A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Βιβλίο: Να περιφέρεσαι στην τρέλα

Posted by a8lios στο Αύγουστος 2, 2008

«Ναι, σύντροφε, γεια σου. Είμαι ο πατέρας του νέου συντρόφου που πέρασε στη σχολή σου…».

Κάπως έτσι, a long long time ago, ξεκίνησε η γνωριμία μου με τον Yianni. Τον πρώτο φοιτητή που γνώρισα στο Ηράκλειο. Τον πρώτο σ/φο που γνώρισα στο Ηράκλειο. Και είναι κάτι τέτοιες παρουσίες -όχι μόνες τους βέβαια- που κερδίζουν έναν πρωτοετή που περνά σε μια σχολή και λέει «ωραία, θα χαλαρώσουμε τώρα» και τον κάνουν να αγωνιστεί και για 5 πράματα.

Με τον Yianni δε μπορώ να κρύψω πως διαφωνούσαμε σε αρκετά πράγματα. Για τη μπάλα, για τη τέχνη (έλεος δηλαδή, τί σουρεαλισμοί και υπερεαλισμοί και ιστορίες, αν είναι η ταινία για γέλια και για κλάματα ή σε παίρνει ο ύπνος είναι για τα μπάζα, ΔΕΝ έχει κάποιο «κρυφό μήνυμα», τέλος 😀 ).

Αλλά αυτό δε μπορεί να αποτρέψει κάποιον από το να θαυμάζει κάποια πράγματα πάνω του. Η ψυχρή λογική (εκτός αν μιλάμε για το γαύρο, οπότε δεν υπάρχει λογική 😉 ) είναι μεγάλο προσόν. Και η αποφασιστικότητα στο να πετύχεις τους στόχους που θέτεις, να μην επιρρεάζεσαι από το περιβάλλον κτλ. είναι πράγματα που δε τα ξαναείδα σε άνθρωπο τόσο έντονα.

Έστω και αν ποτέ δε τα βρήκαμε στις προτεραιότητες που είχε ο καθείς…

Τώρα ο Yiannis έφυγε για άλλες Πολιτείες.

Αλλά πριν φύγει, με την ψυχρή λογική που τον διακρίνει, πήρε την απόφαση να μοιράσει όλα τα βιβλία που είχε μαζέψει τόσα χρόνια σε όσους ενδιαφερόμασταν. Τα λογοτεχνικά. Γιατί τα πολιτικά τα είχε ήδη δώσει προ ετών αλλού…

Ε, πήραν 4-5 άτομα, πήρα κι εγώ, και μιας και είμαι ο γείτονας και μιας και να δω βιβλία να «μένουνε στο δρόμο» δε μπορώ, πήρα και ό,τι άφησαν οι υπόλοιποι.

Το σύνολο πρέπει να κονόμισα γύρω στα 100-120 βιβλία.

Μέσα σε αυτά και το συγκεκριμένο.

Και επειδή κάτι τέτοια γεγονότα που με κάνουν να αισθάνομαι πλουσιότερος και τα χρωστάω σε επιλογές άλλων δε μπορώ να τα αφήνω να περνάνε και να ξεχνιούνται, πάντα όταν θα σχολιάζω κάποιο βιβλίο που είναι από τη «συλλογή του Yianni», θα το τονίζω.

Πώς;

Λέω να γράφω: «Κερδισμένο στο Verginabet» 😉 . Αν δεν έχει και ο ίδιος πρόβλημα…

Μετά από αυτή τη σύντομη εισαγωγή, πάμε στο Βιβλίο:

[get it!]

Αντί σχολίων, στο συγκεκριμένο ποστ λέω να βάλω δύο από τα ποιήματα (γιατί ποιήματα περιέχονται μόνο). Εξ’ άλλου και το επόμενο ποστ βιβλίο του Μπουκόφσκι θα αφορά, οπότε θα τα πω εκεί μία και καλή.

A, τα συγκεκριμένα ποιήματα μην τα θεωρήσετε ούτε αντιπροσωπευτικά ούτε αυτά που μου άρεσαν περισσότερο ντε και καλά.

.
.

Εμπόριο

κάποτε οδηγούσα φορτηγά

τόσο γρήγορα και τόσες ώρες

που το δεξί μου πόδι μούδιαζε στο γκάζι.

η μια φορτωτική μετά την άλλη,

δεκατέσσερις ώρες τη μέρα

για 1,10 δολάρια την ώρα. μαύρα.

πήγαινα ανάποδα σε μονόδρομους

στα χειρότερα σημεία της πόλης.

μες στα μεσάνυχτα

μες στο καταμεσήμερο,

έτρεχα σαν τρελός

ανάμεσα σε κτίρια ψηλά

πάντα με την μπόχα

από κάτι ψόφιο

ή έτοιμο να ψοφήσει

κατά την παράδοση

στον ανελκυστήρα εμπορευμάτων.

ήταν ένας μηχανικός ανελκυστήρας,

που έβγαζε σ’εναν χώρο

μεγάλο φωτεινό

στριμωγμένες

κάτω από τα γυμνά φώτα

γυναίκες

έσκυβαν βουβά πάνω από τα μηχανήματα,

σταυρωμένες ζωντανές στην αλυσίδα παραγωγής.

κι εγώ παρέδιδα το δέμα

σ’ έναν χοντρό μαλάκα με κόκκινες τιράντες.

αυτός υπέγραφε,

σκίζοντας το φτηνό χαρτί με το στιλό του,

αυτό θα πει εξουσία,

αυτό θα πει αμερικανικός

κόσμος της εργασίας.

σου ‘ρχεται να σκοτώσεις τον προϊστάμενο επιτόπου

αλλά διώχνεις τη σκέψη και φεύγεις,

παίρνεις πάλι τον ανελκυστήρα

που ζέχνει κάτουρο,

και σε σταυρώνει κι εσένα

ο αμερικανικός κόσμος της εργασίας,

σου ξεριζώνει τα σπλάχνα

και τον εγκέφαλο

τη θέληση

το πνεύμα.

σε ξεζουμίζει,

σε πετάει στ’ αζήτητα.

ο καπιταλισμός.

η ηθική της εργασίας.

το κίνητρο του κέρδους.

η ανάμνηση όλων όσα έλεγε ο πατέρας σου,

«δούλεψε σκληρά και θα σ’ εκτιμήσουν».

αλλά, βέβαια, υπό τον όρο να παράγεις

πολύ περισσότερα απ’ αυτά που σε πληρώνουν.

.

βγαίνεις από το στενό δρομάκι

και ξαναβρίσκεσαι στον ήλιο,

στην κυκλοφοριακή συμφόρηση,

σχεδιάζεις τη διαδρομή

μέχρι την επόμενη στάση,

τον καλύτερο δρόμο,

για να γλιτώσεις χρόνο,

ενώ δεν ξέρεις κανένα κόλπο

κι αν σκεφτείς όλες τις παραδόσεις

που έχεις στο πρόγραμμα της μέρας

θα οδηγηθείς στην τρέλα.

μία μία,

η μία μετά την άλλη

οι φορτωτικές.

μπαινοβγαίνεις στα μποτιλιαρίσματα

ανάμεσα σε άλλους

που οδηγούν για να βγάλουν το ψωμί τους

χωρίς καμιά αίσθηση του κινδύνου,

της πραγματικότητας,

της ροής του χρόνου

ή της συμπόνιας.

νιώθεις την απόγνωση

που βγάζουν οι μηχανές τους,

η ζωή τους είναι το ίδιο απελπισμένη

και μονότονη με τη δική σου.

ανοίγεις δρόμο ανάμεσά τους

στον δρόμο για την επόμενη στάση,

διασχίζεις το πλημμυρισμένο

κεντρικό Λος Άντζελες

του 1-εννιά-πέντε-δύο,

βρωμοκοπάς, ζαλίζεσαι,

δεν έχεις χρόνο για φαγητό,

δεν έχεις χρόνο για καφέ,

είσαι στο δρομολόγιο αρ. 10,

κι είσαι καινούργιος στη δουλειά,

δώστε στον νεαρό

το πιο σπασαρχίδικο δρομολόγιο,

να δούμε αν μπορεί

να καταπιεί την τιμωρία.

.

κοιτάς το καντράν

και η βελόνα ταλαντεύεται στο κόκκινο.

ίχνος βενζίνη.

κρίμα ρε πούστη.

το σανιδώνεις,

ανάβοντας ένα σβησμένο τσιγάρο

με το ένα χέρι

από ένα βρώμικο σπιρτόκουτο.

.

βρε, δεν πάει να γαμηθεί ο κόσμος όλος.

.
.
.

Ήταν στ’ αλήθεια θυμωμένη

σ’ αγαπώ, είπε,

και έφτυσε σ’ένα μπωλ

με ζελέ.

το έβαλε

στο ψυγείο

και είπε,

μπορείς να το φας αργότερα

για βράδυ.

.

κι έφυγε

σαν τον σίφουνα

από την πόρτα

με τη φούστα της

ν’ ανεμίζει

θυμωμένη.

Advertisements

11 Σχόλια to “Βιβλίο: Να περιφέρεσαι στην τρέλα”

  1. Μα καλά, καθόλου τσίπα δεν έχεις πάνω σου; Στείλε και σε μας κανένα πάκο με βιβλία.

  2. Red Ghost said

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι το πιο συγκινητικό κείμενο που έχω διαβάσει ποτέ σε αυτό το blog. Κατά ένα μέρος αυτό οφείλεται στο λογοτχνικό ταλέντο του A8liou, ο οποίος σκιαγράφησε το θέμα του με λιτότητα, φωτίζοντας τις ουσιώδεις λεπτομέρειες, και κυρίως το μοίρασμα των βιβλίων, μια πράξη που περιέχει ένα στοιχείο πένθιμο και ελπιδοφόρο ταυτόχρονα. Όμως τίποτα από αυτά δε θα μου έκανε αυτή την αίσθηση αν δεν γνώριζα και εγώ τον Yianni.

    Ο Yiannis ήταν ο πέμπτος σύντροφος που γνώρισα όταν άρχισα να ασχολούμαι με την οργανωμένη πάλη. Ήταν ο πρώτος σύντροφος με τον οποίο έπαιξα ποδόσφαιρο. Όταν βγήκα για πρώτη φορά για καφέ με την κυρά της καρδιάς μου ήταν και αυτός εκεί για λίγο, πριν μας αφήσει διακριτικά μόνους. Ένα κομμάτι από τα νιάτα μου είναι όλα αυτά που ζήσαμε μαζί.
    Δε μπορώ να πω πως έχουμε πολλά κοινά σαν χαρακτήρες. Εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικά γούστα, διαφορετικά βιώματα. Πολλές από τις ικανότητές του θα ήθελα να τις είχα, μεταξύ αυτών και λίγη από την ψυχρή λογική που περιέγραψε ο A8lios. Αλλά είμαι ευγνώμων για όλες τις εμπειρίες που έζησα δίπλα σε αυτόν τον ασυνήθιστο άνθρωπο.
    Μπορούσε να καταναλώνει απίστευτες ποσότητες φαγητού και ποτού σε ένα γλέντι, χωρίς να τον δω να μεθάει και χωρίς να παχαίνει. Μπορούσε να παίζει κιθάρα, μπάλα, να τραγουδάει, να δαβάζει ποιήματα, να μιλάει στη συνέλευση, να περνά ένα μάθημα με βαθμό διαβάζοντας 2 ώρες και πολλά άλλα πράγματα. Όλα αυτά μπορούσε να τα εγκαταλείψει για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, υπακούοντας στην ψυχρή λογική που λέγαμε, προκειμένου να πραγματοποιήσει έναν απαιτητικό στόχο.
    Νομίζω ότι τώρα που φεύγει ένα κομμάτι από το παρελθόν βυθίζεται οριστκά στην ανυπαρξία. Χαίρομαι που τον γνώρισα. Υπακούοντας για μια φορά στην ψυχρή λογική που λέγαμε δε γράφω τίποτα για επανασυνδέσεις. Η ίδια η ζωή θα αποφασίσει ποια θα είναι η συνέχεια. Καλή τύχη στις «άλλες πολιτείες»…

  3. yannis said

    “Ναι, σύντροφε, γεια σου. Είμαι ο πατέρας του νέου συντρόφου που πέρασε στη σχολή σου…”.

    Αυτό βαριέμαι να το σχολιάσω πάλι, αλλά το αναφέρω μη νομίζεις ότι το αποδέχομαι κιόλας:)

    Λοιπόν επί του θέματος, o Bukowski ήταν για μένα μια (η) αποκάλυψη. Πρωτοάκουσα το όνομα του κάπου το 1999-2000 όταν άκουσα πως οι στίχοι «Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση» που τραγουδούσαν τα Διάφανα Κρίνα ήταν κάποιου Bukowski. Μου τράβηξε το ενδιαφέρον και τον έβαλα στην λογοτεχνική ‘TODO’ λίστα μου. Βγήκε από εκεί το Μάρτιο του 2005 όταν μαζί με κάτι άλλα βιβλία που παρήγγειλα, λέω δεν παίρνω και το «Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση»; Ενθουσιάστηκα, από τότε τον έχω διαβάσει (και ξαναδιαβάσει) με τις ώρες.

    Για τον Bukowski θα βρείτε πολλές μαλακίες γραμμένες στο διαδύκτιο. Ορίστε λοιπόν και η δική μου 🙂

    Στα γραπτά του Bukofski βρίσκει κανείς την πιο σπαρακτική κραυγή του ανθρώπου προς αναζήτηση νοήματος της ζωής, της δικής του, αλλά και της ύπαρξης εν γένει. Αν και η ταξική καταγωγή και θέση του έχουν άμεσο αντίκτυπο στο έργο του, η διαδεδομένη άποψη ότι ο Χένρι (Χένρι Τσινατσκι η λογοτεχνική περσόνα του) είναι ο εκφραστής του περιθωρίου, είναι πολύ επιφανειακή, αν όχι αφελής.

    Έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται ότι στο έργο του δεν υπάρχουν καμιά ιδεολογία ή μεταφυσική αναζήτηση. Το έργο του είναι το ίδιο μεταφυσική αναζήτηση. Το γεγονός πως ταξικά ο Χένρι ανήκε στο πιο εξαθλιωμένο μέρος της αμερικανικής εργατικής τάξης προσθέτει μόνο λίγη τραγικότητα παραπάνω. Ο Χένρι μιλά για τη μοναξιά και την απελπισία του ανθρώπου χωρίς περιστροφές. Η μοναξιά και η απελπισία την οποία βίωσε ο ίδιος ως φυσικό πρόσωπο, είναι η μοναξιά και η απελπισία στον καπιταλισμό, ωστόσο αυτό είναι δευτερεύον κατά τη γνώμη μου.

    Ο Χένρι μιλά ανοιχτά, χωρίς την υποκρισία και τη δηθεν-ήλα της γενιάς των Beat, η οποία κοινωνιολογικα αντιστοιχήζεται πάνω-κάτω δίπλα του. Δε ζητά να σώσει τον κόσμο, ούτε καν τον αναγνώστη του, ούτε καν τον εαυτό. Προσπαθεί μόνο να επιβιώσει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες και μια βοήθεια πάνω σ’ αυτό, είναι το μόνο που μπορεί να προσδοκά ο οποιοσδήποτε από την ανάγνωση του έργου του.

    Αυτό που θαυμάζω τόσο πολύ στο Χένρι είναι η ταύτισή του με την ποίηση του, όπως το ίδιο θαυμάζω και στο Σαχτούρη, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω σχηματικά, όπως άλλωστε το σκέφτομαι. Το ποίημα ανήκει στο χώρο των ιδεών, ενώ ο ποιητής στον υλικό (αυθύπαρκτο) κόσμο. Αυτή είναι μια ριζική ‘αντίφαση’ που μπορεί ναι διακρίνει κανείς σχεδόν σε όλους τους ποιητές. Ο Χένρι κατάφερε να κατεβάσει τα ποιήματά του στον υλικό κόσμο. Το ίδιο αλλά από την άλλη κατάφερε ο Σαχτούρης. Εκείνος ανέβασε τον εαυτό του στο χώρο των ιδεών, ανεβαίνοντας σε επίπεδα πνευματικότητας που δεν τα μαζεύουν μαζί ούτε ούτε 100 βραχμάν γκουρού από το Κατμαντού.

    Και οι 2 δεν έγραψαν ποίηση, έγιναν οι ίδιοι ποίηση.

    ps. Άσχετο αλλά πρόσφατα είδα το ‘Prestige’. Και εκει με ενθουσίασε η ίδια (κατά μία αφαιρετική έννοια) ιδέα. Ήταν 2 μάγοι που αντιμάχονταν ο ένας τον άλλον. Για την ακρίβεια ήταν ένας που έκανε καλή μαγεία και ένας άλλος που έγινε ΕΝΑ με τη μαγεία. Όσοι το έχουν δει, θα με καταλάβουν.

  4. xamogelo said

    εμένα πάντως άθλιε ποιό κάφρος μου ακούστηκε όταν είχαμε βγει για καφέ :-p

  5. JChrist said

    εγώ τον ξέρω ελάχιστα. Και από αυτή την ελάχιστη συναναστροφή μαζί του απέκτησα (μάλλον για την υπόλοιπη ζωή μου) την απέχθεια προς τα exceptions.

    Τώρα, άμα σου πω ρε Yianni ότι εύχομαι να μην σου πάνε πολύ καλά τα πράγματα στο America, για να γυρίσεις πίσω, θα είναι ευχή ή κατάρα; Τεσπα, καλή σου συνέχεια, δώσε ένα χέρι βοηθείας στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και εύχομαι να σου έρθουν όλα όπως θες.

    υγ: Το νου σου στα uncatched exceptions πάντα…

  6. krokosm said

    Σ/φε και φίλε, καλά να είσαι στις άλλες Πολιτείες!!
    Έτσι πως τα έφερε η συγκηρία και τα πράγματα, μου δίνεται η ευκαιρία να σε χαιρετήσω μέσα από το blog του a8liou!!! { ελπίζω να το δεις κιόλας ].
    Όσο για τον άλλον σ/φο και φίλο,τον a8lio, θέλω να του βάλω ένα ερώτημα: Αυτόν τον μήνα που δίνει την μάχη της μελέτης, τί θα προτημήσει: τα βιβλία της Σχολής που έχει βαρεθεί να τα βλέπει ή τα νέα 200 βιβλία που είναι έτοιμα για βαθειά μελέτη??????

    ΥΓ. Αν αισθάνεται ντροπές, μπορεί να μου το πεί και με mail!!!

  7. […] Βιβλίο: Να περιφέρεσαι στην τρέλα […]

  8. a8lios said

    Γιάννη, δες το επόμενο ποστ για περαιτέρω σχολιασμό.

    ΚρόκοςΜ,
    Τα κατάφερες τελικά ε?
    Και σχολιάκι!
    Τα βιβλία της σχολής προφανώς… 😀

  9. yannis said

    @Red Ghost, JChrist, Krokosm

    Ευχαριστώ παίδες για τις ευχές σας. Καλή συνέχεια και σε σας.

    @A8lios

    «Λέω να γράφω: “Κερδισμένο στο Verginabet” 😉 . Αν δεν έχει και ο ίδιος πρόβλημα…»

    Τι πρόβλημα να έχω; Αφού με ξέρεις τώρα: το αστειάκι σου είναι αρκετά καμένο για να μη μου αρέσει 🙂

    Ωπ!
    Βλέπω κι άλλο post για το Bukowski?
    Τρέχω να το διαβάσω…

  10. yannis said

    Ρε Άθλιε, το link που έχεις στο comment 7 για το άλλο post δεν παίζει. Τεσπα, θα πάω από αλλού.

  11. a8lios said

    Όντως δε παίζει,αλλά δε φταίω εγώ γι αυτό.
    Το «παράγει» το wordpress μόνο του βάσει του τίτλου, και επειδή είναι στα ελληνικά του γαμάει τη μάνα…bugs, τί να πει κανείς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: