Το blog θα μείνει όρθιο ως αρχείο, γιατί ό,τι γράφει δε ξεγράφει.

Ciao!

Πέτυχα λοιπόν τις προηγούμενες ημέρες τα παρακάτω βιντεάκια, που δείχνουν τις ομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Alexanderplatz του Ανατολικού Βερολίνου στις 4 Νοέμβρη του 1989.

Απ’ ότι είδα σε διάφορα site, πρέπει να είχε από 300.000 εως και 500.000 κόσμο η συγκεκριμένη συγκέντρωση.

Ήταν δε το αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων που έγιναν στην DDR εκείνη την περίοδο, αφού ήταν η μεγαλύτερη -μη οργανωμένη από το κράτος- συγκέντωση στην ιστορία της DDR. Απ’ ότι κατάλαβα οι συγκεκριμμένες κινητοποιήσεις είχαν ξεκινήσει από κομμάτι της “διανόησης” της χώρας και στην πορεία αγκάλιασαν πλατύτερα κομμάτια του πληθυσμού.

Είδα όλες τις ομιλίες.

Καταρχάς μου κάνει εντύπωση σαν συγκέντρωση. Μιλούν και 2 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του SED, τα οποία στις περισσότερες στιγμές των ομιλιών τους γιουχάρονται αλλά σε κάποιες χειροκροτούνται κιόλας. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως είναι το όλο κλίμα. Ο τρόπος που ακούνε & αντιδρούνε οι συγκεντρωμένοι μοιάζει περισσότερο με μια συνέλευση παρά με μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, όπως την ξέρουμε εμείς. Μια συνέλευση εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων!

Τί ζητάνε όμως όλοι αυτοί;

Σε καμία ομιλία δεν ακούγεται κάτι περί “ανοίγματος στην αγορά” που θα επιθυμούσαν. Και η περεστρόικα που αναφέρεται 2-3 φορές, κυρίως από τα μέλη της Κ.Ε. του SED, δεν αποσπά και ιδιαίτερα χειροκροτήματα (η ηγεσία του SED και της DDR σε μεγάλο βαθμό δεν είχε ακολουθήσει την περεστρόικα του Γκορμπατσόφ).

Δεν ακούγεται τίποτα για το τείχος και την επανένωση με τη Δυτική Γερμανία. Αντίθετα αρκετοί από τους ομιλητές, αποσπώντας και κάμποσο χειροκρότημα, τονίζουν ότι “wir bleiben hier” (μένουνε/θα μείνουμε εδώ).

Δεν ακούγεται επίσης κάτι ας πούμε για τα κομμάτια του κόκκινου στρατού που υπάρχουν στην DDR ή ότι κάποιος απαιτεί αυτά να αποχωρήσουν.

Σχεδόν όλες οι ομιλίες σχετίζονται με το πώς οι ίδιοι οι πολίτες θα ασκήσουν την εξουσία στην DDR, πώς πρέπει όλοι οι οργανισμοί, τα υπουργεία, ακόμα και η στάζι (ούτε αυτή δε ζητάν να καταργηθεί) να ελέγχονται και να λογοδοτούν στο λαό, τέτοια πράγματα.

Επίσης υπάρχει η απαίτηση να υπάρξει ελευθερία δράσης και ελευθερία πρόσβασης στα ΜΜΕ από όλες τις πολιτικές κινήσεις που έχουν σχηματιστεί, όπως υπάρχει απαίτηση “να φύγουν τα πρόσωπα” που απαρτίζουν τον κρατικό μηχανισμό, γιατί με τα υπάρχοντα δεν πιστεύουν πως αυτός μπορεί να αλλάξει.

Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως φαίνεται ξεκάθαρα και από τις ομιλίες και από τις αντιδράσεις των συγκεντρωμένων πως αυτό που οι περισσότεροι -γιατί σαφώς θα υπήρχαν και βαλτοί- πολίτες της DDR που κατέβαιναν σε κινητοποιήσεις το φθινόπωρο του ’89 ζητούσανε, με αντιφάσεις, ακόμα και με αυταπάτες κτλ., ήταν το πώς θα κάνουν καλύτερο το σοσιαλιστικό τους κράτος.

Αυτό αν θέλετε φαίνεται και από τις απόψεις των πρωτεργατών εκείνων των κινητοποιήσεων μετά την πρόσδεση της DDR στο άρμα του καπιταλισμού και την επανένωση της Γερμανίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Stefan Heym, από τους -αν όχι ο κυριότερος- πνευματικούς “πατέρες” αυτών των κινητοποιήσεων, που μετά την επανένωση συνέχισε να απαιτεί τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό ολόκληρης της Γερμανίας, ενώ στο βιβλίο του Filz το 1992 τάσσεται ενάντια στην επανενωμένη καπιταλιστική Γερμανία (αλλά και άλλοι από τους ομιλητές με παρόμοια μετέπειτα διαδρομή, όπως η Crista Wolf και ο Christoph Hein).

Επίσης πρέπει να τονίσω ότι η ηγεσία του SED, και μέσω των ομιλητών σε αυτή τη συγκέντρωση, έβλεπε θετικά αρκετά από τα αιτήματα.

Τέλος, σας μεταφράζω ένα από τα -μετρημένα στα δάχτυλα άλλωστε- σχόλια που έχουν τα εν λόγω βιντεάκια στο youtube. Είναι από μια πρώην ανατολικογερμανίδα προφανώς και νομίζω τα συμπυκνώνει όλα:

“vielleicht versteht der westen jetzt besser, worum es in dieser zeit eigentlich ging. keineswegs war das große ziel eine währungsunion oder eine wiedervereinigung! es ging einfach um erneuerung, humanität und freiheit.
leider hat man uns mit bunten glaskugeln gelockt und wir haben die demokratie gegen den konsum eingetauscht. scheinbar ist der deutsche nicht fähig, eine wirkliche revolution durchzuhalten und fruchten zu lassen. schade!”

Ελληνικά:

“Ίσως τώρα καταλάβει καλύτερα η δύση, ποιό ήταν πραγματικά το ζητούμενο εκείνη την εποχή. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο μεγάλος στόχος το ενιαίο νόμισμα ή μια “επανένωση”! Το ζητούμενο ήταν απλά η ανανέωση, ο ουμανισμός και η ελευθερία. Δυστυχώς μας εξαπατήσανε με πολύχρωμες χάντρες και ανταλλάξαμε τη Δημοκρατία με την κατανάλωση. Προφανώς οι Γερμανοί δεν είμαστε ικανοί να φέρουμε εις πέρας μια πραγματική επανάσταση. Κρίμα!”

Υ.Γ. Παραπλεύρως σχετικό με το πόστ, αλλά ήταν πολύ καλό για να μην το χώσω: Ένα άρθρο-εύρημα από το μπάζωμα για την DDR!

Δείτε και τα υπόλοιπα κομμάτια στα παρακάτω λίνκ:

Απόσπασμα 2 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=BPdjmM47epk

Απόσπασμα 3 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=BoLWPIr_x8o

Απόσπασμα 4 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=EolCftF2WiU

Απόσπασμα 5 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=PYILV6lPWQQ

Απόσπασμα 6 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=-nea1DhNyhM

Απόσπασμα 7 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=cJM42ZptNj0

Απόσπασμα 8 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=pA8CeTbIauw

Απόσπασμα 9 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=u2_RC69RCVQ

Απόσπασμα 10 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=Bk-MiS2aSkE

Απόσπασμα 11 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=X5N5Vqa_UWs

Απόσπασμα 12 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=oOyuNXIL8k4

Απόσπασμα 13 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=C57MO4-ycRQ

Απόσπασμα 14 (από 14) http://www.youtube.com/watch?v=NSoWSyI9lDc

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5351812

Σήμερα στις 18:30 έχει ο 902 το ντοκιμαντέρ “Schaut auf diese Stadt”, ελληνιστί “Κοιτάξτε αυτή την πόλη”.

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο το 1962 στην DDR, το οποίο προσπαθεί να δείξει για ποιούς λόγους ήταν αναγκαίο ένα χρόνο πριν να χτιστεί το τείχος του Βερολίνου.

Έψαξα λίγο και στο ίντερνετ για τον σκηνοθέτη.

Πρόκειται για τον ΔΥΤΙΚΟΓΕΡΜΑΝΟ Karl Gass, o οποίος μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα το 1948 επέλεξε να μετεγκατασταθεί στην DDR. Βρήκα βιογραφικά στοιχεία του στη γερμανική wikipedia και στο περιοδικό die welt, που είχε άρθρο για το θάνατό του φέτος το Γενάρη.

Είναι αρκετά ενδιαφέρουσα η δουλειά του. Μου άρεσε ιδιαίτερα σαν σκεπτικό ένα ντοκιμαντέρ του, το “Asse – Anno ’74″, στο οποίο καταγράφει κινηματογραφικά τους ίδιους εργάτες (οικοδόμους) που είχε κινηματογραφήσει και 8 χρόνια πριν, θέλοντας να μάθει από τους ίδιους τί και πώς άλλαξε σ’ αυτό το διάστημα στη ζωή τους.

Πέτυχα ακόμη και αυτό εδώ, το “DEFA Film Library at the University of Massachusetts” (το ορίτζιναλ αρχείο με τις ταινίες και κινηματογραφικές παραγωγές της DDR το έχει η DEFA Stiftung -αλλά πρέπει να ξέρετε γερμανικά για να κόψετε βόλτες στο site της τελικά υπάρχει και στα αγγλικά).

Τέλος, χώνω στο ποστ και το ντοκιμαντερ όπως υπάρχει στο youtube (δηλ. χωρίς υπότιτλους).

Στους τίτλους αρχής γράφει:

Αυτή η ταινία δημιουργήθηκε από έγνοια για τη διατήρηση της ειρήνης,

σύμφωνα και με την ιστορική αποστολή της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας,

να φροντίσει να μην ξεκινήσει ποτέ ξανά πόλεμος από γερμανικό έδαφος.

Την αφιερώνουμε σε όλους τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά

-στο δυτικό Βερολίνο, στα δύο γερμανικά κράτη και σε ολόκληρο τον κόσμο-.

Για τη συνέχεια δέστε στα παρακάτω λινκ:

http://www.youtube.com/watch?v=HRGuYoCFmcU

http://www.youtube.com/watch?v=kUY0zjvE4_8

http://www.youtube.com/watch?v=yfe5rgCJNT4

http://www.youtube.com/watch?v=LePdIs4k8Co

http://www.youtube.com/watch?v=Y-noBePJ690

http://www.youtube.com/watch?v=Qkx6BmJol3M

http://www.youtube.com/watch?v=-kjBQKUmy5w

http://www.youtube.com/watch?v=JcNW7m-bMxA

]]> http://a8liothtes.wordpress.com/2009/11/12/ddr-2-schaut-auf-diese-stadt/feed/ 9 a8lios http://a8liothtes.wordpress.com/2009/11/11/pasokara-mou-trelainomai/ http://a8liothtes.wordpress.com/2009/11/11/pasokara-mou-trelainomai/#comments Wed, 11 Nov 2009 08:25:26 +0000 a8lios http://a8liothtes.wordpress.com/?p=938 ]]>

Πράγματι λοιπόν, καμία σχέση το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με αυτό του Γιώργαρου!

Το 2002 το ΠΑΣΟΚ είχε τον Ανωμερίτη Υπουργό Ναυτιλίας όταν ξέσπασε η απεργία των ναυτεργατών.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ τον έβαλε …διευθυντή του ΟΛΠ!

Κοσμογονία!

Αλλά το σημαντικότερο: Το 2002 στην απεργία των ναυτεργατών, το ΠΑΣΟΚ για να την σταματήσει είχε κάνει πολιτική επιστράτευση (που κράτησε για …χρόνια) και επίσης είχε σπάσει στο ξύλο τους απεργούς.

Ενώ σήμερα, those days are over…

Σήμερα απλά βάζεις 48 (48!!!) επιχειρήσεις και επιμελητήρια να καταθέσουν ασφαλιστικά μέτρα ώστε να κυρηχθεί παράνομη η απεργία και σαν κυβέρνηση κάνεις το “διαιτητή”…

Έτσι, προοδεύουμε κύριοι, αμέ!

Άλλωστε επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι τα σώματα ασφαλείας κατά τη συμπλοκή τους με απεργούς, ειδικά όταν είναι παραλιακά, απελευθερώνουν αέρια (άλλωτε δακρυγόνα και άλλοτε …μεθάνιο) που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και καταστρέφουν επομένως το περιβάλλον, εμποδίζοντας έτσι την “πράσινη ανάπτυξη”…

Γιώργο προχώρα, άλλαξέ τα ΟΛΑ!

Tί μέρα και αυτή η χτεσινή;

Όπου κι αν κοιτούσα “επανένωση” έβλεπα. Στις ειδήσεις, στο ίντερνετ… Εκπομπή-αφιέρωμα ετοιμάζει η ΕΡΤ, εκπομπή-αφιέρωμα έφτιαξε και ο Τζίμας στο ΜΕΓΚΑ, εκπομπή-αφιέρωμα και στους “νεους φακέλους” στον ΣΚΑΪ… Πήρα και την sportday, κι εκεί όμως πολυσέλιδο αφιέρωμα για τη χώρα της δικτατορίας της Στάζι είχε…

Ε σιχτίρ πια!

Το κωμικοτραγικό είναι ότι σε κάθε αναφορά σε πρόσωπα και καταστάσεις της DDR από τα ΜΜΕ, πέφτουν -θέλοντας και μη- και η ίδιοι σε αντιφάσεις:

Για παράδειγμα, αφηγείται ο λατρεμένος μου (αλλά κομμουνιστοφάγος) Πανούτσος στη Sportday (http://www.sport-fm.gr/article/203433) μια ιστορία από το Ανατολικό Βερολίνο, όπου μεταξύ άλλων λέει:

“Αγοράσαμε, λοιπόν, τις ρακέτες που θέλαμε και μετά ρωτήσαμε την πωλήτρια πού μπορούσαμε να πάρουμε και μπαλάκια. Μας είπε ότι δεν μπορούσαμε.

Για την ακρίβεια, μας είπε ότι δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσουμε να βρούμε, γιατί σε ολόκληρη την DDR υπήρχε στέγνα στα μπαλάκια. Στην DDR, όπως και στις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες, κάποιος γραφειοκράτης τα είχε κάνει μούτι, κάνοντας ένα εργοστάσιο να παράγει στο φουλ ρακέτες, αλλά ξεχνώντας ότι για να τις χρησιμοποιείς πρέπει να έχεις και μπαλάκια.”

και συνεχίζει, φτάνοντας να πει μεταξύ άλλων ότι:

“Εκτός από τους πρωταθλητές στα διάφορα σπορ, η DDR είχε τον μεγαλύτερο αριθμό ερασιτεχνών αθλητών που σε κάθε ηλικία ασχολιούνταν με οτιδήποτε. Χόκεϊ στο χόρτο, χάντμπολ στο χόρτο, πινγκ πονγκ και ιδιαίτερα κάθε σπορ που ο εξοπλισμός δεν ήταν ακριβός”

Δηλαδή, έτσι όπως μας τα λέει ο Πανούτσος, από τη μία η DDR είχε τον μεγαλύτερο αριθμό ερασιτεχνών αθλητών στο πινγκ-πονγκ στον κόσμο, χωρίς να παράγουν όμως μπαλάκια πινγκ-πονγκ… Μάλλον θα παίζανε με …κουκουνάρια, τί να πώ!

.

Ή το άλλο το ωραίο, νομίζω στις ειδήσεις στην ΝΕΤ το άκουσα: Πού ήταν η -κάτοικος DDR τότε- Άνγκελα Μέρκελ το βραδάκι 9 Νοέμβρη 1989;

Για Σάουνα, όπως κάθε Πέμπτη απόγευμα μετά τη δουλειά!

(http://www.bild.de/BILD/politik/2009/11/08/angela-merkel-mauerfall/aus-der-sauna-in-die-hitze-der-freiheitsnacht.html)

Ε μα πέστε μου τώρα εσείς, δεν είναι για γέλια αυτό τώρα; Εσείς εδώ στην …Δανία του Νότου, πόσες φορές τη βδομάδα, όχι το 1989 αλλά το 2009, πηγαίνετε σε …Σάουνα;

Ναι, κάπως έτσι έχει η φάση. Αλλά με τούτα και με κείνα μου ‘ρθε και μένα όρεξη και είπα να σερφάρω λίγο προς Ostberlin μεριά.

.

Πέτυχα λοιπόν κάποια στιγμή αυτό εδώ:

http://www.jungewelt.de/2009/11-09/007.php

http://www.papyrossa.de/sites_buchtitel/jung_aufbruch.htm

Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα βρω οπωσδήποτε!

Αλλά εκτός αυτού, πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο περιέχει τα γράμματα (δεν κατάλαβα αν είναι όλα ή επιλογή αυτών) που στάλθηκαν από νεολαίους της DDR στην εφημερίδα Junge Welt την Πέμπτη 9 Νοέμβρη 1989. Η Junge Welt ήταν τότε το όργανο του ΚΣ της Κομμουνιστικής Νεολαίας της DDR. Μέσα στο 1989 μόνο είχε λάβει 326.000 γράμματα από νεολαίους και μη αναγνώστες της… (καθόλου άσχημα για δικτατορία).

Και όπως λένε και οι παραπάνω περιγραφές του βιβλίου, υπάρχουν στα γράμματα που δημοσιεύονται σε αυτό κάθε λογής απόψεις, από το “καλά πάμε” και το “χρειάζονται αλλαγές”, μέχρι ότι “το σοσιαλιστικό εγχείρημα απέτυχε” (μπα, δεν έκοβε τα κεφάλια κάτι τέτοιων η Στάζι;). Αλλά κανένα, ΚΑΝΕΝΑ, δεν μιλάει για “πτώση του τείχους” και για κατάργηση της DDR…

.

Πέτυχα επίσης και αυτά εδώ:

1ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-07/008.php

2ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-09/018.php

3ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-10/018.php

Είναι μια ομιλία-τοποθέτηση του Egon Krenz, εκφωνημένη πριν έναν περίπου μήνα. Ο Egon Krenz ήταν ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε. του SED, αφού τον Οκτώβρη του 1989 διαδέχθηκε σε αυτή τη θέση ton Erich Honecker.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα σαν τοποθέτηση, αφού αναφέρει αρκετά και για της σχέσεις της DDR με την ΕΣΣΔ, τον Γκορμπατσόφ και κατά πόσο πρέπει να μιλάμε περί “προδωσίας”, όπως αναφέρει φυσικά και τα περιστατικά των τελευταίων ημερών της DDR.

Εγώ θα επιλέξω όμως 2 άλλα σημεία της τοποθέτησής του για να κλείσω αυτό το ποστ:

Το πρώτο είναι ένα απόσπασμα, ώστε να γίνει κατανοητό ποιος δεν ήθελε μια ενωμένη Γερμανία:

“Letztmalig bestand wohl die Möglichkeit, diese einheitliche deutsche Republik ohne Militärbündnisse zu schaffen, 1952, als die Sowjetregierung in der sogenannten Stalin-Note gesamtdeutsche Wahlen für ein gesamtdeutsches Parlament vorschlug. Doch Adenauers Antwort war: »Was östlich von Werra und Elbe liegt sind Deutschlands unerlöste Provinzen. Daher heißt die Aufgabe nicht Wiedervereinigung, sondern Befreiung. Das Wort Wiedervereinigung soll endlich verschwinden. Es hat schon zu viel Unheil gebracht. Befreiung ist die Parole.« Nachzulesen im Rheinischen Merkur vom 20. Juli 1952.”

Στα ελληνικά:

“Η τελευταία πιθανότητα να υπάρξει μια ενιαία γερμανική δημοκρατία ανεξάρτητη από στρατιωτικούς συνασπισμούς υπήρξε το 1952, όταν η ΕΣΣΔ και ο Στάλιν πρότειναν την διεξαγωγή ενιαίων γερμανικών εκλογών που θα οδηγούσαν σε ένα ενιαίο γερμανικό κοινοβούλιο. Η απάντηση όμως του Adenauer (ο τότε πρωθυπουργός της Δυτικής Γερμανίας) ήταν: “Ότι βρίσκεται ανατολικά του Έλβα είναι οι περιοχές της Γερμανίας που δεν απελευθερώθηκαν. Γι αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε για επανένωση, αλλά για απελευθέρωση. Η λέξη “επανένωση” πρέπει επιτέλους να εξαφανιστεί. Ήδη έχει προκαλέσει πολλά δεινά. “Απελευθέρωση” είναι το σύνθημά μας.”

Το δεύτερο είναι τα εξής:

“Unsere Tragik: Es gab keine gemeinsame Strategie der sozialistischen Länder. Im Gegenteil: Erscheinungen des Nationalismus und nationaler Überheblichkeit nahmen zu. Gab es früher illusionäre Vorstellungen über den schnellen Aufbau des Sozialismus, so traten jetzt in den RGW-Ländern Illusionen über die Rolle des Marktes auf.

(…)

Mir liegt fern, Gorbatschow noch zu verteidigen. Aber, ich sage auch offen: Ihm allein den Untergang des europäischen Sozialismus anzulasten, wäre zu oberflächlich. Ich meine: Eine intakte Sowjetunion hätte niemand in die Knie zwingen können, auch Gorbatschow nicht. Wenn wir wollen, daß unsere Enkel es einmal besser ausfechten als wir, dann müssen sie von uns erfahren, was wir gut gemacht haben, aber auch, was uns nicht gelungen ist und warum.”

Ελληνικά:

“Η τραγωδία μας: Δεν υπήρχε (για μέσα ’70 και μετά μιλά) μια κοινή στρατηγική των σοσιαλιστικών χωρών: Εκφράσεις εθνικισμού και εθνικής υπερβολής μεγάλωναν. Εαν παλιότερα υπήρχαν ουτοπικές θεωρήσεις για μια γρήγορη οικοδόμηση του σοσιαλισμού (νομίζω το λέει με την έννοια του περάσματος στον κομμουνισμό), τότε εκείνη τη περίοδο(μέσα ’70s ++) μπορούμε να μιλάμε για αυταπάτες στις χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας περί του ρόλου της αγοράς.

(…)

Δεν έχω την πρόθεση να υπερασπιστώ τον Γκορμπατσόφ. Αλλά, λέω επίσης ξεκάθαρα: Το να φορτώσουμε μόνο σε αυτόν την πτώση του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού θα ήταν πολύ επιφανειακό. Θέλω να πώ: Μια ΕΣΣΔ που λειτουργούσε σωστά κανείς δε θα μπορούσε να τη λυγίσει, ούτε ο Γκορμπατσόφ.

Εαν θέλουμε, κάποτε τα εγγόνια μας να τα καταφέρουν καλύτερα από εμάς, τότε πρέπει να μάθουν από εμάς τί κάναμε καλά, αλλά επίσης τί δεν καταφέραμε να κάνουμε και γιατί.“

Θα μάθουμε σύντροφε. Θα μάθουμε, και την επόμενη φορά δε θα τα κάνουμε απλά καλύτερα (που λέει και το μπρεζνιεφικό απολίθωμα)…

Την επόμενη φορά θα τα σαρώσουμε όλα!!!

Μπορεί όλοι στη Μπλογκόσφαιρα αυτές τις μέρες να μιλούν για το “Ψυχή Βαθιά”, εγώ όμως άλλη ταινία είδα και με συγκλόνησε.

“Η κυρία και ο ναύτης”.

Φοβερό πράγμα η μετάφραση τίτλων στα ελληνικά. Όσοι άκουν τον τίτλο κατά 99% καταλαβαίνουν πως είναι τσόντα. (κωμωδία είναι)

Ο τίτλος της ταινίας είναι “Travolti da un insolito destino nell’ azzuro mare de Agosto” που στα ελληνικά μας κάνει “Παρασυρμένοι από μια ασυνήθιστη μοίρα στη γαλάζια θάλασσα του Αυγούστου”. Προφανώς κάποιοι σκέφτηκαν πως αυτός δεν είναι τίτλος αλλά σιδηρόδρομος, οπότε κάτσε να βάλουμε κάτι πιασάρικο. Κάτι σαν το “swept away” που είναι ο τίτλος στα αγγλικά πάλι δεν τους έκανε όμως. Ελληνάρες…

Τέλος πάντων, η φάση είναι ότι προχθές που ήμουνα σε ένα σπίτι στην Αθήνα και ψάχναμε τί DVD να δούμε το πέτυχα, αλλά οι υπόλοιποι δεν ψηνόντουσαν.

Και ενώ φάνταζε απίθανο να πετύχω οπουδήποτε αλλού την εν λόγω ταινία, κάνοντας ζάπινγκ χθες το βράδυ, οπότε και είχα επιστρέψει στον Δομοκό, την πετυχαίνω πού;

Στο τιμημένο ΤRΤ!

Ζουάρα λέμε!

Τί εστί όμως “η κυριά και ο ναύτης”;

Θα παραθέσω 2 πολύ σύντομες περιγραφές:

1, από ΤΟ ΒΗΜΑ, όταν την έδινε σε DVD:

Μια κυρία προερχόμενη από την αλαζονική μπουρζουαζία του Μιλάνου συναντά έναν άξεστο, αδέκαρο και αγράμματο οπαδό του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τι μπορεί να συμβεί αν οι δυο τους καταλήξουν σ’ ένα ερημονήσι;

2, από το “city of athens”:

Ένα παράξενο ερωτικό και ταξικό παιχνίδι ανάμεσα σε μία κυρία της αριστοκρατίας και σε ένα μέλος του πληρώματος του σκάφους της, καθώς βρίσκονται απομονωμένοι σε ένα ακατοίκητο νησί. Με όχημα δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς (Τζιανκάρλο Τζιανίνι και Μαριάτζελα Μελάτο) ο σκηνοθέτης σατιρίζει τόσο την ιδιότροπη και ψωνισμένη κυρία που αντιμετωπίζει την περιπέτειά της σαν ένα παιχνίδι για να διασκεδάσει την πλήξη της όσο και τον ακατέργαστο, λαϊκό ναύτη που αδυνατεί να αξιολογήσει τα δεδομένα. Η ταινία παίζει με την ανατροπή. Από την πλήρη εξάρτηση του ναύτη περνάμε στην πλήρη κυριαρχία του, τόσο σεξουαλική όσο και στον τομέα της επιβίωσης. Μόνο που αυτού του είδους οι ανατροπές δεν είναι παρά προσωρινές. Στη σύγχρονη εποχή οι ταυτότητες αποτελούν τις μόνες αξίες.

Με 2 λόγια: Κορυφαία ταινία!

Τρελό γέλιο και τρελά νοήματα…

Έτυχε όμως να πετύχω ένα περιστατικό υπερβολικά …υπερβολικό!

Πέτυχα που λέτε αυτό το βίντεο:

Με λίγη αναζήτηση πέτυχα μετά και ετούτο το ποστ, που περιγράφει τί ακριβώς συνέβη!

Θα έλεγα κάτι σχετικά, αλλά πραγματικά κράζει η περίπτωση από μόνη της και καθιστά κάθε σχολιασμό περιττό.

Μόνο αν κάποιος δε καταλαβαίνει τα αγγλικά να πει για να κάμουμε μια περίληψη εις την ελληνικήν.

Τελικά πάντως αυτό που συμπέρανα είναι το πόσο ΚΑΘΑΡΟ είναι το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής στην Ελλάδα… . . .

Συνδεόμενοι λοιπόν με την ρεπόρτερ του 902 που ήταν εκεί, τη ρωτάει ο Μπογιόπουλος: “Είναι εκεί και δημοσιογράφοι από άλλα μέσα”;

“Βεβαίως και είναι!”.

Έτσι λοιπόν περίμενα να δω κι εγώ σήμερα τί θα πούνε τα “μέσα”.

Καταρχάς είναι ενυπωσιακά τα πρωτοσέλιδα.

Το Βήμα, Η Ελευθεροτυπία, αλλά και η Αυγή, δεν βρήκαν καθόλου χώρο στο πρωτοσέλιδό τους για το γεγονός.

Και τονίζω αυτές τις τρεις, γιατί θυμόμαστε όλοι τί πρωτοσέλιδα θα είχαν αν γίνονταν τέτοια σκηνικά επί κυβέρνησης ΝΔ. Τώρα όμως …σοσιαλισμός.

Βεβαίως, θυμόσαστε και τί πρωτοσέλιδο θα είχε τέτοια μέρα επί ΝΔ η Απογευματινή. “15.364 προσλήψεις” ή κάτι ανάλογο. Τώρα όμως… “ΞΥΛΟ με το τουλούμι!”

Τα Νέα πάλι έχουν στο πρωτοσέλιδο την φωτό κάποιου μεταλλεργάτη που απλώνει τη σημαία για να χτυπήσει …τον αέρα; Μύγες; Τί τέλος πάντων; Γιατί ΜΑΤ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις δε φαίνονται πουθενά.

Αυτά ως προς τα πρωτοσέλιδα. Αλλά λες δε γαμιέται, έτσι είναι αυτά.

Πας να διαβάσεις όμως και τα ρεπορτάζ ή άρθρα σε εφημερίδες και βλέπεις ας πούμε το ρεπορτάζ της Καθημερινής.

“Αποφασισμένη να αποδείξει ότι έχει τον πλήρη έλεγχο στο κέντρο της Αθήνας και μπορεί να διαχειριστεί τις δύσκολες καταστάσεις χωρίς να φοβάται το πολιτικό κόστος εμφανίζεται η κυβέρνηση, όπως προκύπτει από τις χθεσινές δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, με αφορμή τα επεισόδια και τη ρίψη δακρυγόνων έξω από το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.”

Με 2 λόγια …μπράβο στην υπεύθυνη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!

Και για μην υπάρχουν και τίποτα παρεξηγήσεις για το ποιος έφταιγε, το λένε πιο κάτω ξεκάθαρα:

“Τα επεισόδια προκλήθηκαν σε συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) όταν μεταλλεργάτες απεργοί της Ζώνης επιχείρησαν να εισβάλουν στο υπουργείο”

Στην ίδια εφημερίδα όμως υπάρχει και ο Πάσχος! Ο οποίος όπως πάντα βλέπει πίσω από τα γεγονότα και βρίσκει τις πραγματικές αιτίες:

“Εξαγωγή της εσωτερικής κρίσης του ΚΚΕ” ήταν τα χθεσινα επεισόδια!

Μα εννοείται! Τί άλλο θα μπορούσαν να είναι άλλωστε;

Το Βήμα από την άλλη, μπορεί να μην έκρινε το θέμα άξιο αναφοράς στο πρωτοσέλιδό του, αλλά για την απεργία στον ΟΛΠ ήταν ξεκάθαρο:

“Η απεργία των εργαζομένων του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς έχει προ πολλού ξεφύγει από τον κύκλο της αντιπαράθεσης ενός συνδικάτου με μια επχείρηση, μοιάζει περισσότερο με πρόβλημα γεωπολιτικής και τείνει να εξελιχθεί σε μείζον θέμα εξωτερικής πολιτικής. Οφείλουν πρώτοι οι εργαζόμενοι να κατανοήσουν ότι το εθνικό συμφέρον υπερισχύει των όποιων διεκδικήσεών τους.”

Όσο για τα σοσιαλιστικά ΜΑΤ, ανέλαβε να εξηγήσει στον ΒΗΜΑτοδότη τί συνέβει πραγματικά:

“H απάντηση του ΠΑΜΕ στο σύνθημα «Πάμε» του Πρωθυπουργού εκδηλώθηκε χθες στην αυλή του κ. Α.Λοβέρδου. Εκπρόσωποι των εργαζομένων στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, έπειτα από συνάντησή τους με τον υπουργό Απασχόλησης, ενεπλάκησαν σε επεισόδια με την Αστυνομία.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι εκπρόσωποι βρήκαν τον Ανδρέα περισσότερο «μπουρζουά» από μια ολόκληρη κυρία Φάνη Πάλλη-Πετραλιά. Πάντως η Φάνη τηλεφωνούσε χθες στις βαθύπλουτες φίλες της και έλεγε με υπερηφάνεια ότι εκείνη τα πήγαινε άριστα με τους κομμουνιστές, ενώ ο Ανδρέας την πάτησε. Το ίδιο μαθαίνω ότι λένε και στο ΠαΣοΚ. Οτι δηλαδή το ΠΑΜΕ δεν άντεξε ούτε δέκα ημέρες χωρίς τη Δεξιά στην κυβέρνηση.”

Οι κομμουνιστές λοιπόν που θέλουν να χαλάσουν το image του σοσιαλισμού, αυτά τα καθίκια τα κάναν όλα!

Τέλος, όπως διαβάσαμε στα Νέα:

“Κύκλοι της ΓΣΕΕ τόνιζαν ότι η διαδήλωση αυτή οργανώθηκε από συνδικαλιστικά στελέχη του ΚΚΕ με στόχο να επισκιαστεί η επίσκεψη του νέου υπουργού Εργασίας κ. Λοβέρδου στα γραφεία της ΓΣΕΕ.”

Εδώ θα βρείτε και την χτεσινή ανακοίνωση της ΓΣΕΕ, στην οποία δεν έκρινε απαραίτητο να αναφέρει κάτι για την επίθεση που δέχθηκε από τις δυνάμεις καταστολής ένα σωματείο που είναι ΜΕΛΟΣ της!

Περιέργο, δε νομίζετε;

Ε, όχι και τόσο, αν μάθει κανείς ότι η ΠΑΣΚΕ και άλλες δυνάμεις προσπάθησαν πρόσφατα να διαλύσουν το συγκεκριμένο σωματείο, με τους ίδιους τους μεταλλεργάτες να τους δίνουν απάντηση.

Αλλά τέλος πάντων.

Ας μη γίνομαι κακός και αναμασώ διασπαστική προπαγάνδα.

Έχουμε σοσιαλισμό, ας τον χαρούμε.

Με συνδικαλιστές-πρότυπα όπως αυτόν, ας πούμε…

Υ.Γ.1) Απολαυστική η ανακοίνωση του ΛΑΟΣ για τα γεγονότα. Αντεργατική, άσχετη, …τα πάντα όλα!

Υ.Γ.2) Για όσους δεν καλύφθηκαν από τα ρεπορτάζ των δημοκρατικών ΜΜΕ για τα γεγονότα (αν είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι!;!;!;) ορίστε και μια άλλη άποψη:

http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=16/10/2009&id=11446&pageNo=8&direction=1

Υ.Γ.3) Μιας και είπαμε για δημοκρατικά ΜΜΕ και δημοκρατική δημοσιογραφία, δέστε ό,τι είδα εγώ χτες στο “ράδιο αρβύλα”. Τρέλα λέμε!

Όχι, δε πρόκειται για δικό μου ποστ. Ήθελα απλά να συγκεντρώνω και να παρουσιάζω κάπου τα σχετικά ποστ που κάνει ο R5.

Οπότε για σχόλια …στου στρατηγού…

Μέρος πρώτο.

Μέρος δεύτερο.

Μέρος τρίτο.

Μέρος τέταρτο.