A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

…να συντρίψουμε τα είδωλα, να μπούμε εμείς μπροστά…

Posted by a8lios στο Ιανουαρίου 24, 2008

Από τον Νίκο Μπογιόπουλο και το χτεσινό Ριζοσπάστη:

«… Εχω μέσα μου αίμα ηρώων. Μην ακούς όσα λένε οι μικροί. Είναι ανίδεοι από βίαιους παλμούς και ψηλά πετάγματα, κοιτάνε πολύ προς τα Κείμενα και τα Καθιερωμένα. Την ψυχή τους δε σφυρηλάτησε τ’ Ονειρο, δεν καθαγίασεν η Σκέψη. Ξέρουνε ένα «πρέπει» και τίποτ’ άλλο, είναι η πιο μουγκή εκδήλωση της Ζωής…

*

Εμείς όμως, οι Τεχνίτες, οι Εμπνευσμένοι, τι ψηλά που στεκόμαστε, τι ευγενικά νοσταλγούμε, τι ηρωικά ποθούμε. Δυο φτερούγες απλωτές είναι μέσα μας και χτυπούν ρυθμικά. Βγαλμένοι όξω απ’ τα ταπεινά, μετεωρισμένοι στο διάστημα, πανελεύθεροι και πάνσοφοι, καταλυτές των παλιών και των σάπιων, πάνοπλοι με τα φώτα της Επιστήμης και της Ομορφιάς, σφριγηλοί, ακόρεστοι, πλούσιοι από νιάτα, σκληροί, πατώντας και συντρίβοντας, όλοι αίμα, όλοι ρίγος, φρουροί κι εγγυητές των θησαυρών του Μέλλοντος, βασιλιάδες, του Τώρα και του Πάντα, σαλπίζουμε το εγερτήριο Σάλπισμα που συνταράζει τους Νεκρούς…

Τρικυμίζει μέσα μου το Θείο Πνεύμα της Καταστροφής.

Αηδιασμένος απ’ το γύρω μου καθεστώς, φτύνοντας απάνου στη Ρωμαίικη Τέχνη καθώς την κατάντησαν οι ανθρωπάκοι των γραμμάτων, αποφασισμένος για τρανούς αγώνες, λυτρωμένος απ’ τις ταπεινές ελπίδες των προλήψεων και των μικροσυμφερόντων, σήμερα, πρώτη φορά, κρούω το πολεμόχαρο τραγούδι μου πλατύστομα και ειλικρινά.

*

Είναι τώρα κάμποσος καιρός, που – ντροπή μας – ένα σωρό μικράνθρωποι μπήκαν μες στο άλσος της Τέχνης και κουρέψανε τις δάφνες την ώρα που όλα τα έθνη φέγγουν κι αστραποβολούν από χίλιων ειδών μουσικές συμφωνίες, παιγμένες από ευγενικότατα χέρια στ’ ακρότατα όρια μιανής υπεράνθρωπης Λύρας, που η Τέχνη πιο πολύ από πάντα στεριώνει το μέγα της βασίλειο απάνω απ’ τα βαλτόνερα κι απ’ τους βατράχους, εμείς εδώ ανεχόμαστε ν’ ανεβαίνουν το πορφυρό θρονί παράσιτα και χίλια μαλάκια, στενοκέφαλοι κι αντιπαθητικοί, και μακάριοι φχαριστούμαστε διαβάζοντας πως ο κ. Α ή Β εποιήσατο ενώπιον εκλεκτού ακροατηρίου διάλεξιν περί κτλ., ο σοφός ομιλητής κατεχειροκροτήθη». Κι εμείς ξέρουμε πως ο κ. Α ή Β είναι μια μετριότητα αξιοπεριφρόνητη και κωμική, και στη ζωή και στην Τέχνη, ένας αυθάδης παρείσακτος, που αλλού μήτε γι’ ακροατής διαλέξεων δε θα ‘κανε…

*

Γι’ αυτά και γι’ άλλα, καλώ το Νέο Ελληνικό Πνεύμα να συνεργαστεί μαζί μου στο γκρέμνισμα των Ψεύτικων Ειδώλων που κυριαρχούν, χάρη στην εγκληματική τους νωχέλεια κι αδιαφορία, κι αντιπροσωπεύουν στην Ευρώπη τη Διανοητική μας Παραγωγή, εμποδίζοντας έτσι το Ξεφανέρωμα των Γνήσιων Ελληνικών Ζωτικών Δυνάμεων.

Καλώ τους Νέους, που βράζει μέσα τους το αίμα, κι είναι καλεσμένοι γι’ αυριανούς θριάμβους, να συντρίψουμε τα είδωλα και να μπούμε εμείς μπροστά.

Να ρίξουμε ό,τι ξέρουμε για ψεύτικο και για πλαστό, να σεβαστούμε μοναχά ό,τι στέκεται Ιερό και ό,τι καθοσίωσεν η Αγνή Εμπνευση.

Σας περιμένω».

***

Οταν το 1914 δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» το «Μανιφέστο» του Λαπαθιώτη, ξέσπασε σάλος. Ολος ο «βούρκος» και η στασιμότητα των ομότεχνων της εποχής του εξεγέρθηκαν ενάντια στο κείμενο του ποιητή.

Το περιεχόμενο του «Μανιφέστου» του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη είναι τόσο ισχυρό που ξεπερνάει τον τρόπο που έζησε και πέθανε ακόμα και ο ίδιος.

Είναι μήνυμα ενάντια σε κάθε λογής «μικρανθρωπάκους» και «παράσιτα». Είναι μήνυμα – τελικά – ενάντια σε κάθε λογής και κάθε εποχής «βούρκο». Συνεπώς, είναι απολύτως επίκαιρο.

Advertisements

2 Σχόλια to “…να συντρίψουμε τα είδωλα, να μπούμε εμείς μπροστά…”

  1. Θα έλεγα ότι το Μανιφέστο ξεπέρασε ακόμα και τον ίδιο, ο οποίος αργότερα έγραψε (στην πρόωρη αυτοβιογραφία του το 1917) ότι, περίπου, το έγραψε επειδή βαριόταν και δεν είχε τι να κάνει. Άλλωστε, ενώ υπήρξε ανταπόκριση στο μανιφέστο του, ο ίδιος δεν πήγε στην μάζωξη που είχε καλέσει.

    Ο Λαπαθιώτης είχε πλησιάσει τον κομμουνισμό, αν και αυτό δεν φαίνεται στα ποιήματά του. Έχει ωστόσο γράψει τουλάχιστον ένα «πεζό τραγούδι» που θα το λέγαμε στρατευμένο, το Τραγούδι για το ξύπνημα του προλεταριάτου, που δημοσιεύτηκε το 1932 στο περιοδικό Νέοι Πρωτοπόροι:
    http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/proletariato.html

    Πριν αυτοκτονήσει, τον Γενάρη του 1944, κάλεσε τους Ελασίτες της γειτονιάς του και τούς χάρισε τα όπλα του (στρατηγού) πατέρα του.

    Πολλά ποιήματά του έχω μαζέψει εδώ:
    http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis.html

  2. a8lios said

    @Σαραντάκος
    Ευχαριστούμε πολύ κυρ-Νίκο, πραγματικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: