Γενικό Κατάστημα Κράτησης Δομοκού

(η φωτό από το zougla.gr)

“Γενικό Κατάστημα Κράτησης Δομοκού”.

Έτσι λέει η πινακίδα 500 μέτρα από το σπίτι μου. Και “δείχνει” μόλις 2 χιλίομετρα πιο πέρα, εκεί που βρίσκονται οι φυλακές του Δομοκού. “Κατάστημα” γράψαν ωστόσο στη πινακίδα. Κάτι ξέρανε φαίνεται…

.

5-6 χρόνια πριν ήτανε, ένα καλοκαίρι. Τότε που αποφασίσαμε για πρώτη -και τελευταία μέχρι σήμερα φορά- να κάνουμε προφεστιβαλική εκδήλωση της ΚΝΕ στο Δομοκό. Θέμα της? “Γιατί δε θέλουμε φυλακές στο Δομοκό”. 

Είχε τρομερή επιτυχία για τα δεδομένα μας. Οι ντόπιοι σύντροφοι είχαμε αρκετή όρεξη αφού πρώτη φορά θα φαινόταν η οργάνωση στο χωριό, ενώ από την άλλη ήταν και αρκετοί ακόμα φίλοι μας που μας βοηθούσανε. 

Εν πάσει περιπτώσει, εκείνες τις μέρες “οργώσαμε” κυριολεκτικά το Δομοκό με την ανακοίνωση ενάντια στις φυλακές, συζητώντας. Το κλίμα ήταν μέσες άκρες ότι “ρε παιδιά, και σε 10 ντόπιους να δώσει δουλειά αυτό το πράγμα, και 10 οικογένειες παραπάνω να μείνουν στο Δομοκό και να μη τη κάνουν από την περιοχή, κέρδος θα είναι. Τί πρόβλημα έχετε εσείς?”. Ο πνιγμένος βλέπετε απ’ τα μαλλιά του πιάνεται.

Σήμερα, για να τους ξαναρωτήσεις…

Τί σκατά έφεραν οι φυλακές στο Δομοκό? 

Το μόνο που φέρανε ήταν η πρόσφατη δημοσιότητα, χάρις στη Ζούγκλα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Για δέστε, όσοι δε τα ξέρετε ήδη, πρώτα εδώ, μετά εδώ, και τέλος εδώ. 25 χιλιαρικάκια η άδεια, 2 χιλιάρικα το κινητό, ναρκωτικά, πουτάνες έναντι -ποιός ξέρει ποιάς- αμοιβής και πόσα άλλα. Μια ομορφιά!

Μάλλον όχι. Η δημοσιότητα δεν είναι το μόνο. Φέρανε φυσικά και πολύ περισσότερη αστυνομοκρατία. Πριν 7-8 χρόνια θυμάμαι, σε μια βραδιά που ο Δομοκός ήταν πνιγμένος στην ομίχλη, σαν πιτσιρικάδες φωνάζαμε δυνατά μαλακίες από το κάστρο και κάποιοι καλέσαν την αστυνομία. Ήρθαν μετά από 3 ώρες . Σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορείς βράδυ στο χωριό και να μη πετύχεις Jeepάκι. Και επειδή δεν είναι και ντόπιοι πλέον και δε σε ξέρουν, σε σταματάνε κιόλας. Πρόοδος λέμε, όχι αστεία…

Όσο για το αντεπιχείρημα, αν βρήκαν οι ντόπιοι δουλειά από τη φυλακή, ας γελάσουμε όλοι μαζί. Άντε να δουλεύουν (ή πρέπει πλέον να λέω δουλεύανε?) εκεί 2-3 ντόπιοι, ένας από τους οποίους και ο (πρώην?) Διευθυντής. Φυσικά και δεν άλλαξε από την λειτουργία των φυλακών το γεγονός ότι κάθε χρόνο τα σχολεία στο Δομοκό έχουν και λιγότερους μαθητές…

Και μιας και είπα διευθυντής, να πω και ετούτο: Είχα σκοπό να κάνω αυτό το πόστ, αλλά μέρα με τη μέρα βαριόμουνα. Ωστόσο μου ήρθε σήμερα το εξής μέιλ και αποφάσισα να το γράψω με το που το διάβασα:

Γεια σου “Αθλιε”,

ονομάζομαι ********* και είμαι δημοσιογράφος στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Κάνω μια έρευνα σχετικά με τις Φυλακές Δομοκού και κάποιες παρανανομίες του Διευθυντή κ. Παφίλη Γιάννη. Σε παρακαλώ αν μπορείς να τα πούμε λίγο. Με ενδιαφέρει η ιστορία με τον διευθυντή τις παραμονές των εκλογών. Το τηλέφωνό μου είναι το ***********

 

Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων
********

Ο κύριος δημοσιογράφος έψαξε και βρήκε βλέπετε αυτό εδώ το πόστ , στο οποίο έγραφα σαν “ρεπορτάζ” από τις βουλευτικές εκλογές για τις φυλακές, πριν 1 χρόνο και κάτι: 

“Επειδή τον διευθυντή τον είχε μαθητή ο πατέρας μου (με το ζόρι τέλειωσε το λύκειο, αλλά είναι “γαλάζιο παιδί”) πήγαμε να τον χαιρετήσουμε. Στο γραφείο του έπινε καφέ με 2-3 άλλους ΝεοΔημοκράτες. Όπως μας είπε “σήμερα θα τους φτιάξουμε καλό φαϊ, θα τους δώσουμε και καμιά μπύρα, μπας και ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία”.”

οπότε καλά έκανε από τη μεριά του και μου έστειλε ένα μεϊλάκι, τζάμπα είναι άλλωστε. 

Ωστόσο θα τον απογοητεύσω. Δεν τον ξέρω καθόλου τον άνθρωπο κύριε δημοσιογράφε μου προσωπικά. Όσο για όσα γράφω για αυτόν στο εν λόγω πόστ, ήταν ένα απλό σχόλιο του πατέρα μου, χωρίς να γνωρίζει ο,τιδήποτε για τη σταδιοδρομία του πέραν των επιδόσεών του στο σχολείο. Και αυτές δεν κάτι ενοχοποιητικό, ούτε καν ενδεικτικό ντε και καλά, έτσι δεν είναι? Όσο για τα όσα είπε ο ίδιος εκείνη την ημέρα σε εμάς, σας βεβαιώνω ότι ήταν μέσα στα πλαίσια των “αστείων” και “φιλοφρονήσεων” που γίνονται στις εκλογές στα χωριά. Και οι ΝεοΔημοκράτες που ήταν στο γραφείο του ήταν οι αντίστοιχοι εκλογικοί αντιπρόσωποι, που είχαν πάει στη φυλακή όπως κι εμείς.

Να πώ ωστόσο και τα εξής:

- Αν ήξερα κάτι συγκεκριμένο, ευχαρίστως να σας έπαιρνα τουλάχιστον ένα τηλέφωνο. Αλλά πραγματικά δε ξέρω.

- Ούτε στις συζητήσεις στο χωριό ακούγεται κάτι συγκεκριμένο. Και όσο να ‘ναι, αυτές είναι αυξημένες τις τελευταίες μέρες για το εν λόγω θέμα . 

- To μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι πως όλοι οι Δομοκίτες που γνωρίζω και έχω μιλήσει μαζί τους για ολα αυτά θα θέλανε να μαθευτεί ΟΛΗ η αλήθεια και να βρεθούν όσοι έχουν κάνει τέτοιου μεγέθους business πίσω από τα κάγκελα. Παρομοίως και όσοι ανώτεροι γνωρίζαν και τους προστατεύανε, αν υπήρχαν τέτοιοι.

- Σκέφτηκα πριν δημοσιεύσω το μέιλ σας ότι μπορεί να το δει ο Γιάννης ο Παφίλης και να πάρει τα μέτρα του. Αλλά μετά είπα “πόσο μαλάκας είσαι ρε A8lie, στον Τριανταφυλλόπουλου βγάλανε θέμα για τη φυλακή που ήταν διευθυντής, το δικό σου το πόστ θα περιμένει να δει για να ψιλιαστεί πως ο Μάκης θα βγάλει όλες τις δουλειές του στη φόρα?”. Εξ’ άλλου ο ίδιος ο κ. Τριανταφυλλόπουλος ανέφερε live στην εκπομπή ότι θα ερευνήσετε παραπέρα το με ποιον τρόπο διορίστηκαν στις φυλακές ο διευθυντής και ο αρχιφύλακας…

- Επίσης το δημοσίευσα και γιατί θαρρώ ότι σε ανθρώπους (Μάκης Τριανταφυλλόπουλος) που έχουν δείξει στο παρελθόν ότι δε σέβονται ούτε προσωπικές συνομιλίες ούτε γενικώς προσωπικά δεδομένα, δεν οφείλω να δείξω ούτε εγώ αντίστοιχο σεβασμό. Από την άλλη γι αυτό έσβησα το δικό σας όνομα, αφού εσείς απλά τη δουλειά σας κάνετε (και μάλιστα πολύ καλά για να με βρήκατε…).

- Να πείτε επίσης στον κ. Τριανταφυλλόπουλο και στον υπεύθυνο των σελίδων του zougla.gr πως όταν αναφέρονται στον δραπέτη που τους έδωσε συνέντευξη και ουσιαστικά χωρίς αυτόν δε θα είχε ξεκινήσει το ρεπορτάζ σας, μπορούν να τον φωνάζουν/γράφουν και με το όνομά του και όχι να λένε/γράφουν συνέχεια και μόνο ΑΛΒΑΝΟΣ. 

- Καλή επιτυχία με τις έρευνές και τα ρεπορτάζ σας.

.

Τέλος, μιας και μιλάμε για φυλακές, να γράψω και ότι από αύριο ξεκινάνε κρατούμενοι σε όλες τις φυλακές της χώρας απεργία πείνας. Εδώ θα βρείτε την ανακοίνωση και τα αιτήματά τους (έρμε χαμόγελε, μάλλον ακόμα περιμένεις έξω από την Αλικαρνασσό να μοιράσεις καμία. Τί να σου κάνω, όποιος δεν έχει μυαλό -και αυτιά – έχει ποδάρια… )

Ο Ευαγγελάτος και η “φροντίδα για τους εργάτες” στη Γερμανία

Δε ξέρω αν έτυχε να δει κανένας σας τις “αποκαλύψεις στην πολιτική”, την εκπομπή πολιτικού σχολιασμού στον ΑΝΤ1 δηλαδή που παρουσιάζει ο Ευαγγελάτος.

Τί έγινε εκεί? Θα σας πω:

Ήταν -για τί άλλο- για τη συνέπεια της κρίσης. Και είχε καλεσμένους την Διαμαντοπούλου από ΠΑΣΟΚ, έναν από τη ΝΔ και τον Γιάννη Κακουλίδη, συγγραφέα ή κάτι τέτοιο και παλιό υποψήφιο του ΣΥΝ σε εκλογές.

Κάποια στιγμή λοιπόν κάνουν μια σύνδεση με Στουτγκάρδη (νοτιοδυτική Γερμανία). Όπα λέω, για να δούμε τα παλιά μας τα λημέρια…

Είχε εκεί λοιπόν 3 Έλληνες και τους ρωτούσε για τις επιπτώσεις της κρίσης στη ζωή τους. Οι 2 από αυτούς ήταν εργαζόμενοι στη Mercedes. Τους ρωτάει ο Ευαγγελάτος τί παίζει εκεί, και του εξηγεί ο ένας:

“Στο δικό μας το εργοστάσιο, στο οποίο δουλεύουν 43000 άτομα, δεν κινείται φύλλο αυτή τη βδομάδα. Ωστόσο εμείς πληρωνόμαστε, όχι όμως από την εταιρεία, αλλά από ένα ταμείο που έχουμε φτιάξει σαν σωματείο για τέτοιες περιπτώσεις κρίσης. Έχουμε κάνει βλέπετε μια συμφωνία με την εταιρεία από το 2004, η οποία λέει πως η εταιρεία δεν πρόκειται να κάνει απολύσεις λόγω οικονομικών της προβλημάτων. Αντίθετα, σε περιόδους κρίσης έχουμε συμφωνήσει πως όταν είμαστε ανοιχτά εμείς θα δουλεύουμε μέσα στη βδομάδα μια μέρα παραπάνω ή και ακόμα περισσότερο, την οποία μέρα όμως δε θα την πληρωνόμαστε άμεσα, αλλά τα λεφτά θα πηγαίνουν σε αυτό το ταμείο που έχουμε φτιάξει”.

Και τί λέει μετά ο θεός ο Ευαγγελάτος στον βουλευτή της ΝΔ?

“Είδατε κύριε υπουργέ πώς φροντίζει το κράτος στη Γερμανία τους εργαζόμενους? Μπορεί οι εταιρείες να πιέζονται, αλλά το κράτος είναι ΕΚΕΙ!”

Του λέει ο νεοδημοκράτης ότι απ’ ότι κατάλαβε δεν έχει κάποια εμπλοκή το κράτος στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά επιμένει ο Ευαγγελάτος. “Όχι, το κράτος τους έχει σώσει!”

“Καλά”, λέει ο βουλευτής, “μπορεί να ξέρει η κυρία Διαμαντοπούλου καλύτερα, που ήταν και επίτροπος”.

Και εννοείται ότι ήξερε…

Λέει λοιπόν η Διαμαντοπούλου: “Είναι αλήθεια πως το κράτος δεν έχει κάποια οικονομική συμμετοχή στο συγκεκριμένο θέμα. Ξέρετε, τέτοιες συμφωνίες ανάμεσα στα συνδικάτα και στην εργοδοσία είναι πολύ συνηθισμένες στην κεντρική ευρώπη. Είναι όμως συνηθισμένες γιατί και οι δύο πλευρές δείχνουν μια ωριμότητα από τη μία, μια σύνεση και δεν προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις. Και είναι επίσης συνηθισμένες -και εκεί έρχεται ο ρόλος του κράτους κύριε Ευαγγελάτο- (ααααααααχ, εμείς όμως σε τί χώρα, σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτο???? ) γιατί εκεί τα κράτη και οι κυβερνήσεις διαχρονικά έχουν πάρει μέτρα ώστε να θεσμοθετηθεί και να λειτουργεί ο κοινωνικός διάλογος, πράγμα που εδώ στην Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει αποτελεσματικά η ΝΔ”.

SSSSStrikeeeeee! Τον τάπωσε τον νεοδημοκράτη. Τί να πει κι αυτός? Στην πουτάνα πουτανιές γίνεται? Δε γίνεται…

Δικαιωμένος λοιπόν ο Ευαγγελάτος, αφού η κυρία επίτροπος έδειξε περίτρανα πως το κράτος φροντίζει για τους εργαζομένους στη Γερμανία, το πάει παραπέρα. Γιατί στην “εξέδρα” ήταν καθισμένος και ο “εκπρόσωπος των εργαζομένων” Καλύβης (εκπρόσωπος του ΣΥΝ στη ΓΣΕΕ).

“Κύριε Καλύβη, γιατί δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα? Γιατί δεν μπορεί να δείξει κι εδώ το εργατικό κίνημα μια τέτοια ωριμότητα όπως στη Γερμανία, να είναι ενωμένο και να πετυχαίνει τέτοιες συμφωνίες για τους εργάτες, αλλά είναι διασπασμένο ουσιαστικά σε 2 συγκεντρώσεις κάθε φορά κτλ.?”

Τί να πει κι ο έρμος ο Καλύβης, πιάστηκε από κάποια πράγματα που είπε ο πρώτος από τους 3 Έλληνες που είχαν βγει στο “γερμανικό παράθυρο” (είχε πει μεταξύ άλλων ότι το επίδομα ανεργίας εκεί είναι για έναν χρόνο στο 80% του μισθού, που γι αυτόν ήταν 1200Ε), και άρχισε να λέει διάφορες κλασσικές γενικολογίες της ΓΣΕΕ, για το πόσο πιο χαμηλοί είναι εδώ οι μισθοί και τα επιδόματα ανεργίας, για το πόσο μεγάλη ακρίβεια έχουμε σε σχέση και με τη Γερμανία ακόμα ακόμα, τα γνωστά δηλαδή. Μέχρι που έκανε και τη βαριά κριτική του, ότι “κάποιοι συνδικαλιστές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ προωθούν την πολιτική των κομμάτων τους”.

Άλλο που δεν ήθελε και ο Ευαγγελά, πιάνεται από αυτό για να ξαναρχίσει να σολάρει “μα είναι δυνατόν να είανι ο άλλος συνδικαλιστής και μετά από 5 χρόνια να τον βλέπεις στη Βουλή? Και να συμβαίνει αυτό σε όλα τα κόμματα, και στη ΝΔ, και στο ΠΑΣΟΚ, και στο ΚΚΕ και στο ΣΥΝ?” (ααααααααχ, σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτοοοοοο????).

Εκεί όμως ήταν και πάλι παρούσα η κυρία επίτροπος για να ταπώσει και να κλείσει η βαθυστόχαστη συζήτηση περί εργατικού κινήματος:

“Μα κύριε Ευαγγελάτο, και στη Γερμανία τα 2/3 των Βουλυτών είναι παλιά συνδικαλιστικά στελέχη. Εδώ έχουμε πάρα πολύ λιγότερες τέτοιες περιπτώσεις αναλογικά…”

Μόκο οπότε ο Ευαγγελά. Αφού έτσι είναι και στας Ευρώπας, τί να πει? Πάμε σε άλλο θέμα.

Είπαμε άλλωστε, στην πουτάνα πουτανιές δεν έχει…

.

Σχολιάκι δικό μου:

Δεν είναι υπέροχο να αναγνωρίζεται με τέτοιους διαλόγους εμμέσως η δουλειά που έχεις κάνει? Δε ξέρω, εγώ πολύ το γουστάρω.

Γιατί ποιος ευθύνεται για την “ανωριμότητα” μεγάλης μερίδας των εργαζομένων και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα?

Ποιος “φταίει” για το ότι, ενώ έχουν πέσει κονδύλια και κονδύλια από την Ε.Ε., έχουν φτιαχτεί επιτροπές και επιτροπές, εθνικές, κλαδικές, περιφερειακές, νομαρχιακές, έχουν δώσει τόσες και τόσες “συμβουλές” τα “ευρωπαϊκά συνδικάτα”, στη συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων η φράση “κοινωνικός διάλογος” είναι συνώνυμη με το “ξεπούλημα δικαιωμάτων”, ενώ όσοι συνδικαλιστές συμμετέχουν σε αυτούς αντί να χαρακτηριστούν “υπεύθυνοι” χαρακτηρίζονται “λαμόγια” και “πουλημένοι”?

Ποιος ευθύνεται για το ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται συμφωνίες (σε τέτοιο βαθμό έστω) με τους εργοδότες που να τους επιτρέπουν να έχουν από τη μία φτηνή εργασία όσες μέρες θέλουν, να κλείνουν από την άλλη το μαγαζί όποτε γουστάρουν χωρίς αποζημιώσεις, και να τους λέμε και ευχαριστώ?

Ξέρετε εσείς ποιός μπορεί να φταίει γι αυτό το χάλι?

Γιατί εμένα κάτι μου περνάει από το μυαλό…

Λασπόλουτρο 033

Άντε, στο άρθρο του Βήματος το συγχωρείς. ΟΚ, νόμισε ότι βρήκε λαβράκι ο φίλος πετυχαίνοντας το εσωτερικό κείμενο του ΚΚΕ, το διάβασε και ό,τι κατάλαβε έγραψε. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά που θα βλέπαμε κάποιον να μη καταλαβαίνει τον τρόπο σκέψης των κομμουνιστών, να καταλαβαίνει άλλα πράγματα από αυτά που θέλουν να πούνε.

Αλλά αυτό? Τί να πεις γι αυτό? Ευτυχώς που το πέτυχα στον στρατηγό R5, γιατί είναι πραγματικά συγκλoνιστικό άρθρο και θα ταν κρίμα να το ‘χα χάσει!

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης λοιπόν, έχοντας διαβάσει μόνο το δημοσίευμα του Βήματος και ΟΧΙ κάτι, ό,τιδήποτε ρε παιδί μου, απ’ όσα λέει το ΚΚΕ, αρχίζει την “κριτική” και… τρέχτε να κρυφτείτε στα δάση του Αμαζονίου, στο τελευταίο φρούριο…

Τί να πώ? Θα ήταν απλά για γέλια, αλλά μάλλον θα συμφωνήσω με τον R5 ότι είναι προπομπός όσων θα βλέπουμε γραμμένα τους επομενους μήνες στις αστικές φυλλάδες, ειδικά αφού δημοσιευτούν οι θέσεις της Κ.Ε. του κόμματος για το συνέδριο…

.

Ετοιμαστείτε λοιπόν, γιατί αυτό το χειμώνα η λάσπη προβλέπεται να πέφτει μα τη σέσουλα!

KKE & σοσιαλισμός του 20ου αιώνα

Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν πάρα πολύ σ’ αυτή τη ζωή είναι η παπαρολογία που παρουσιάζεται όχι απλά ως κάτι το σοβαρό, αλλά και ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Από τη στιγμή λοιπόν που ανακοινώσαμε σαν κόμμα ότι στο 18o συνέδριο που θα γίνει το Φλεβάρη θα συζητήσουμε και για τον σοσιαλισμό του 20ου αιώνα και πρώτα απ’ όλα για το σοσιαλιστικό εγχείρημα στην ΕΣΣΔ, βλέπω μια τέτοια κατάσταση.

Ή τουλάχιστον επειδή έκανα τη μαλακία και έβαλα το feed του aggregator του Καρπίδη για ποστς που αφορούν το ΚΚΕ στον googlereader μου, μια τέτοια κατάσταση βλέπω μέσα από εκεί.

Δηλαδή διάφορα ποστ του τύπου “μπα, τώρα θυμήθηκε το ΚΚΕ ότι διαλύθηκε ο σοσιαλιστικός παράδεισος?” κτλ. Καταλαβαίνετε νομίζω…

Επιπλέον, μετά από αυτό το άρθρο στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής,

“Επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν… Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ οι -κατά το Περισσό- βασική υπαίτιοι της πτώσης της ΕΣΣΔ“, του Λ. Σταυρόπουλου,

[Update: Άρθρο-απάντηση σε αυτό του Βήματος είχε ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης την Κυριακή 7 Σεπτέμβρη. Του Στέφανου Λουκά]

στο οποίο ο αρθρογράφος (του Βήματος) πραγματικά κόβει και ράβει ό,τι θέλει και καταφέρνει (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να βγάλει το συμπέρασμα πως το ΚΚΕ αυτό που πιστεύει σήμερα είναι πως για τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ευθύνεται ο …θάνατος του Στάλιν, είπα να κάνω το εξής:

Να μαζέψω σε ένα ποστ ό,τι επεξεργασίες, συμπεράσματα κτλ. έχουμε σαν κόμμα για το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ. Και για να δοθεί μια απάντηση σε όσους λένε πως “τώρα το θυμήθηκε το ΚΚΕ”, και (κυρίως) γιατί θα φανούν χρήσιμα όλα τα παρακάτω σε όσους τους επόμενους μήνες θα έχουν όρεξη να συμμετάσχουν στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ συζητώντας για το σοσιαλιστικό εγχείρημα της Ευρώπης του 20ου αιώνα.

(α, να συμπληρώσω και κάτι που παρατήρησα: Η τεράστια πλειοψηφία των ποστς που αναφέρονταν στο παραπάνω άρθρο του Βήματος και με βάση αυτό ειρωνεύονταν το ΚΚΕ ήταν από μπλογκς που ανήκαν σε ΠΑΣΟΚους και ακροδεξιούς. Έτυχε βεβαίως, μη κάνετε τπτ συνειρμούς …)

Λοιπόοον. Έχουμε και λέμε:

Καταρχάς υπάρχουν τα υλικά της πανελλαδικής συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1995 με τίτλο:

“Εκτιμήσεις και προβληματισμοί για του παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού”. Εδώ σε .html από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ, εδώ σε .pdf από το 1917.gr . Ίσως το συγκεκριμένο είναι το πιο απαραίτητο να διαβαστεί, αφού το κείμενο που θα μπεί στον προσυνεδριακό διάλογο παίρνει σαν δεδομένες τις επεξεργασίες του ‘95.

Έπειτα έχουμε μια σειρά βιβλία που έχει τυπώσει η Σύγχρονη Εποχή από το 1991 και μετά και αφορούν αυτό το θέμα. Άλλα περιέχουν κριτικές προσεγγίσεις και μελέτες για το σοσιαλισμό και άλλα, όπως αυτά του Στάλιν, των οικονομολόγων ή αυτό για την Κομμουνιστική Διεθνή βγήκαν με σκοπό να δείξουν από πρωτογενείς πηγές τί απόψεις επικρατούσαν την εποχή εκείνη.

Είναι τα εξής:

“Για τα δραματικά γεγονότα του 1989“, του Έριχ Χόνεκερ.

“Μια άλλη ματιά στο Στάλιν“, του Λούντο Μάρτενς.

“Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ“, του Αναστάση Γκίκα.

“Σημειώσεις από τη φυλακή“, του Έριχ Χόνεκερ.

“Συζήτηση για θέματα πολιτικής οικονομίας στα τέλη της πρώτης δεκαετίας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ“, συλλογικό έργο σοβιετικών οικονομολόγων της εποχής.

“Σύγχρονος αναθεωρητισμός και αντεπανάσταση“, συλλογικό έργο.

“Το αίνιγμα Γκορμπατσόφ“, του Κ.Γ. Λιγκατσόφ.

“14ος τόμος των απάντων του Στάλιν (1934-1941)“.

“15ος τόμος των απάντων του Στάλιν (1941-1945)“.

“Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ“, του Ι.Β. Στάλιν.

“Η Κομμουνιστική Διεθνής. Οι θέσεις και το καταστατικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως ψηφίστηκαν στο Β΄ Συνέδριο της Πετρούπολης – Μόσχας (6-25 Ιουλίου 1920): Υλικά από το αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ“.

Τα περισσότερα ωστόσο κείμενα μπορούμε να τα βρούμε στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, το περιοδικό της ΚΕ του ΚΚΕ που από το 1991 και μετά βγαίνει κάθε δύο μήνες. Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι στο ίντερνετ υπάρχουν τα κείμενα από το 6ο τεύχος του 1999 μέχρι το 1ο τεύχος του 2007. Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε ότι το πραγματικό σύνολό τους, από το ‘91 μέχρι και σήμερα, είναι πολλαπλάσιο από αυτά που ακολουθούν. Παρ’ όλα αυτά και τα παρακάτω είναι αρκετά και ενδεικτικά. Επίσης να πω ότι α)Η σειρά που τα παραθέτω είναι λίγο ό,τι να’ ναι. β)Μάλλον και εσάς (όπως και εμένα) όταν πατήσετε κάποιο λινκ θα σας βγάζει “κινέζικα”. Don’t panic, απλά αλλάζετε character encoding. Έχω την εντύπωση πως οποιοδήποτε ελληνικό και να βάλετε θα σας τα βγάλει. γ)Έχω περιλάβει και κάποια κείμενα (π.χ. του Βαγενά για τη Τσετσενία και για το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, κάτι άλλα για την οργάνωση των κομμουνιστών μέσα στην ιστορία) που αγγίζουν το θέμα μας ψιλοξόφαλτσα, αλλά μου φαίνονταν σημαντικά… :

“100 χρόνια Σοστακόβιτς: Η επίθεση στον σοσιαλισμό στο πρόσωπό του“, του Γιώργου Φιλίππου, τεύχος 1 του 2007.

“Επίκαιρα ζητήματα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στο χώρο της πρώην ΕΣΣΔ“, του Ελισαίου Βαγενά, τεύχος 3 του 2006.

“Ο ποντιακός ελληνισμός στην ΕΣΣΔ. Μύθος και πραγματικότητα“, του Αναστάση Γκίκα, τεύχος 4 του 2006.

“Η διχογνωμία σχετικά με την εμπορευματική παραγωγή. Το ιστορικό επίπεδο της σοβιετικής επιστήμης. Ανασκόπηση-αξιολόγηση“, του Χέρμαν Γιάκομπς, τεύχος 6 του 2006.

“Ενάντια στη διαστρέβλωση σελίδων ιστορίας του σοσιαλισμού“, του Βίκτορ Τιούλκιν, τεύχος 1 του 2005.

“Υποθήκες για όσους μένουν“, του Βίκτορ Μιχάιλοβιτς Γκλούσκοφ, τεύχος 1 του 2005.

“Αναθεωρητισμός και σοσιαλισμός μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο“, του Κούρτ Γκοσβάιλερ, τεύχος 2 του 2005.

“Εναλλακτική λύση στη μεταρρύθμιση της αγοράς του 1965 χωρίς αποδέκτες“, του Β. Ντ. Πιχορόβιτς, τεύχος 3 του 2005.

“Απόψεις του Ε. Β. Ιλιένκοφ για την οικονομική φύση του σοσιαλισμού στη δεκαετία του 1960“, του Β. Ντ. Πιχορόβιτς, τεύχος 5 του 2005.

“Ενάντια στο ρεβιζιονισμό“, του Κούρτ Γκοσβάιλερ, τεύχος 1 του 2004.

“Ο σταχανωφισμός“, του Αλέξη Σταχάνωφ, τεύχος 3 του 2004.

“Η εκπαίδευσις εις την Ρωσίαν“, του Α. Λουνατσάρσκι, τεύχος 3 του 2004.

“Η κρίση της σχολικής εκπαίδευσης στην ΕΣΣΔ“, του Ντ. Π. Κιριένκο, τεύχος 4 του 2004.

“Τσετσενία: Τα ταξικά συμφέροντα πίσω από τους διαστρεβλωτικούς φακούς της “αιώνιας σύγκρουσης”“, του Ελισαίου Βαγενά, τεύχος 5 του 2004.

“Η ιδεολογική αντιπαράθεση για τη “βιολογική καλλιέργια” στην ΕΣΣΔ“, του Κώστα Αγγελόπουλου, τεύχος 1 του 2003.

“Ιστορική προσέγγιση της αντιπαράθεσης για την τάση απονέκρωσης του νόμου της αξίας κατά την σοσιαλιστική οικοδόμηση“, της Ελένης Μπέλλου, τεύχος 1 του 2003.

“H ιστορία των συζητήσεων στην ΕΣΣΔ για το πρόβλημα της αγοράς και του σχεδίου (1920-1991)“, του Β.Ν. Βολόβιτς, τεύχος 2 του 2003.

“Επιστολές των Στάλιν και Μολότοφ στους Γιουγκοσλάβους καθοδηγητές για τον κίνδυνο του οπορτουνισμού (α’ μέρος)“, τεύχος 2 του 2003.

“Επιστολές των Στάλιν και Μολότοφ στους Γιουγκοσλάβους καθοδηγητές για τον κίνδυνο του οπορτουνισμού (β’ μέρος)“, τεύχος 3 του 2003.

“Η συζήτηση για το ξεπέρασμα της εμπορευματικής παραγωγής στο σοσιαλισμό“, του Μ.Β. Ποπώφ, τεύχος 3 του 2003.

“Η συζήτηση για το νόμο της αξίας και το νόμο της αξίας χρήσης στο σοσιαλισμό“, του Β.Γ. Ελμέεφ, τεύχος 3 του 2003.

“Ανασκόπηση των οικονομικών συζητήσεων στην ΕΣΣΔ (δεκαετίες ‘20 – ‘30)“, του Τ.Ι. Γιαμπρόβα, τεύχος 3 του 2003.

“Οπορτουνισμός, ιμπεριαλισμός και αντεπανάσταση: Μια καταγραφή από τα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ“, του Νίκου Παπαγεωργάκη, τεύχος 4 του 2003.

“Επιστολή του αντιπροσώπου της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς τα μέλη του ΚΚΕ (1925)“, τεύχος 4 του 2003.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (α’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 3 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (β’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 4 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (γ’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 5 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (δ’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 6 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (ε’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 1 του 2002.

“Το Κόμμα και η Εργατική Τάξη στο σύστημα δικτατορίας του προλεταριάτου“, του Ι.Β. Στάλιν, τεύχος 4 του 2002.

“Η “θεωρία” περι ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (α’ μέρος)“, του Ν.Β. Γιάκουσεβ, τεύχος 6 του 2002.

“Η “θεωρία” περί ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (β’ μέρος)“, του Ν. Κ. Γιάκουσεβ, τεύχος 1 του 2003.

“Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ 1955-1990 (α’ μέρος)“, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 6 του 2002.

“Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ 1955-1990 (β’ μέρος)“, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 1 του 2003.

“Οι αντιφάσεις στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ“, των Ι.Μ. Γκεράσιμοφ & Μ.Β. Ποπόφ, τεύχος 5 του 2001.

“Απολογισμός στο 18ο συνέδριο του κόμματος για την δουλειά της Κ.Ε. του ΠΚΚ(μπ) (1939)“, τεύχος 5 του 2001.

“Ο οικολογικός απολογισμός των σοσιαλιστικών χωρών“, των Αλεξάντερ Κεμπενέερς και Ντιντιέ Μπετ, τεύχος 6 του 2000.

“Νόμος της αξίας και σοσιαλισμός“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 6 του 2000.

“O Στάλιν και η οικονομική επιστήμη“, του Α.Μ. Εριόμιν, τεύχος 6 του 2000.

“Κριτική σε μια “κριτική” του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε“, του Γιώργου Πολυμερίδη, τεύχος 3 του 2000.

“ “Ολοκληρωτισμός”: Η επιστροφή της μυθολογίας του ψυχρού πολέμου“, του Απόστολου Χαρίση, τεύχος 2 του 2000.

“Τα καθήκοντα των ενώσεων νεολαίας (1920)“, του Β.Ι. Λένιν.

“Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ τη περίοδο 1917-1955“, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 6 του 1999.

“Βασικοί σταθμοί στην ιστορία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (χρονολόγιο 1919-1943)“, τεύχος 6 του 1999.

“Η Κομμουνιστική Διεθνής και το ΚΚΕ“, του Γιώργου Τζιτζιλώνη, τεύχος 6 του 1999.

Φυσικά υπάρχουν και αρκετά πράγματα πέρα από αυτά. Όλα αυτά τα χρόνια (1991-2008) το ΚΚΕ έχει συμμετάσχει από τη μία σε συμπόσια και ημερίδες που οργάνωναν άλλα κομμουνιστικά κόμματα και ερευνητικά κέντρα για το ζήτημα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, ενώ έχει διοργανώσει και το ίδιο μερικά, με τελευταίο αυτό του 2007, τα υλικά του οποίου εκδίδονται σταδιακά στις Κομμουνιστικές Επιθεωρήσεις που κυκλοφορούν αυτό το διάστημα.

Τέλος υπάρχουν και αρκετά άρθρα για την εκπαίδευση και την έρευνα στην ΕΣΣΔ στο τριμηνιαίο περιοδικό “θέματα παιδείας”, που απο το 2000 εκδίδουν από κοινού οι παρατάξεις που στηρίζει το ΚΚΕ στους χώρους τς εκπαίδευσης και της έρευνας.

.

Ααααυτάαα.

To post αυτό θα μπει σαν ξεχωριστή σελίδα (σαν την “αρχική” και το “about”) για να χρησιμεύει σαν αναφορά το επόμενο διάστημα. Επίσης θα προσθέτω τα αντίστοιχα άρθρα της ΚΟΜΕΠ, όποτε αυτά θα ανεβαίνουν στο site.

Επίσης εδώ θα ήταν καλό να προτείνετε και άλλα βιβλία και υλικά για το θέμα, ή να επισημάνετε κάποια δικά μας που έχω ξεχάσει…

Ερώτημα για ό,τι συνέβει στη Σαντορίνη

Καλά, πέραν της φρίκης που νιώθεις όταν φαντάζεσαι την όλη σκηνή, εμένα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το εξής:

Πώς και δε βγήκε καμιά φιλοζωική ΜΚΟ να διαμαρτυρηθεί για το θάνατο του σκύλου?

Και επίσης:

Πώς και δεν βρέθηκε κάποιο ΜΜΕ να βγάλει σε παράθυρο κάποιον εκπρόσωπο φιλοζωικής ΜΚΟ για να μιλήσει για το καυτό θέμα;

Πάλι καλά, γιατί ικανούς τους είχα…