A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Βιβλίο: Άνθρωπος για όλες τις δουλειές

Posted by a8lios στο Αύγουστος 4, 2008

Κερδισμένο στο VerginaBet…

(εγώ βέβαια με άλλο εξώφυλλο το έχω, αλλά τί να κάνουμε τώρα…)

[get it!]

Λοιπόν, να ‘μαι πάλι με τον Μπουκόφσκι. Αυτό το βιβλιαράκι που λέτε κανονικά το λένε Factotum (πολύ ωράια λέξη παρεπιτόντως).

Είναι από εκείνες τις φορές που δε μπορώ να καταλάβω ντιπ για ντιπ τί σκέφτονταν όσοι μετέφρασαν τον τίτλο. Θα πάθαιναν δηλαδή τπτ αν το άφηναν όπως ήταν στα Αγγλικά? Τί να πώ…

Με τούτα και με ‘κείνα, εγώ δεν είχα ιδέα ότι το βιβλίο αυτό ήταν το συγκεκριμένο (που έχει γίνει και ταινία), μέχρι που μου το ‘πε αφού το είχα τελειώσει ο Yiannis.

Ας περάσουμε όμως στο δια ταύτα.

Η πλοκή είναι απλή: Το λογοτεχνικό Alter ego του Μπουκόφσκι, ο Κάρλ Τσινάτσκι, προς τα τέλη του β’ παγκοσμίου πολέμου και λίγο μετά, περιφέρεται στις ΗΠΑ από πόλη σε πόλη με ένα κεφάλι γεμάτο …φτηνό κρασί και γενικά αλκοόλ, γυναίκες, αυτοπεποίθηση για το πόσο καλός συγγραφέας είναι & στοιχήματα στον ιππόδρομο. Και όπου πάει πιάνει και μια δουλειά, για να την αφήσει 2-3 βδομάδες αργότερα το πολύ, ή για να τον πετάξουν έξω με τις κλοτσιές λόγω της συμπεριφοράς ή της αδιαφορίας του.

Λογικά πρέπει να έχει και πάρα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία η όλη φάση. Δε γίνεται διαφορετικά.

Τώρα, εγώ τελειώνοντας και το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι και αυτό, έχω να πώ τα εξής για τον κύριο:

– Είναι ο ορισμός της λούμπεν λογοτεχνίας. Κι αν δε το ορίσεις έτσι, τότε πώς μπορείς να το ορίσεις?

– Αυτό τί σημαίνει ωστόσο? Ότι είναι κακή η γραφή? Όχι, κάθε άλλο. Είναι υπέροχη. Απλή. Χωρίς ούτε μια περιττή λέξη, ποτέ. Τσεκουράτη. Σαν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει.

– Αυτό το πράγμα, ο τρόπος που γράφει ο κύριος Μπουκόφσκι δηλαδή, είναι αυτό που κρατάω περισσότερο από τα έργα του. Αυτό που με κάνει και εμένα προσωπικά να θέλω να τον διαβάσω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

– Με την ποίηση ποτέ δε τα ‘χα καλά. Δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά έτσι είναι. Ίσως και γι αυτόν το λόγο στον συγκεκριμένο συγγραφέα να μην μπορώ να καταλάβω ποτέ πού σταματάει το πεζό και πού αρχίζει η ποίηση. Και αντίστροφα. Καλό είναι αυτό. Κάνει την ποίησή του ενδιαφέρουσα. Σε συσκευασία τέτοια που μου ταιριάζει. Κάνει και τον πεζό του λόγο πιο ρυθμικό.

– Σωστό είναι αυτό που είπε ο Yiannis στο σχόλιό του για το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι.

«Αυτό που θαυμάζω τόσο πολύ στο Χένρι είναι η ταύτισή του με την ποίηση του, όπως το ίδιο θαυμάζω και στο Σαχτούρη, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω σχηματικά, όπως άλλωστε το σκέφτομαι. Το ποίημα ανήκει στο χώρο των ιδεών, ενώ ο ποιητής στον υλικό (αυθύπαρκτο) κόσμο. Αυτή είναι μια ριζική ‘αντίφαση’ που μπορεί ναι διακρίνει κανείς σχεδόν σε όλους τους ποιητές. Ο Χένρι κατάφερε να κατεβάσει τα ποιήματά του στον υλικό κόσμο. Το ίδιο αλλά από την άλλη κατάφερε ο Σαχτούρης. Εκείνος ανέβασε τον εαυτό του στο χώρο των ιδεών, ανεβαίνοντας σε επίπεδα πνευματικότητας που δεν τα μαζεύουν μαζί ούτε ούτε 100 βραχμάν γκουρού από το Κατμαντού.

Και οι 2 δεν έγραψαν ποίηση, έγιναν οι ίδιοι ποίηση.»

Εγώ π.χ. και από τα ποιήματά του που διάβασα και από το factotum δε θα μπορούσα να ισχυριστώ ούτε για μια γραμμή ότι «αυτό δεν το έζησε ο ίδιος». Είναι πραγματικά εκπληκτικό αυτό το πράγμα, αλλά όντως έτσι είναι…

«Ο Χένρι μιλά για τη μοναξιά και την απελπισία του ανθρώπου χωρίς περιστροφές» , λέει πάλι ο Yiannis. Σαφώς. Αλλά όχι μόνο γι αυτή. Το αναφέρει και μόνος του συχνά-πυκνά, ότι συγγραφέα θεωρεί αυτόν που δε μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει. Εγώ έτσι όπς τον έκοψα, ο Μπουκόφσκι αν δεν έγραφε, ειδικά τα ποιήματα που τα έγραφε καθημερινά, θα τρελαινόταν. Τόσο απλά. Η γραφή του δηλαδή είναι η ψυχοθεραπεία του.

– Όσοι θεωρείτε πως η λογοτεχνία δεν μπορεί να περιέχει «χυδαίες» λέξεις και εκφράσεις, σαφώς και δεν θα τον θεωρήσετε λογοτέχνη τον τύπο. Για να το θέσω κομψά 😀 …

Αυτά προς το παρόν.

Advertisements

4 Σχόλια to “Βιβλίο: Άνθρωπος για όλες τις δουλειές”

  1. manolis said

    Η ταινία με τον ομώνυμο τίτλο (Factotum) έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά ως «Παρακμή» (!!!)
    Η ταινία σχετικά καλή, αν και έχει μεταφερθεί στη σύγχρονη εποχή, με τον πρωταγωνιστή, τον Ματ Ντίλον να παίζει εξαίσια (και να σώζει το τελικό αποτέλεσμα).

  2. JChrist said

    ρε άθλιε, να σε ρωτήσω:

    Έχεις σκοπό να γράψεις ποστ για ΟΛΑ τα 100-120 βιβλία που πήρες απ’τον Yianni ;;;

    παράτα τα και πάμε στη Stella για κάνα Πειρατή ή Sex on the Beach… :p

  3. yannis said

    Συμφωνώ με τον τρόπο που προσεγγίζεις το έργο του. Πάνω-κάτω τα ίδια λέμε απλά εσύ τα λες με το δικό σου τρόπο (κι εγώ βέβαια με το δικό μου, αλλά ο δικός μου είναι ο default 🙂 ).

    «Το αναφέρει και μόνος του συχνά-πυκνά, ότι συγγραφέα θεωρεί αυτόν που δε μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει. Εγώ έτσι όπς τον έκοψα, ο Μπουκόφσκι αν δεν έγραφε, ειδικά τα ποιήματα που τα έγραφε καθημερινά, θα τρελαινόταν. Τόσο απλά. Η γραφή του δηλαδή είναι η ψυχοθεραπεία του.»

    Ναι, ναι. Κάπου το αναφέρει και ο ιδιος αυτό ακριβώς που λές, πως αν δεν έγραφε θα είχε τρελλαθεί. Γι αυτό είπα ότι προσπαθεί να επιβιώσει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

    Το ευτύχημα είναι ότι το έργο του έχει τις ίδιες ευεργετικές ιδιότητες και στον αναγνώστη, αλλιώς θα ήταν προσωπική του υποθέση που δε θα μας αφορούσε.

    Τέλος με αφορμή το σχόλιο σου για τις βρισιές μου δίνεται η δυνατότητα να εκφράσω μια άποψη επί του θέματος:

    Δεν καταλαβαίνω τις απολυτοποιήσεις στην ποίηση. Πχ. κάποιοι για να αναγνωρίσουν την καλή ποίηση ψάχνουν για στολίδια, φρου-φρου και αρώματα του λόγου. Σαν αντίδραση στους πρώτους κάποιοι άλλοι αποστρέφονται τα στολίδια και έχουν μια τάση να υπερεκτημούν κάθε καρυδιάς καρύδι που βρίζει απλά για να προκαλεί και να το παίζει εναλλακτικός και διανοούμενος.

    Στην πραγματικότητα, καλή ποίηση μπορείς να βρεις σε όλες τις ‘κατηγορίες’ ποιητών. Τι να πεις; Πως δεν είναι ωραίος ο Ελύτης ή ο Ελυάρ μόνο και μόνο επειδή είναι δεξιοτέχνες του λόγου; Άν κανείς δε μπορεί να εκτιμήσει το έργο τέτοιων ποιητών είναι καλύτερα να ξαναπάει σχολείο να μάθει γράμματα!

    Ή να μην αναγνωρίσεις το μεγαλείο του Bukowski επειδή ο λόγος του είναι λιτός και απέριτος; Κάθε απολυτοποίηση άθλιε είναι λάθος και σε περιορίζει από ενδιαφέροντα μονοπάτια. Όσο για τις βρισιές, αυτές δεν είναι ξένο σώμα στα γραπτά του Bukowski, δε τις γράφει για να προκαλέσει. Βγαίνουν αυθόρμητα μέσα από το έργο. Πές μου ένα σημείο που να μη σου κόλλαγε η βρίσια; Εγώ όπου συνάντησα βρισιά στα γραπτα του Bukofski πιστεύω πως αν έλειπε θα έχανε το έργο του.
    Άλλο βρισιά και άλλο χυδαιότητα.

  4. […] έτσι το βλέπω. Φαντάζομαι δε τον Κάρλ Τσινάτσκι να διαβάζει Σαμαράκη ώρες ώρες… Ε ρε γλέντια, […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: