους παλιούς ειδικά, είναι τί έγινε από το ’86 και μετά? (αν και το ψιλιάζομαι…)

    Ουφ, κουράστηκα. Συνεχίζω άλλη φορά.

  7. a8lios said

    Να διευκρινήσω πως αυτά που γράφω είναι ό,τι κατάλαβα από το συγκεκριμμένο βιβλίο (δεν έχω άλλη πηγή μέχρι στιγμής για το εργατικό κίνημα των ’80s) και πως τόσο ο Κουκουλές όσο και ο Τζαννετάκος (τουλάχιστον τότε) δεν είχαν καμία σχέση με το ΚΚΕ.

  8. a8lios said

    @Red Ghost
    «Αυτός που διαθέτει την πολιτική εξουσία μπορεί και θέλει να διαμορφώνει τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε επίπεδο κορυφής.»

    Ε, σε ένα βαθμό. Κοίτα να δεις, και το δημοκρατικότερο συνέδριο της ΓΣΕΕ να γίνονταν εκείνη τη περίοδο, η ΠΑΣΚΕ θα έβγαινε πρώτη, και με διαφορά μάλιστα.
    Θέλω να πω πως σίγουρα ισχύει ότι αν έχεις την εξουσία διαμορφώνεις καταστάσεις, και το ΠΑΣΟΚ π.χ. αυτό το 40-45% (λέω τώρα) που θα έπαιρνε η ΠΑΣΚΕ το έκανε με πουστιές π.χ. 60% και 65%,

    είναι όμως και ένα θέμα το πως έφτασε να έχει 40%-45% ΧΩΡΙΣ να είναι στην εξουσία. Γιατί εκεί πιθανότατα έχεις φταίξιμο κι εσύ (όχι προσωπικά 😀 )…

  9. Ρήγας Κοσμίδης said

    Μετά η ΠΑΣΚΕ «διασπάστηκε» και δημιουργήθηκε η ΣΕΚ….Στην ΣΕΚ ήταν μέλος και ο τωρινός πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ο Παναγόπουλος….επαναστάτης στα νιάτα του και καλούα!!!!!!
    Μετά βέβαια όλοι οι της ΣΕΚ, ξαναγύρισαν στο μαντρί, γιατί τα όποια υπουργεία, οι όποιες αμοιβές απο συμμετοχές σε διάφορες επιτροπές κλπ κλπ….γενικώς ξαναγύρισαν, γιατί είναι καλά και προπάντων πολλά!!!!! τα λεφτά Άρη……

  10. Red Ghost said

    @a8lios
    Προφανώς σε ένα βαθμό. Για να το πω αλλιώς ελέγχει το «διαιτητή». Ο «διαιτητής» μπορεί να δώσει πολλές φάσεις ανάποδα, αλλά όταν η διαφορά της μια ομάδας από την άλλη είναι μεγάλη, δε μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι ανάποδα. Αν θυμάσαι και οι χουντικοί είχαν εκπροσώπους μέχρι το συνέδριο. Διότι είχαν προηγηθεί εφτά χρόνια που ο «διαιτητής» ήταν δικός τους.
    Επίσης είναι ένα ζήτημα μέχρι που είναι διατεθημένη η πολιτική εξουσία να φτάσει. Μπορεί να προσθέτει νόθους αντιπροσώπους και να αποκλείει νόμιμους. Σε άλλες εποχές όμως μπορεί να φτάσει ως το φόνο (βλέπε π.χ. την περίπτωση του Μ. Παπαρήγα, ο οποίος είχε φτάσει στην κορυφή της συνδικαλιστικής αντιπροσώπευσης, σε εποχή που η πολιτική εξουσία δεν το επέτρεπε για κανένα λόγο).

  11. gogos said

    Οι αστικες κυβερνησεις πολυ-πολυ εγκαιρα καταλαβαν τη δυναμη που θα ειχε μια εργατικη συνομοσπονδια κινουμενη σε ταξικη κατευθυνση γι αυτο ετρεξαν να την ελεγξουν με καθε τροπο, παραβασεις καταστατικων, αποκλεισμοι συνεδρων, νομιμοποιηση αλλων, τρομοκρατια ανοιχτη ή συγκαλυμενη κλπ απο τον πρωτο καιρο της υπαρξης της. Στην πραγματικοτητα ηταν ελαχιστα τα διαστηματα που οι ταξικες δυναμεις κατορθωσαν να ελεγξουν τη ΓΣΕΕ, στα πρωτα (λιγα) χρονια της ιδρυσης της, αμεσως μετα την απελευθερωση και παραλιγο το διαστημα που αναφερεσαι οποτε και μεσολαβησε το πραξικοπημα ΠΑΣΟΚ με το διορισμο των Ραφτοπουλαιων κυβερνοσυνδικαλιστων.
    Παντως εχει μια αξια να αναφερθει το πετυχημενο εγχειρημα της δημιουργιας της «ενωτικης ΓΣΕΕ» απο τις ταξικες δυναμεις την περιοδο του μεσοπολεμου ως απαντηση στην παρεμβαση των κυβερνησεων στο συνδικαλιστικο κινημα και στο ρολο των ξεπουλημενων συνδικαλιστων της ΓΣΕΕ. Για να μη νομιζουν ορισμενοι οτι η δημιουργια του ΠΑΜΕ ειναι φαινομενο διχως ιστορικο προηγουμενο ή οτι αποτελει προσφατη εφευρεση του ΚΚΕ. Σε αλλες συνθηκες εστω.
    Εχει ενδιαφερον το βιβλιο του Γ. Μαυρικου, εκδοσεων της ΣΕ, που αναφερεται στις πρωτες δεκαετιες της ΓΣΕΕ και μιλαει για τις δυο γραμμες σε διαρκη συγκρουση.

    Σχετικα με τη δεκαετια του ’80.
    Πρεπει να λαβουμε υπ οψη μας οτι: οι δυναμεις του ΠΑΣΟΚ και στα συνδικατα οπως κι αλλου χρησιμοποιησαν τα συνθηματα μας προκειμενου να κερδισουν κοσμο με αριστερη συνειδηση, σε πολλες περιπτωσεις ιδιωτικων επιχειρησεων προωθηθηκαν οι συνδικαλιστες τους απο την ιδια την εργοδοσια προκειμενου να μην περασουν συνδικατα στις ταξικες δυναμεις (αλανθαστο το ταξικο κριτηριο των αστων 🙂 ), στη συνεχεια το ΠΑΣΟΚ ως κυβερνηση διορισε χιλιαδες εργαζομενους στις ΔΕΚΟ αυξανοντας και τη συνδικαλιστικη του, εκτος της κομματικης του, πελατεια. Ελεγξε σειρα μεγαλων συνδικατων στις λεγομενες «προβληματικες» επιχειρησεις με την ανεση που του εδινε η δυνατοτητα εξαγορας συνειδησεων πλεον, στην εξουσια ον. Μην ξεχναμε την απουσια σε σημαντικο βαθμο καθαρα δεξιων δυναμεων, ο κοσμος που συμμετειχε εστω και περιστασιακα στη δραση των σωματειων ηταν εργαζομενοι με καποιο βαθμο αριστερης συνειδησης οπου εκει το ΠΑΣΟΚ ειχε δημιουργησει τεραστιες προσδοκιες, οι «δεξιοι» κατα κανονα δε συμμετειχαν στη δραση και αρα στη διαμορφωση των συσχετισμων στα σωματεια. Για μενα αυτα εξηγουν και το ποσοστο επιρροης του στα συνδικατα.
    Απο τη μερια των ταξικων δυναμεων υπηρξε ενα «κουμπωμα» ηδη απο την αρχη που το ΠΑΣΟΚ εγινε κυβερνηση. Δεν ηταν ανεξηγητο, απο τη μια ειχες καποιους που φωναζαν τα συνθηματα σου κι απο την αλλη οτι ο πολιτικος φορεας κρατουσε μια σταση αναμονης χωρις ξεκαθαρα να διαλυει την ψευδαισθηση οτι το ΠΑΣΟΚ μπορει να αλλαξει στο φιλολαϊκοτερο του, εδω ζητουσαμε το 17%(ετσι οριζε ο εκλογικος νομος προκειμενου να γινει αναλογικη κατανομη των εδρων στις βουλευτικες) για να αναγκασουμε το ΠΑΣΟΚ να συνεργαστει μαζι μας για την «πραγματικη αλλαγη»… Βεβαια αρκετα αλλαξαν στην πορεια και ειδικα μετα την πρωτη τετραετια του ΠΑΣΟΚ οποτε και ειχε διαφανει το πού το παει.

    Μετα το πραξικοπημα οι ταξικες δυναμεις συνεχισαν την παλη τους μεσα απο συνδικατα, ομοσπονδιες, εργατικα κεντρα που ελεγχαν.
    Παροτι μας προεκυψαν τα εσωκομματικα προβληματα με τη διαλυση της ΚΝΕ, τη διασπαση του ’91 και τις ανατροπες, το κομμα στηριξε και στηριχτηκε απο την εργατια. Χαρακτηριστικο παραδειγμα οι ελαχιστες απωλειες σε κομματικες δυναμεις στους πιο χρακτηριστικους χωρους που εργαζεται το πρωλεταριατο, οικοδομη, μεταλλο κλπ.

  12. gogos said

    Να συμπληρωσω οτι η δυναμη της ΕΣΑΚ-σ δεν ηταν διολου ευκαταφρονητη στην περιοδο που αναφερεσαι(’86) αφου ηταν γυρω στο 35%.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: