A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Archive for Απρίλιος 2008

Βιβλίο: Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη

Posted by a8lios στο 27 Απριλίου, 2008

…της Αμάντας Μιχαλοπούλου. Την περιγραφή που έχει το ίδιο στο οπισθόφυλλο μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

Περίεργη φάση αυτό το βιβλίο. Καταρχάς περίεργο ήταν και που άρχισα να το διαβάζω ακόμα ακόμα. Αλλά δεν έβρισκα κάτι καλύτερο στο σπίτι. Πάντως δε το μετάνιωσα, καθόλου μάλιστα.

Λεπόν.

Ας ξεκινήσω ως εξής:

Στο τέλος του βιβλίου, αφού έχεις διαβάσει τα πάντα όλα, υπάρχει μια «μικρή, μεθεόρτια εξήγηση» από τη συγγραφέα, όπου λέει:

«Είδος επαναστατικό και αστικό, δημοκρατικό απο επιλογή και κυριαρχημένο από πνεύμα ολοκληρωτισμού που το οδηγεί να σπάσει όλα τα σύνορα, το μυθιστόρημα είναι ελεύθερο, ελεύθερο έως αυθαιρεσίας και πλήρους αναρχίας» – Μαρτ Ρομπέν.

Αυτό ονειρευόμουν να είναι το μότο του μυθιστορήματος. Αφού λοιπόν έπρεπε κάπου να μπει η ρήση της Ρομπέρ, ας μπει εδώ: το βιβλίο ξεκίνησε πιο πειραματικά, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ως διπλή καταγραφή της αναρχικής ιδεολογίας και της σκανδαλώδους ελευθερίας την οποία απολαμβάνει το μυθιστόρημα ως είδος.(…) Όταν όμως άρχισε να γράφεται, πήρε σβάρνα τις προγραμματικές δηλώσεις (…)

Δε ξέρω πόσο σβάρνα πήρε τις προγραμματικές δηλώσεις. Πάντως όσον αφορά την «καταγραφή της αναρχικής ιδεολογίας» σίγουρα τα πήρε αρκετά σβάρνα.

Ό,τι πολιτικό αναφέρεται για το σήμερα θυμίζει πιο πολύ π.χ. την ταινία «Τα χρόνια της αφθονίας σας είναι μετρημένα» παρά ό,τιδήποτε άλλο.

Τέσπα. Αν κάτσεις και σκεφτείς όσα αναφέρει από πολιτικής άποψης το βιβλίο, δε λέει και πολλά. Άντε, ίσως για την ιστορία κάτι να λέει πού και πού που να έχει ενδιαφέρον. Αλλά θα το αδικούσα αν έμενα εκεί. Γιατί κατά τα άλλα είναι ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα, merde!

Με εναλλαγές ανάμεσα στο παρελθόν των χαρακτήρων και στο σήμερα, με ιδιαίτερο κλείσιμο ως προς τη μορφή του, με χιούμορ, με σαρκασμό. Μια χαρά δηλαδή. Έμορφο. Πολλά έμορφο. Πρέπει να ‘ναι και αυτοβιογραφικό σ’ ένα βαθμό βέβαια…

Είναι σίγουρα ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα. Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η έννοια, αν δεν υπάρχει τη φτιάχνω εγώ εδώ και τώρα 🙂 . Ψυχολογικό π.χ. θεωρώ (εκτός των άλλων χαρακτηριστικών του) και το «έγκλημα & τιμωρία», για να καταλάβετε. Απ’ αυτά που μου αρέσουνε δηλαδή έτσι κι αλλιώς…

Και είναι ένα μυθιστόρημα που εμένα τουλάχιστον με έφερε κάπως πιο κοντά στην κατανόηση ( @@ δηλαδή, αλλά λέμε τώρα…) της φύσης της κοριτσίστικης και γυναικείας φιλίας, γύρω από την οποία περιστρέφεται όλη η πλοκή. Αυτό το περίεργο αγαπώ & μισώ ταυτόχρονα, που ποτέ δεν μπόρεσε ούτε και πρόκειται κανείς μας να καταλάβει.

Άσε που δίνει και μια απλή και κατανοητή εξήγηση σε ένα ακόμη αιώνιο ερώτημα: Γιατί αυτές οι γαμημένες οι κολλητές πάνε πάντα μαζί στη τουαλέτα 😀 ???

E, θα μπορούσα ίσως να πώ κι άλλα, αλλά ας είναι.
Άμα γουστέρνετε περισσότερα διαβάστε το μόνοι σας.

Posted in Βιβλία, Λογοτεχνία, Μυθιστόρημα | 6 Σχόλια »

A8lios – Face off!

Posted by a8lios στο 24 Απριλίου, 2008

Δλειές τ’ Ερυθρού τώρα, μου ‘πε να κάτσω ν’ απαντήσω στα παρακάτ.

Άιντε, να τ’ κάνμε του χατήρ, και ας μας έγραψε για ‘κείνον το γκαϊφέ στην Αθήνα!

Όνομα: Νίκος

Γενέθλια: Μάρτς ’83

Ζώδιο: Ψάρ

Χρώμα μαλλιών: σκούρο καφέ

Χρώμα ματιών: καστανά

Έχεις ερωτευθεί ποτέ: όχι είμαι πεθαμένος…

Μουσική που ακούς: τα πάντα εκτός από βλαχομπίτια. Ποτέ δε μπόρεσα να αναπτύξω «μόνιμη σχέση» με κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Χαρακτήρας Disney: Goofy.

Ποιός φίλος/φίλη μένει πιό μακριά: Mango! Maaaaaaaango!

Πρώτο πράμα που σκέφτεσαι όταν ξυπνήσεις: Μπα, όνειρο ήτανε…

Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Φραπέ από τον Καλλίγερο, μεγάλο μπουκάλι νερό. (ο Καλλίγερος έχει το κυλικείο στα κτήρια του πανεπιστημίου στη Κνωσό)

Τί έχεις στον τοίχο σου: σκόνη.

Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου: Άδεια μεγάλα μπουκάλια νερό (στο Ηράκλειο το νερό της βρύσης δε πίνεται & ποτήρι χρησιμοποιούμε μόνο για γυναίκες και την οικογένεια)

Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζω να σπάει τί θα έκανες; Τίποτα. Μετά από καμιά βδομάδα που θα το έβλεπα θα ‘λεγα «κοίτα να δεις, αυτό πρέπει να ‘ταν τότε!». Άσε που δεν έχω βάζο…

Αγαπημένος αριθμός: Σε όλες μου τις φανέλες στη μπάλα είχα το 3.

Αγαπημένο όνομα: Δεν έχω. Έχω όμως ένα που μισώ: Sebastian Schweinsteiger

Χόμπι: Μπάλα, Μπάλα, Μπάλα, Ιστορία, Ειρωνεία, Κινηματογράφος, καφές και κους κους στο Καλλίγερο, Ρακές, Ρακές, Ρακές. Τα τελευταία 2 χρόνια αγαπάμε και το μαγείρεμα. Α, μάλλον ξέχασα τη Μπάλα…

Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα: Σε ένα γήπεδο με χόρτο, βροχή και λάσπες, να κολλάει η μπάλα, να παίζω με φίλους και κολλητούς και να γαμιώμαστε στο γέλιο.

Μία ευχή για το μέλλον: να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες: Αυτά είναι μαλακίες. Είμαι παιδί της εποχής μου. Θα πρέπει να ήταν βέβαια ωραία μέρα όταν έμπαινε ο ΕΛΑΣ στην Αθήνα…

Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Κανα βιβλίο για το δρόμο. Α, και τον φραπέ μου!

Αγαπημένο λουλούδι: Ό,τι φυτρώνει δίπλα στα χωράφια το αγαπάμε.

Αγαπημένη σειρά: Παντρεμένοι με παιδιά, Thundercats, Απαράδεκτοι, 2 ξένοι, Captain Zubasa, Dragonball. Αυτόν τον καιρό αγαπάμε Naruto Shippuuden (damn you Erisabetsu-chan 😉 …).

Αγαπημένη ταινία: Δεκάδες! Ενδεικτικά: High Fidelity, School of Rock, 24 hour party people. Ελληνική: Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα.

Αγαπημένο τραγούδι: Ε χα, ψάξε βρες τώρα… Άιντε, ας πούμε «Το καπηλειό» απ’ τους Χαϊνηδες.

Αγαπημένο βιβλίο: Το μυστικό της τράπουλας, Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης, Οι ρομαντικοί (αν και προτιμώ τον 2ο τίτλο: Η ζωή είναι ωραία φιλαράκο). Το ‘χα ξεχάσει, αλλά ένα πουλάκι πριν κάτι μήνες μου θύμησε και το αξεπέραστο «Μαρξισμός, Αναρχισμός και αυτοδιαχείριση» 😀

Αγαπημένο ζώο: Λυκόσκλο

Αγαπημένο ρούχο: Το μπλουζάκι μου με τους Homer και Bart Simpson ντυμένους Men In Black

Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Χατζηπαναγής. Δευτερευόντως Λάκης Παπαδόπουλος, Die toten Hosen, Clash, Ramones, Πετρολούκας Χαλκιάς, Mωρά στη φωτιά, Nirvana, Rage Against the Machine, Μητροπάνος, Μπέλλου, Χαϊνηδες, Μπρέγκοβιτς. Τώρα τελευταία αγαπάμε Locomondo & Gogol Bordello.

Αγαπημένο φαγητό: Τραχανάς με κεφτέδες (!), Λαγός στιφάδο, Κοκορέτσι, Κοντοσούβλι, Όοοοολες οι σαλάτες του κόσμου, Απάκι.

Με ποιόν χαρακτήρα καρτούν ταυτίζεσαι: Κανέναν. Βρίσκω στοιχεία μου σε πολλούς: Homer Simpson, Goofy, Donald Duck, Zubasa, Κογιότ, Ροζ πάνθηρας, Οβελίξ, Kakashi Sensei.

Κακή συνήθεια: Τρώω τα νύχια μου συνέχεια. Δηλαδή εγώ δε το θεωρώ κακό, αλλά έτσι μου λένε άλλοι. Δεν με έχουν πείσει.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Εφευρετικότητα.

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει; Χαλαρότητα.

Συνηθισμένη ατάκα: Αλλάζουν συνέχεια. Τώρα τελευταία: «Τι λε ρε φφφέΛε!» Ίσως διαχρονικά το «Α, εισ’ χαζός α?»

Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Βιβλιοπώλης.

Μεγαλύτερος φόβος: Να λερώσω το σπίτι της Άντας 😀 . Στα σοβαρά πάντως δε μου ‘ρχεται κάτι, μάλλον γενικά οποιαδήποτε βαριά αρρώστια/ατύχημα που θα έφερνε χρόνιο και μη μειούμενο πόνο. Επίσης να βλέπω γνωστούς μου σε παρόμοια κατάσταση.

Πιστεύες ότι τα κατοικίδια είναι: Είμαι χωριάτης. Για μένα δεν υπάρχουν κατοικίδια. Τα ζώα είναι για να κόβουν βόλτες ελεύθερα, για να σε βοηθάνε σε δλιές, καθώς και για να τρώς αυτά ή τα προϊόντα που παράγουνε…
Τα πιο γλυκά ζωά είναι τα μικρά κατσικάκια που πρέπει να τα ταϊσεις με μπιμπερό. Αλλά κι αυτά δεν τα λυπόμαστε σαν έρθει η ώρα τους…
😛

Ας καλέσω κι εγώ 5 αφού έτσι πάει:

Erisabetsu-chan (της το χρωστάω και απ’το παιχνίδι με το βιβλίο),

Βα.αλ.,

Χαμόγελος,

J,

Xαριανάρας.

Posted in Uncategorized | 20 Σχόλια »