A8lios Weblog

Ένα ερυθρόδερμο μπλόγκ σε μια καπιταλιστική άγρια δύση…

Ενότητα της Αριστεράς #1

Posted by a8lios στο Σεπτεμβρίου 4, 2007

Εντάξει, θα υποκύψω. Δεν ήθελα να ανοίξω το θέμα αυτή τη στιγμή, αλλά καμιά φορά δεν διαλέγεις εσύ το χρόνο για να κάνεις κάτι.

Έχω την πεποίθηση πως πρέπει σε κάθε χώρο να απαντάς στα θέματα που βάζει ο κόσμος που υπάρχει εκεί. Είχε πει ο τσουκνίδας σε παλιότερο σχόλιό του ότι άνθρωποι που σκέφτονται παρόμοια με αυτόν και μπορούμε να τους κατατάξουμε στους λεγόμενους «ανένταχτους αριστερούς» είναι ένα αμελητέο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Ναι, πιθανότατα έτσι είναι. Από ότι βλέπω όμως κάθε μέρα αυτό το αμελητέο κομμάτι της κοινωνίας δεν είναι διόλου αμελητέο κομμάτι των «μπλόγκερς» (sic). Πιθανότατα μάλιστα είναι και πλειοψηφικό ρεύμα σε αυτό το «χώρο». Οπότε, θέλω δε θέλω, το θέμα ανοίγει συνεχώς από μόνο του.

Ήδη ξέρω αρκετούς τέτοιους. Στον έναν ή τον άλλο βαθμό ο καθένας από αυτούς. Και επειδή η θολούρα όσο παραμένει θολούρα βοηθά όσους ποντάρουν σε αυτή (ενώ αντίθετα δεν βοηθά όσους θέλουν να είναι τα πράγματα ξεκαθαρισμένα, και τέτοιοι πιστεύω είναι οιμκομμουνιστές), νιώθω πως πρέπει να βοηθήσω να ξεδιαλύνει κάπως το τοπίο.

Διότι από θολούρα γύρω από την έννοια «αριστερά» και την «ενότητα», άλλο τίποτα.

Πόσο μάλλον γύρω από τις θέσεις του ΚΚΕ για την Αριστερά, τις συνεργασίες με άλλα αριστερά κόμματα κτλ.

Αρχίζω λοιπόν. Δεν πρόκειται να μπώ στο κυρίως θέμα της όλης κουβέντας μέχρι τις εκλογές, μιας και από άποψη χρόνου προέχουν άλλα. Όσο είναι στο χέρι μου βέβαια.

Εγώ θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το εξής:

1. Μπορείτε να μου περιγράψετε τι έχετε εσείς στο μυαλό σας με την έννοια «αριστερά»;

2. Μπορείτε να μου πείτε τι στόχους θα έπρεπε να έχει αυτή η «αριστερά», όπως την έχετε εσείς κατά νου, στην Ελλάδα του 2007;

Αν θέλετε, καλέστε και άλλους που ξέρετε πως τους απασχολεί το ζήτημα να περάσουν καμιά βόλτα και να πούνε την άποψή τους. Περιμένω…

Α, και κόσμια, ε; 😉

Advertisements

55 Σχόλια to “Ενότητα της Αριστεράς #1”

  1. Νίκος said

    1ον Κατ’ αρχάς.
    Ο Μάρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν, ο Τρότσκι, η Λούξεμπουργκ, ο Γκράμσι, ο Μάο, ο Τολιάτι, ο Αλτουσέρ, ο Πουλαντζάς, και άλλοι Μαρξιστές, είναι στοιχείο της ιδεολογικής μου ταυτότητας, και της πολιτικής μου κουλτούρας. Αν το θεωρείς δογματισμό αυτό δικαίωμά σου.

    2ον. Α.Α.Δ.Μ.
    Το πιο εύκολο πράγμα στην πολιτική είναι να βάζεις ανέφικτους στόχους, ή να βάζεις τέτοιους στόχους οι οποίοι σου αφήνουν το περιθώριο να τους διαχειρίζεσαι όπως θέλεις στην επιτυχία ή στην αποτυχία τους. Άμα λοιπόν δεν ξέρεις ή δεν λες ότι ‘αυτός ο στόχος θα πετύχει σε τάδε χρόνια’ γιατί τον βάζεις????
    Θα σε «τσαντίσω» όμως για άλλη μια φορά και ας με πεις δογματικό, λέγοντας σου ότι ο Λένιν έλεγε ότι ‘Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού’.

    3ον Εργατικό κίνημα. Μια διαδικαστική παρατήρηση πληροφοριακού τύπου. Στα συνέδρια των Ομοσπονδιών, και των Εργατικών Κέντρων, κατατίθεται ο απολογισμός δράσης της απελθούσας διοίκησης προς ψήφιση στο συνεδριακό σώμα, και είτε εγκρίνεται ή απορρίπτεται. Από εκεί και πέρα κάθε παράταξη κατεβάζει την δική της διακήρυξη για το συνέδριο. Άρα αυτό που λες περί κοινών διακηρύξεων Αυτόνομης Παρέμβασης με τους άλλους δεν ισχύει όπως καταλαβαίνεις. Όσον αφορά την περίπτωση του ΚΑΝΕΠ, με το που αντιληφθήκαμε και είχαμε την ελάχιστη υπόνοια ότι αυτό το πράμα ίσως, ή πάει να μεταβληθεί σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, αποχωρήσαμε από την διοίκηση του.
    Όσον αφορά την μερική απασχόληση, έχω να σου πω ότι η μερική απασχόληση για ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες όπως φοιτητές, γυναίκες με παιδιά, άνθρωποι μεγάλης ηλικίας που τους λείπουν κάποια ένσημα για να πάρουν σύνταξη, είναι μια κάποια λύση (προφανώς όχι αυτή που θα θέλαμε και εγώ αλλά και εσύ), η οποία όμως έχει να κάνει με τον γενικότερο συσχετισμό δύναμης. Παράλληλα όμως μην ξεχνάμε ότι η ανεργία είναι ο μεγάλος εχθρός των συνδικάτων, μιας και όταν έχουμε ανεργία τα συνδικάτα πάσχουν από εισροή νέων μελών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι η ηγεμονία δεν είναι μόνο μέσα στο εργοστάσιο, αλλά και έξω από αυτό. Το πώς τώρα θα καταφέρουν τα συνδικάτα να αξιοποιήσουν τις κάθε δυνατότητες που παρουσιάζει η συγκυρία, είναι κάτι που εδράζεται στην δική τους στρατηγική και τακτική. Και τέλος κάτι για τον λεγόμενο κοινωνικό διάλογο. Είναι προφανές ότι εγώ προσωπικά δεν θεωρώ πουλημένο όποιον συμμετέχει σε έναν κοινωνικό διάλογο, θεωρώντας όμως ότι τα συνδικάτα και η εργοδοσία δεν είναι κοινωνικοί εταίροι (όπως λέει η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ) αλλά κοινωνικοί αντίπαλοι, γιατί τα ταξικά συμφέροντα είναι τελείως διαφορετικά, και γιατί προφανώς κανείς δεν λέει ότι τα συμφέροντα εργοδοτών και εργαζομένων ταυτίζονται, δηλ ας κερδίσουν οι τράπεζες γιατί κερδίζοντας οι τράπεζες έχουν και οι τραπεζοϋπάλληλοι δουλειά κλπ κλπ.
    Δεν βλέπω καμία διαφορά στο να μπαίνεις μέσα στην αίθουσα κοινωνικού διαλόγου να τους καταγγέλλεις και να φεύγεις, μεταξύ του να το κάνεις αυτό εκ των προτέρων, και να μην πηγαίνεις καθόλου. Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά λέω την προσωπική μου γνώμη. Τώρα όσον αφορά την πρακτική και την κουλτούρα η οποία έχει επιβάλλει τον κοινωνικό διάλογο ως μια στρατηγική για την λύση των προβλημάτων, και όχι ως μια κίνηση τακτικής για ανασύνταξη δυνάμεων κλπ κλπ, σε μια συγκυρία η οποία είναι προφανώς δυσοίωνη για το εργατικό κίνημα, κάνε τα παράπονά σου στην ΠΑΣΚΕ. Αλλά πώς να τα κάνεις και πώς να διεισδύσεις στις μάζες όταν αυτοί μιλάνε στο πεδίο του Άρεως, και εσύ στο σύνταγμα….

    Τ.Α Έχεις απόλυτο!!!!! δίκιο σε σχέση με το ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη. Ήταν μια κίνηση ελιγμού από την δημοτική αρχή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σαν ελιγμός ήταν σωστός.
    Δυστυχώς ακόμα και σήμερα, η κληρονομιά του σταλινισμού ο οποίος ανάγει την τακτική σε στρατηγική είναι τόσο δύσκολο να αποβληθεί από το DNA της αριστεράς και της Κομμουνιστικής ανανέωσης, που ακόμα και εμείς δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα…… Παρ’ όλα αυτά εμείς οι ίδιοι που ψηφίσαμε την δημοτική αρχή εναντιωθήκαμε σε αυτή την κατάσταση. Και πρέπει εδώ να πω ότι αυτή η πρακτική δείχνει και μια άλλη αντίληψη για το πώς πρέπει η αριστερά να ασκεί την εξουσία. Οφείλω όμως εδώ να παρατηρήσω, ότι εμένα με ενδιαφέρει και η κάθε κινητοποίηση ξεχωριστά γιατί εκτός του ότι ζούμε σε ισχνές περιόδους για το μαζικό κίνημα, έχει μεγάλη σημασία να πετυχαίνει το κίνημα μικρές νίκες.
    Πρέπει να μάθουμε να νικάμε, αλλά και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να νικάμε. Και αν δεν το καταφέρουμε στα μικρά, δεν θα το καταφέρουμε και στα μεγάλα!!!!!!!!!
    Αυτή είναι η άποψή μου. Σωστή ή λάθος, θα δείξει η ίδια η ζωή. Εξάλλου (για να σε «τσαντίσω» λίγο και να με ξαναπείς δογματικό) ‘Η φύση δεν αφήνει κενό’. Όσον αφορά αυτά που λες για την Τ.Α δεν είπε κανείς ότι είσαι τελείως λάθος. Αν και βέβαια οφείλω να πω ότι ο μεγαλύτερος εκμαυλισμός συνειδήσεων έγινε την περίοδο των πρασινοφρουρών, τότε που στις 18 θα είχαμε σοσιαλισμό, καιρός που η ΤΑ κινιόταν σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση όπως λες, και ένα κομμουνιστής ή αριστερός δήμαρχος μπορούσε να κάνει περισσότερα από όσα μπορεί σήμερα. Με αυτό θέλω να πω ότι ο εκμαυλισμός συνειδήσεων είναι ένα γενικότερο κοινωνιολογικό φαινόμενο, παρά μια διάταξη της Ε.Ε. Αφορά ζητήματα ιδεολογίας, αξιών, και του τι αξίες επιβάλλει στην κοινωνία αυτός που εκφράζει την κυρίαρχη ιδεολογία. Την άποψή μου στην κατέθεσα παραπάνω, αλλά θα στην ξαναπώ. Εγώ θεωρώ την μάχη για τον Σοσιαλισμό έναν ‘πόλεμο θέσεων’ και όχι έναν ‘πόλεμο χαρακωμάτων ή ελιγμών’.

    Ο Σοσιαλισμός θα εγκαθιδρυθεί όχι μόνο από το κόμμα αφεαυτού πρωτοπορία (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποτιμώ τον ρόλο του κόμματος, κάθε άλλο, το κόμμα είναι πολύ μεγάλη υπόθεση), αλλά από ένα κόμμα που θα επιβεβαιώνεται από την ίδια του την πρακτική (και όχι από την πείρα, γιατί άλλο πείρα και άλλος ένας αντιεπιστημονικός και στείρος εμπειρισμός), και ένα ευρύ κοινωνικό-πολιτικό μπλόκ δυνάμεων μαζί με τα κινήματα που είναι ένα νέο στοιχείο στην πολιτική ζωή, με βαθιές ρήξεις και βαθιές ανατροπές, με στόχο την πιο ακραία μορφή δημοκρατίας. Κάτι δηλαδή σαν τον τρίτο δρόμο του Ευρωκομμουνιστικού κινήματος, (άλλο βέβαια αν και αυτοί οι μαλάκες οι Ιταλοί δικαιώθηκαν και αυτοδιαλύθηκαν)…….. Το ποιο θα είναι αυτό το μοντέλο δεν μπορώ να στο πω γιατί πολύ απλά πιστεύω ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μοντέλα, δηλ σοβιετικό, βενεζουελάνικο κλπ κλπ μιας και κάθε χώρα έχει τις δικές της αντιφάσεις εκτός βέβαια από αυτές τις γενικότερες αντιφάσεις που εκφράζονται παγκόσμια. Έχω την αίσθηση ότι ούτε ο Λένιν είχε υπόψη του το μοντέλο των σοβιέτ. Είμαι βέβαιος όμως ότι σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του αυτό που δημιουργήθηκε….

    Όλες οι επαναστάσεις, δεν γίνανε βάση της κυρίαρχης αντίθεσης του κάθε κοινωνικό-οικονομικού συστήματος (κεφάλαιο εργασία σήμερα), αλλά βάση μιας πληθώρας αντιθέσεων. Σήμερα οι αντιθέσεις δεν εκφράζονται μόνο μέσω της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Υπάρχουν και νομισματικές αντιθέσεις, αντιθέσεις τύπου Δημοκρατία-Νεοφιλελευθερισμός, η αντίθεση Πόλεμος-Ειρήνη (και όπως καταλαβαίνεις η αριστερά πρέπει να έχει επεξεργασμένη πρόταση προκειμένου να αντιτάξει την οικονομία της ειρήνης έναντι της οικονομίας του πολέμου που προτάσσουν οι ΗΠΑ…….), υπάρχει η αντίθεση ανάπτυξη ή περιβάλλον, και υπάρχουν και οι γενικότερες γεωπολιτικές αντιθέσεις.
    Εγώ λέω λοιπόν ότι δεν μπορούμε να παραπέμπουμε όλα αυτά τα ζητήματα προς λύση στην ιδανική κοινωνία, και πρέπει να δώσουμε απαντήσεις για το σήμερα χωρίς να περιμένουμε να λυθούν όλα στον σοσιαλισμό.

    4ον ΕΣΣΔ και Γκορμπατσώφ. Θυμάμαι παλιά μια αφίσα της Κ.Ο.Α (αν δεν κάνω λάθος, πιθανόν όμως και να κάνω γιατί ήταν πολύ παλιά) η οποία καλούσε να μην πατήσει το πόδι του ο Γκορμπατσώφ ο προδότης ο αντεπαναστάτης. Αυτό όμως που σίγουρα θυμάμαι είναι η κα Παπαρήγα στην προεκλογική συνέντευξη τύπου που είπε χαρακτηριστικά ‘Δείτε που κατάντησε ο Γκορμπατσώφ ε??’. Όταν ακούω λοιπόν αυτά, λογικό είναι να συμπεράνω ότι η αντίληψη περί κατάρρευσης (για εμένα), ανατροπής( για εσένα), να κινείται στο ότι υπεύθυνος είναι ο Γκορμπατσώφ. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έχω υπόψη μου την θεωρητική επεξεργασία του ΚΚΕ. Όσον αφορά τον ΣΥΝ δεν έχει γίνει κάποια συλλογική επεξεργασία με όρους πολιτικού υποκειμένου, παρά μόνο μέσα από περιοδικά και επιστημονικούς φορείς στα οποία γράφουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

    Υ.Γ Οφείλω να σε ευχαριστήσω για το ότι με «υπερασπίστηκες» σε σχέση με το ότι μου τα χώνει ο σύντροφός σου Εξαποδώ. Βέβαια αυτή η υπεράσπιση μπορεί να έχει διττό χαρακτήρα. Με την έννοια να επιβεβαιωθεί η λογική του ότι μας χωρίζει άβυσσος!!!!!!!
    Εντούτοις όμως δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ίσως να εμπεριέχει και ηθικά ελατήρια. Σε ευχαριστώ. Θα απάνταγα εχτές αλλά είχα να πάω να δω την ΑΕΚΑΡΑ!!!!!!!!!!!!

  2. Panagiotis said

    Παιδιά ο Μαρξ και ο Λένιν τα έχουν τινάξει εδώ και χρόνια… Είναι δυνατό ένα κόμμα να στηρίζεται στις σαχλαμάρες που έλεγαν (κανεις δεν είναι τέλειος ) και δει στον αθεισμό? Είναι δυνατόν ένα ΠΟΛΙΤΙΚΟ κόμμα να ασπάζεται σαν δόγμα τον αθεισμό (στο καταστατικό του – στην ιδρυτική του βάση) κατι που είναι τελείως άσχετο με την πολιτική. Είναι μια απορία που έχω καιρό και αν υπάρχει κάποιος να μου την λύση θα του ήμουν υπόχρεος. Γιατί ενώ έχετε σημαία τον αθεισμό κατηγορείτε άλλα κόμματα που έχουν τον Χριστιανισμό που μάλιστα αποτελεί και την πλειοψηφία της χώρας μας επομένως είναι και πιο αντιπροσωπευτικά αν μπορώ να το πω. Το να είσαι χριστιανός, είναι ακριβώς στην ουσία (εκτός πολιτικής μιλώ) αυτά που λέτε. Γιατι τέτοια εκ διαμέτρου αντίθεση! Ευχαριστώ!

  3. […] Υ.Γ. Για την “ενότητα της αριστεράς” και την “αριστερά” δέστε κι εδώ. […]

  4. johneas said

    ενωτικά και αριστερά ψηφίζουμε ΚΚΕ. διασπαστικά και απομονωτικά ψηφίζουμε ΚΚΕ. Σαν δεκανίκη της δεξιάς ψηφίζουμε ΚΚΕ. Ριζοσπαστικά και αντικαπιταλιστικά Ψηφίζουμε ΚΚΕ. Σεχταριστικά και λικβινταριστικά ψηφίζουμε ΚΚΕ. ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ.
    ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΑ.
    ΚΚΕ.-

  5. johneas said

    Και μετά την οργή, η σκέψη. Επειδή βαριέμαι να το κάνω σας προτρέπω να το κάνετε μόνοι σας.(απευθύνομαι στα συνασπιστήρια). Δείτε τη στάση που κρατήσατε , βασιζόμενοι στα γκάλοπ, που κάνατε σαν φρεσκογαμημένες γριές όταν αυτά σας έδιναν 17 και βάλε τοις εκατό και συγκρίνετε την με το πριν αλλά και με το τώρα. Αυτά για τους καλοπροαίρετους. Για τους υπόλοιπους ένα μόνο έχω να πω. Τωρα που έχετε και πρόγραμμα(;;;; χαχαχα 🙂 ))) βάλτε και αυτην την ατάκα μέσα.
    Η πάλη των τάσεων.Η εργατική τάξη και ο Τσίπρας. Η αντεπίθεση Δραγασάκη και ο ξευτιλισμός.ΑΡΜΕ.Συσπείρωση και η έμπιστες δυνάμεις που μόνο σκοπό έχουν την ανασύνταξη του κινήματος.

    Και επειδή μου ήρθε στο μυαλό ενα συνασπιστήρι από τη σχολή μου , θα σας πω και άλλο ένα.Και με το 5% καλά είναι.
    Ευλόγησον.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: