A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Ένας Ιταλός κομουνιστής για τα εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ

Posted by a8lios στο Οκτώβριος 1, 2007

Το είχαν αναφέρει και στελέχη του ΚΚΕ προεκλογικά και φάνηκε και από τα πρώτα «συγχαρητήρια μηνύματα» που κατέφθαναν στο ΚΚΕ από άλλες χώρες.

Ότι δηλαδή ενδεχόμενη εκλογική άνοδος του ΚΚΕ θα είχε επίδραση και εκτός Ελλάδας, ειδικά στα υπόλοιπα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα εντός Ε.Ε.

Π.χ. είναι αξιοσημείωτο ότι έστειλε συγχαρητήριο μήνυμα στο ΚΚΕ το Γαλλικό ΚΚ, με το οποίο έχουν κοπεί οι επαφές εδώ και χρόνια. Και ακόμα και από τα «συγχαρητήρια» φαινόταν πως η άνοδος αυτή προβλημάτισε. Όπως εξ’ άλλου φαίνεται και από το κείμενο που ακολουθεί…

Από τον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη»:

Αναδημοσιεύουμε σήμερα εκτενή αποσπάσματα από άρθρο του Φ. Σορίνι, στελέχους της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.resistenze.org, του Κέντρου Ερευνών Πολιτισμού και Πολιτικής για το λαό, όπου αναλύεται το εκλογικό αποτέλεσμα που έφερε το ΚΚΕ στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές και η σημασία που αυτό έχει για το διεθνές και ευρωπαϊκό ιδιαίτερα κομμουνιστικό κίνημα. Ο αρθρογράφος, αφού αρχικά αναφέρεται σε όλα τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών στην Ελλάδα και το 8,2% που πέτυχε το ΚΚΕ, σημειώνει:

Το ΚΚΕ έχει τα καλύτερα αποτελέσματα σε αστικές περιοχές (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη) όπου σε πολλές περιπτώσεις τοποθετείται μεταξύ του 10% και 15%, με ποσοστά 15% και 20% στις λαϊκές, εργατικές συνοικίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στις εύπορες συνοικίες, ξεπερνάει κατά πολύ τον μέσο όρο του ποσοστού του σε εθνικό επίπεδο, αντίθετα η παρουσία του ΚΚΕ εκεί φτάνει σε ελάχιστα επίπεδα. Διαφαίνεται μια έντονη πόλωση και διαφοροποίηση της κοινωνικής ψήφου στον ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την ψήφο στο ΚΚΕ.

Ολα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τουλάχιστον δύο λόγους:

1. Γιατί η σημερινή κατάσταση, για τους κομμουνιστές και τις ευρωπαϊκές, αριστερές, εναλλακτικές δυνάμεις είναι σίγουρα πιο δυσμενείς απ’ ό,τι στη δεκαετία του ’80. Σήμερα όλο το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει ριζικά μετατοπιστεί πιο δεξιά. Και αυτό τονίζει διπλά την αξία του ελληνικού εκλογικού αποτελέσματος.
2. Γιατί, αντίθετα απ’ όσα συμβαίνουν στην Ιταλία με την cosa rosa, «ροζ υπόθεση», (όπου οι προοπτικές ανασυγκρότησης ενός αυτόνομου, κομμουνιστικού κόμματος, που να στηρίζεται στις μάζες, γίνονται όλο και πιο αβέβαιες), στις ελληνικές συνθήκες, η συνολική άνοδος των αριστερών δυνάμεων γίνεται χωρίς διαλύσεις και απειλές στην αυτονομία και την ταυτότητα των διαφορετικών συνισταμένων που την απαρτίζουν.

Και, κυρίως, αυτό συμβαίνει στα πλαίσια μιας μεγάλης και προεξάρχουσας ανόδου ενός κομμουνιστικού και επαναστατικού κόμματος, με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη, με μεγάλη μέριμνα για την οργάνωση και «παρόν» στο λαϊκό κίνημα, με έντονο αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, κάθετα αντίθετο με το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση, αντίπαλο τόσο προς τη δεξιά όσο και προς τη συμβιβαστική λογική της κεντροαριστεράς. Ενα κόμμα που χαρακτηρίζεται από μια γραμμή στρατηγικής αντίθεσης στη σημερινή τάξη πραγμάτων, απαλλαγμένο από επιρροές νεο-κυβερνητισμού και εναλλαγής, δεσμευμένο σε μια δύσκολη διαδικασία ανασυγκρότησης ενός συντονισμού των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πρόκειται για ένα κόμμα, το ΚΚΕ, που συχνά κατηγορείται, από πολλές πλευρές, για ένα είδος ιδεολογικής ορθοδοξίας (ένα θέμα αρκετά συζητήσιμο) η οποία, όπως και αν εκτιμάται (για κάποιους ένα σημείο δύναμης και σταθερότητας, για άλλους ένα όριο που πρέπει να ξεπεραστεί) δεν το εμπόδισε, ωστόσο, να ενδυναμώσει το κοινωνικό και πολιτικό ρίζωμα στον κόσμο της δουλιάς και μεταξύ της νεολαίας της χώρας του, και αυτό ακριβώς σε μια φάση παλινδρόμησης.

Μια ανάλογη συζήτηση θα μπορούσε να γίνει για ένα άλλο κομμουνιστικό και επαναστατικό κόμμα, το Πορτογαλικό ΚΚ. Ενώ πολύ διαφορετική εμφανίζεται η διαδρομή άλλων κομμάτων, που ιστορικά προέρχονται από τις γραμμές του ευρωκομμουνισμού (στην Ισπανία, στην Ιταλία, στη Γαλλία) και που στο διάβα του χρόνου, στο όνομα της ανανέωσης και της μετάλλαξης, άλλαξαν σιγά σιγά την επαναστατική τους φύση, διέλυσαν την ίδια τους την αυτονομία και ταυτότητα, προσλάβανε στη στρατηγική τους κληρονομιά θέσεις κυβερνητισμού και επιρροές προερχόμενες από τη σοσιαλδημοκρατία, και όχι μόνο έφτασαν να συρρικνωθούν εκλογικά και να εξασθενίσει δραματικά η ταξική κοινωνική και πολιτική τους σύνθεση, αλλά και βρίσκονται σήμερα μπροστά στον κίνδυνο της διάλυσης ή της αυτοδιάλυσης.

Αν προσπαθήσουμε, μετά από 30 και πλέον χρόνια από τη σύντομη εποχή του ευρωκομμουνισμού, να εκτιμήσουμε με αντικειμενικότητα τις διαφορετικές πορείες που ξεχώρισαν την ιστορία των πέντε μεγαλυτέρων κομμουνιστικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης (η ιστορία της Ανατολικής Ευρώπης, που εν μέρει συμπεριλαμβάνει και τη γερμανική περίπτωση, απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση) ένα στοιχείο προέχει. Οτι δηλαδή, ενώ τα γεγονότα στον ιταλικό, ισπανικό και γαλλικό κομμουνισμό των τελευταίων δεκαετιών στιγματίστηκαν κυρίως από την κρίση, την πτώση και σε μερικές περιπτώσεις από την αυτοδιάλυση, στα γεγονότα του ελληνικού και πορτογαλικού κομμουνισμού, χωρίς να παρασυρθούμε σε άκριτη θριαμβολογία ή πρόταση μοντέλων, προβάλλει ένα στοιχείο σταθερότητας στρατηγικής και ταυτότητας και έντονης κοινωνικής ταξικής αναφοράς, δυνατής οργάνωσης, σαφούς αντιιμπεριαλιστικής θέσης, εκλογικής σταθερότητας ή και ανόδου σε επίπεδα (8% – 10%) που σήμερα θα τα ζήλευαν τα κόμματα που, τουλάχιστον, συμβολικά τοποθετούνται στον κομμουνισμό, στις άλλες τρεις χώρες που αναφέραμε.

Στη Γαλλία, το ΚΚΓ έλαβε το 4,9% στις τελευταίες πολιτικές εκλογές και σήμερα ένα σημαντικό μέρος της ηγετικής ομάδας προσβλέπει στη διάλυσή του σε έναν νέο αριστερό σχηματισμό, κατά το μοντέλο της γερμανικής Αριστεράς – LINKE. Να θυμίσουμε ότι η LINKE έχει μη εξαγωγήσιμες ιδιαιτερότητες, αναφορικά με τη διαδικασία ενοποίησης δύο πολιτικών, μη κομμουνιστικών σχηματισμών, καθαρής σοσιαλιστικής και σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης (όπως η WASG του Λαφοντέν και το μετα-κομμουνιστικό PDS), που επιπλέον προέρχονται από δύο γεωπολιτικές οντότητες, οι οποίες μέχρι πριν περίπου 15 χρόνια ήταν δύο κράτη που ανήκαν σε δύο αντίθετα μπλοκ. Υπάρχει μία συνοχή σε αυτή τη σοσιαλδημοκρατική αριστερή συγχώνευση, που ελάχιστη σχέση έχει με την προβληματική της επανίδρυσης ενός κομμουνιστικού κόμματος. Στην Ισπανία, η Ενωμένη Αριστερά που αυτοπροσδιορίζεται οικο-σοσιαλιστική, με κόπο τοποθετείται γύρω στο 5%, η ηγετική της ομάδα δεν είναι αντίθετη με την εξακόντιση του ΚΚ Ισπανίας και έχει εγκαταλείψει κάθε αναφορά στην κομμουνιστική αυτονομία.

Στην Ιταλία, αν τα δύο κόμματα που συμβολικά τοποθετούνται στον κομμουνισμό (PRC και PdCI) ενοποιούνταν και προέβαλαν ένα σχέδιο αυτονομίας και κομμουνιστικής ενότητας σε ένα μόνο κόμμα, σε προγραμματικές βάσεις προχωρημένες και όχι υποτελείς σε λογικές άκρατου κυβερνητισμού και εναλλαγής, θα μπορούσαν ακόμα και σήμερα ενδεχομένως να υπολογίζουν με ένα εκλογικό ποσοστό γύρω στο 7% – 8%, που δε θα απέκλειε πιο πλατιές συμφωνίες στα αριστερά, στην αμοιβαία αυτονομία, ακόμα και με αριστερές σοσιαλιστικές δυνάμεις ή άλλης φύσης. Αν, όμως, διαλύσουν την ίδια τους την αυτονομία και ταυτότητα σε μια «ροζ υπόθεση» (cosa rosa) ομοσπονδιακού τύπου, με στοιχεία ταυτότητας και προγράμματος σοσιαλδημοκρατικού τύπου, πρώτο βήμα προς διαδικασίες μεγαλύτερης ένταξης – διάλυσης (πράγμα που προβάλλει ανοικτά η Δημοκρατική Αριστερά του Μούσσι και μερικοί επίσημοι εκπρόσωποι της Επανίδρυσης και των Πρασίνων), όχι μόνο θα εξαφανιζόταν κάθε κομμουνιστική αυτονομία, αλλά ούτε και η συγκόλληση θα ήταν θετική, ακόμα και σε στενά εκλογικό επίπεδο. Πράγμα που, σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να είναι το μοναδικό σημείο σύγκρισης ενός στρατηγικού σχεδίου μακράς πνοής.

Και δε θα έλεγα ότι η βασική εξήγηση θα πρέπει να αναζητηθεί, σήμερα, στο διαφορετικό βαθμό κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης αυτών των 5 χωρών, λες και η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία ανήκουν στον κόσμο της αναπτυγμένης Ευρώπης, ενώ η Ελλάδα και η Πορτογαλία είναι χώρες του τρίτου κόσμου. Πιστεύω ότι οι διαδικασίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και παγκοσμιοποίησης ακόμα και πολιτιστική και πληροφοριακή καθιστούν σήμερα αυτές τις πέντε χώρες πολύ κοντά απ’ ό,τι ήταν πριν 20 ή 30 χρόνια. Πιστεύω ότι ένας νέος εργάτης ή φοιτητής στην Αθήνα ή τη Λισαβόνα είναι σήμερα λιγότερο ανόμοιος από τον ομόλογό του στη Μαδρίτη, τη Ρώμη ή το Παρίσι και ότι είναι εκτεθειμένος στις πολιτικές και πολιτιστικές πιέσεις μιας διαχειριστικής λογικής και μιας λογικής της εναλλαγής, σε όλο και πιο όμοιο τρόπο όπως εκδηλώνεται στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Πιστεύω, λοιπόν, και το λέω χωρίς οποιαδήποτε αλαζονεία βεβαιότητας, ότι η ουσιαστική εξήγηση θα πρέπει να αναζητηθεί στο διαφορετικό πολιτικό, στρατηγικό προφίλ, στο διαφορετικό προφίλ ταυτότητας και στις διαφορετικές ικανότητες σταθερότητας των ηγετικών ομάδων που αυτές τις δεκαετίες χαρακτήρισαν τα κομμουνιστικά κόμματα αυτών των χωρών, Ελλάδας και Πορτογαλίας. Πράγμα που, με κανέναν τρόπο, δε σημαίνει, το επαναλαμβάνω προς αποφυγή παρερμηνειών, ότι υποδεικνύω μοναδικά μοντέλα, που να ισχύουν σε κάθε εποχή και κάθε τόπο.

Πιστεύω, ωστόσο, ότι είναι αντικείμενο προβληματισμού για όλους.

 

Του
Φάουστο ΣΟΡΙΝΙ*
*Ο Φάουστο Σορίνι, είναι μέλος της Εθνικής Πολιτικής Επιτροπής του Κόμματος Κομμουνιστικής Επανίδρυσης Ιταλίας

Advertisements

9 Σχόλια to “Ένας Ιταλός κομουνιστής για τα εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ”

  1. Tsouknida said

    Θέλει μελέτη, δημιουργεί προβληματισμό.

  2. cosa rosa= κόκκινη υπόθεση βρε, όχι ροζ!!! 🙂

  3. Ενδιαφέρον άρθρο! Χρήσιμο και για τους ΣΥΡΙΖΑριους…

  4. xamogelo said

    Νομίζω ότι δεν λαμβάνει πουθενά υπόψην ότι ένα μεγάλο πλήθος κόσμου ψήφισε ψήφο διαμαρτυρίας, την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ που παραδοσιακά αντλεί ένα μέρος ψηφοφόρων από το ΚΚΕ και τέλος δεν λαμβάνει υπόψην του την διαφορά συνθηκών μεταξύ των χωρών… Μπορεί ένας νέος να έρχεται αντιμέτοπος με πάνω κάτω τις ίδιες μεταρυθμίσεις αλλά στην ευρώπη υπάρχει ένα κοινωνικό κράτος(ακόμα και με όλα τα πλήγματα που έχει δεχτεί και δέχεται) που είναι ανύπαρκτο στην ελλάδα…
    Γενικά είμαι προβληματισμένος ως προς το αποτέλεσμα του ΚΚΕ, πόσο θα το κρατήσει και πόσο συνηδητό είναι…

  5. ποθέτω ότι ο Ιταλός θα έχει υπόψη του και τα αποτελέσματα του ΚΚ Αυστρίας στην Στυρία -εκεί η οργάνωση του ΚΚΑ έχει ΔΙΑΟΦΟΡΟΠΟΙΗΘΕΙ από την γραμμή του κόμματος- αλλά και την γραμμή του Πόλου στην Γαλλία -κάτι σαν φράξια στο γαλλικό ΚΚ- που έχει αρνηθεί εντελώς την πολιτική του ΚΚ, έχοντας καταφέρει να εκλέξει δήμαρχο σε κάποια περιοχή (νομίζω κοντά στο Αράς) την ώρα που το ΚΚΓ καταποντίζεται σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Βλέπει το ΚΚΕ και το ΠΚΚ και για αυτό προβληματίζεται. ΒΛέπει, εν ολίγοις, ότι εκεί που η γραμμή ήταν μαρξιστική ή πιό μαρξιστική όλα αυτά τα χρόνια -από το 1991 και εδώ- υπάρχουν ΚΑΙ εκλογικά αποτελέσματα ΚΑΙ κινητοποιήσεις με ΠΟΛΙΤΙΚΟ περιεχόμενο. Το πώς θα εφαρμοστεί αυτό σε κάθε χώρα ξεχωριστά είναι άλλο θέμα, αλλά αρχίζει επιτέλους να γίνεται αντιληπτό ότι η σοσιαλδημοκρατικοποίηση των ΚΚ ήταν ολέθρια και για τα κόμματα αλλά και για το κίνημα. ΑΥτό είναι πραγματική διεθνιστική συμβολή του κόμματός μας.

  6. a8lios said

    @Xamogelo
    «Νομίζω ότι δεν λαμβάνει πουθενά υπόψην ότι ένα μεγάλο πλήθος κόσμου ψήφισε ψήφο διαμαρτυρίας, την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ που παραδοσιακά αντλεί ένα μέρος ψηφοφόρων από το ΚΚΕ και τέλος δεν λαμβάνει υπόψην του την διαφορά συνθηκών μεταξύ των χωρών…»

    Δεν το νομίζω. Εγώ όσους έχω δει να μετατοπίστηκαν από το ΠΑΣΟΚ το κάναν (σχετικά) συνειδητά. Νομίζω πρέπει σε ένα βαθμό να το έχεις πάρει απόφαση ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζει για να φύγεις από εκεί και να πας στο ΚΚΕ. Αλλιώς πας ΣΥΡΙΖΑ.
    Εξάλλου, είναι και ο λόγος του ΚΚΕ διαφορετικός από του ΠΑΣΟΚ. Δε χρησιμοποιούμε τις έννοιες αριστερά-δεξιά, πάνω στις οποίες βασίζεται και ελπίζει και το ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιούμε έννοιες κοινωνικές & ταξικές. Νομίζω τουλάχιστον…

    «Μπορεί ένας νέος να έρχεται αντιμέτοπος με πάνω κάτω τις ίδιες μεταρυθμίσεις αλλά στην ευρώπη υπάρχει ένα κοινωνικό κράτος(ακόμα και με όλα τα πλήγματα που έχει δεχτεί και δέχεται) που είναι ανύπαρκτο στην ελλάδα…»

    Διαφωνώ. Άντε για την υγεία να το δεχθώ. Εργασιακά όμως σίγουρα όχι, όπως και στην παιδεία…

    Γενικά είμαι προβληματισμένος ως προς το αποτέλεσμα του ΚΚΕ, πόσο θα το κρατήσει και πόσο συνηδητό είναι…

    Το έχουμε καταλάβει.
    Γι αυτό έλα τη Τετάρτη μια βόλτα.

    Η Επιτροπή Πόλης Ηρακλείου του ΚΚΕ συζητά για τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, 19:30 στο Πολύκεντρο.

  7. gogos said

    Εγω ξερω οτι μετα τις ανατροπες καποια ΚΚ (κυριως της Γαλλιας) μας χλευαζαν για τη συνεπη ταξικη μαρξιστικη μας σταση ως απομονομενους.
    Η πορεια του Κομματος μας ειναι ενα καλο μαθημα τη στιγμη που εκεινοι διαλυονται.Ειναι επισης μαθημα τροπου δουλιας για τα ΚΚ των ανατολικων χωρων. Οσο νωριτερα το συνειδητοποιησουν τοσο καλυτερα για το κινημα συνολικα.
    Ειναι πραγματικα παραδειγμα διεθνιστικης προσφορας.

  8. Γκρου said

    Ναι καλά, την άνοδο του ποσοστού του ΚΚΕ περιμένανε όλοι αυτοί για να καταλάβουν ότι έχουν χάσει τη μπάλα εδώ και καιρό… Τεσπά, ακόμα κι αυτό το στέλεχος με μισόλογα μιλάει, δεν τολμάει να πει καθαρά οτί πιστεύει ότι έχουν πάρει λάθος δρόμο. Αλλά αφού προβληματίζεται τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό υποθέτω…

  9. […] Σας θυμίζω και κανα-δυο παλιότερα ποστάκια δικά μου, τότε που είχανε κάνει “δημοψήφισμα” στα συνδικάτα και αποφασίσαν “μόνοι” τους οι εργαζόμενοι να χειροτερεύσουν οι συνθήκες δουλειάς & διαβίωσης (εδώ), όπως και σχόλιο Ιταλού σ/φου της μαρξιστικής πλατφόρμας μέσα στην Κομμουνιστική Επανίδρυση μετά τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα και την άνοδο του ΚΚΕ (εδώ). […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: