18ο Συνέδριο ΚΚΕ: Προσυνεδριακός Διάλογος για το Σοσιαλισμό

Εδώ θα συγκεντρώνω με τον καιρό τα κείμενα όσων συμμετείχαν μπροστά στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ στον προσυνεδριακό διάλογο για το σοσιαλισμό, είτε μέσα από τη ΚΟΜΕΠ είτε μέσα από το Ριζοσπάστη.

Όσοι διαβάσουν κατά την περίοδο του προσυνεδριακού διαλόγου κάποια από τα παρακάτω κείμενα και θέλουν να απαντήσουν σε αυτά, παρακαλώ να το κάνουνε μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη και της ΚΟΜΕΠ, σύμφωνα με τους κανόνες που όρισε η Επιτροπή για τον Δημόσιο Διάλογο.

Τις θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό θα τις βρείτε εδώ.

.

Πάμε λοιπόν:

“Για τις θέσεις για το σοσιαλισμό“, Κ.Τ.

“Παρέμβαση στον προσυνεδριακό διάλογο για το 2ο θέμα, του σοσιαλισμού“, Γιώργος Ρούσης.

“Θωρακίζοντας το Κόμμα” , Ελισαίος Βαγενάς

“Θέσεις για το σοσιαλισμό που δίνουν φτερά στο μέλλον“, Αντρέας Σκαμπαρδώνης

“Σκέψεις και κριτικές παρατηρήσεις“, Γιώργος Πολυμερίδης

“Το βαθμιαίο γλίστρημα οδήγησε στο αντεπαναστατικό άλμα“, Αντώνης Σοφίου

“Για την ιδεολογική δουλειά“, Θωμάς Κουγιαγκάς

“Στοχοπροσηλωμένοι στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και αδιάλλακτοι απέναντι στον οπορτουνισμό“, Πάνος Απέργης

Βιβλίο: Συνδικαλιστικό κίνημα 1981-1986

[θα το βρείτε εδώ]

Χρήσιμο, σίγουρα.

Φαίνεται να είναι γραμμένο από τον Γιώργο Κουκουλέ (δείτε εδώ κι άλλα έργα του), καθηγητή στο Πάντειο, και τον δημοσιογράφο Βασίλη Τζαννετάκη, αλλά στην ουσία όλη η δουλειά του Τζαννετάκη είναι.

Έτσι κατάλαβα εγώ τουλάχιστον.

Αποτελείται από 3 μέρη:

Στο 1ο παρατίθεται ένας “διάλογος” που είχε κάνει ο Γιώργος Κουκουλές μέσα από τις σελίδες της
Καθημερινής με διάφορους για τη φύση και την αποστολή του συνδικαλισμού και του εργατικού κινήματος. Για να πω την αλήθεια, μέσα από αυτά τα αρθράκια δε μπορώ να πώ ότι κατάλαβα πώς ακριβώς το έβλεπε το ζήτημα, γιατί λέει διάφορα περί “αποκομματικοποίησης”, τα οποία ωστόσο λόγο περιορισμένου χώρου δε τα αναπτύσσει. Πάντως σίγουρα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς το σκεπτικό κάποιου που το ‘82-’83 είχε τουλάχιστον ξεκάθαρο πως “ο τρόπος με τον οποίο κυβερνά το ΠΑΣΟΚ δε φαίνεται να αλλάζει ουσιαστικά κάτι σε σχέση με τις κυβερνήσεις της ΝΔ, παρά μόνο σε κάποιες επιλογές διαχείρησης”.

Τέσπα.

Στο 2ο μέρος δίνεται ένα λεπτομερές χρονικό των όσων συνέβησαν στο συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα εκείνη τη περίοδο, τα οποία δικαιολογούν και τον υπότιτλο του βιβλίου, “η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε”.

Μέσες άκρες είναι τα εξής:

Το ΠΑΣΟΚ, αφού γίνεται κυβέρνηση, διαλύει την εκλεγμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ, γιατί είχε εκλεγεί από νόθο συνέδριο που συμμετείχε εκτός των άλλων και πλήθος χουντικών. Ορίζεται μια προσωρινή διοίκηση, σύμφωνα με ό,τι πίστευαν τα δικαστήρια ότι ήταν ο συσχετισμός, στην οποία η ΠΑΣΚΕ είναι αυτοδύναμη και κάτι παραπάνω, και πάλι έχουν 3 έδρες κάτι χουντικοί, όπως έχει π.χ. και η ΕΣΑΚ (!) (η παράταξη που στηρίζει το ΚΚΕ)… Εν πάσει περιπτώσει, αυτή η προσωρινή διορισμένη διοίκηση έχει σαν σκοπό να οργανώση ένα πραγματικά αντιπροσωπευτικό συνέδριο.

Έτσι και γίνεται. Δηλαδή περίπου έτσι. Το 22ο συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι το πιο αντιπροσωπευτικό που έχει κάνει για δεκαετίες, αλλά από τη μία απέχουν οι παρατάξεις της ΝΔ (είχε ακόμα κάμποσες παρατάξεις που βολόδερναν, δεν είχε φτιαχτεί η ΔΑΚΕ), από την άλλη συμμετέχουν και πάλι κάμποσοι νόθοι αντιπρόσωποι -μεταξύ αυτών και χουντικοί-, με σκοπό να δώσουν στην ΠΑΣΚΕ την αυτοδυναμία στη ΓΣΕΕ, η οποία παιζότανε (γιατί ότι η ΠΑΣΚΕ ήταν πρώτη ήταν σίγουρο, για πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μιλάμε).

Αυτό γίνεται λοιπόν. Παρ’ ότι έχει αυτοδυναμία, η ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΣΟΚ επιλέγουν να συνεργαστούν στο προεδρείο της ΓΣΕΕ με την ΕΣΑΚ. Η ΕΣΑΚ παίρνει το γενικό γραμματέα της ΓΣΕΕ. Αυτό βέβαια δεν εκφράστηκε ποτέ σε πολιτική συμφωνία και σύμπλευση.

Η ΕΣΑΚ πίεζε για απεργίες και εκτιμούσε ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κινούνταν όλο και πιο αντιεργατικά, η ΠΑΣΚΕ εκτιμούσε ότι κάθε κινητοποίηση των εργαζομένων και της ΓΣΕΕ, πόσο μάλλον απεργία, θα “χτυπούσε τον στόχο της Αλλαγής και το σοσιαλισμό”. Οπότε η ΓΣΕΕ δεν, εκείνο το διάστημα.

Μάλιστα η διαφωνία ανάμεσα στις -κατά τα άλλα συνεργαζόμενες- ΠΑΣΚΕ και ΕΣΑΚ ήταν τέτοιες, που το ‘83 και ‘84 (μπορεί να ‘ναι και ‘84 – ‘85, δε θυμάμαι) η ΕΣΑΚ και ο γραμματέας της ΓΣΕΕ δεν υπέγραφε και δε σφράγιζε τις συλλογικές συμβάσεις που είχε συμφωνήσει η ΓΣΕΕ (με ψήφους της ΠΑΣΚΕ μόνο) με τη κυβέρνηση, θεωρώντας τες εξευτελιστικές.

(Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η ΠΑΣΚΕ είχε φτιάξει εκεινη τη περίοδο ψεύτικη σφραγίδα της ΓΣΕΕ, με την οποία σφράγιζε έγγραφα ερήμην του ανωτάτου οργάνου της ΓΣΕΕ για να παρακάμψει την ΕΣΑΚ)

Τα πράγματα όμως έγιναν πολύ καλύτερα όταν 7 (από τα 26) στελέχη της ΠΑΣΚΕ στο ανώτατο όργανο (πλην συνεδρίου) της ΓΣΕΕ άρχησαν να συμφωνούν ε την ΕΣΑΚ και τη παράταξη του ΚΚΕεσ., και διαφώνησαν με τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ.

Μετά από συνάντηση με τον Αντρέα (ένας είναι ο Αντρέας!) αυτοί διαγράφονται από τη ΠΑΣΚΕ, φτιάχνουν μαζί με όσους τους ακολούθησαν άλλη παράταξη και αρχίζουν να συνεργάζονται με τις παρατάξεις του ΚΚΕ και του ΚΚΕεσ.

Οπότε πλέον πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ είναι αυτές οι συνεργαζόμενες δυνάμεις και μειοψηφία η ΠΑΣΚΕ.

Η ΓΣΕΕ προκυρήσσει πανελλαδκή πανεργατιή απεργία, την πρώτη μετά από πολλές δεκαετίες, ενάντια στην οικονομική και εργατική πολιτική του “σοσιαλιστικού” ΠΑΣΟΚ.

Η ΠΑΣΚΕ ωστόσο δεν αναγνωρίζει την διοίκηση. Δεν καλεί συνεδριάσεις και όταν συνεδριάζουν χωρίς αυτή τους καταγγέλει.

Καλεί μάλιστα ένα πανελλαδικό “δημοκρατικότερο” όργανο, βγαλμένο από τις “μαύρες εποχές” της ΓΣΕΕ, στο οποίο συμμετέχουν οι πρόεδροι των εργατικών κέντρων, για να πιστοποιήση ότι η “βάση” της ΓΣΕΕ δεν αναγνωρίζει την διοίκηση “όσων αντιδρούν στην προσπάθεια της Αλλαγής και των …7 αποστατών”.

(για να καταλάβετε για τί όργανο μιλάμε, το Εργατικό Κέντρο Φαρσάλων π.χ. είχε την ίδια βαρύτητα ψήφου με το Εργατικό Κέντρο Αθήνας”)

Έτσι, ενώ αν έπαιρνε κανείς τα Εργατικά Κέντρα με βάση τη δύναμή τους η ΠΑΣΚΕ ήταν καθαρά μειοψηφική, μέσω αυτού του οργάνου φάνηκε να τη στηρίζει η “βάση”.

Με βάση αυτό το επιχείρημα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάλεσε την Δικαιοδύνη να παρέμβει. Και αυτή δημοκρατικά αποφάσισε να διαλύσει την διοίκηση της ΓΣΕΕ, να ορίσει μία που η ΠΑΣΚΕ ήταν πάλι αυτοδύναμη, και να καλέσει ξανά σε συνέδριο!

Ομορφιές!

Στο συνέδριο αυτό, στο 23ο, αφού η ΠΑΣΚΕ απέρριψε αίτημα των ΚΚΕ-ΚΚΕεσ. και των διαγραφέντων από αυτή να μην αναγνωριστούν νόθοι αντιπρόσωποι, η ΕΣΑΚ πήρε απόφαση να μην πάει στο συνέδριο. Η παράταξη του ΚΚΕεσ. και αυτή των διεγραμμένων της ΠΑΣΚΕ πήγαν στο συνέδριο αλλά αποχώρησαν.

Το καλύτερο: Από αυτό το συνέδριο, στο οποίο συμμετειχε μόνη της η ΠΑΣΚΕ (ούτε οι παρατάξεις της ΝΔ συμμετείχαν), η διοίκηση εκλέχτηκε από λιγότερους από τους μισούς αντιπροσώπους, πιστοποιώντας με άλλα λόγια το αναμενόμενο: Ότι η ΠΑΣΚΕ κανονικά ήταν μειοψηφία στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Εκεί κάπου τελειώνει η αφήγηση, αφού τότε (‘86) γράφτηκε το βιβλίο.

Στο 3ο μέρος έχει διάφορα ντοκουμέντα και δημοσιεύματα της εποχής (π.χ. κομμάτια από τις κεντρικές τοποθετήσεις των παρατάξεων ΚΚΕ αι ΚΚΕεσ. στο 22ο συνέδριο που αναδεικνύουνε κατά πόσο είναι αντιπροσωπευτικό το συνέδριο, άρθρα από το Ριζοσπάστη, την Εξόρμηση και άλλες εφημερίδες), όπως και δηλώσεις και απόψεις του ΠΑΣΟΚ για το εργατικό κίνημα πριν γίνει κυβέρνηση και αφού έγινε ό,τι έγινε επί διακυβέρνησής του στη ΓΣΕΕ.

Όπως καταλαβαίνετε, θα μπορούσα να σχολιάσω κάμποσα πράγματα με βάση τα παραπάνω, αλλά κουράστηκα από το γράψιμο. Ξεκινήστε εσείς και θα μπω στη κουβέντα…

Λασπόλουτρο 033

Άντε, στο άρθρο του Βήματος το συγχωρείς. ΟΚ, νόμισε ότι βρήκε λαβράκι ο φίλος πετυχαίνοντας το εσωτερικό κείμενο του ΚΚΕ, το διάβασε και ό,τι κατάλαβε έγραψε. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά που θα βλέπαμε κάποιον να μη καταλαβαίνει τον τρόπο σκέψης των κομμουνιστών, να καταλαβαίνει άλλα πράγματα από αυτά που θέλουν να πούνε.

Αλλά αυτό? Τί να πεις γι αυτό? Ευτυχώς που το πέτυχα στον στρατηγό R5, γιατί είναι πραγματικά συγκλoνιστικό άρθρο και θα ταν κρίμα να το ‘χα χάσει!

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης λοιπόν, έχοντας διαβάσει μόνο το δημοσίευμα του Βήματος και ΟΧΙ κάτι, ό,τιδήποτε ρε παιδί μου, απ’ όσα λέει το ΚΚΕ, αρχίζει την “κριτική” και… τρέχτε να κρυφτείτε στα δάση του Αμαζονίου, στο τελευταίο φρούριο…

Τί να πώ? Θα ήταν απλά για γέλια, αλλά μάλλον θα συμφωνήσω με τον R5 ότι είναι προπομπός όσων θα βλέπουμε γραμμένα τους επομενους μήνες στις αστικές φυλλάδες, ειδικά αφού δημοσιευτούν οι θέσεις της Κ.Ε. του κόμματος για το συνέδριο…

.

Ετοιμαστείτε λοιπόν, γιατί αυτό το χειμώνα η λάσπη προβλέπεται να πέφτει μα τη σέσουλα!

KKE & σοσιαλισμός του 20ου αιώνα

Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν πάρα πολύ σ’ αυτή τη ζωή είναι η παπαρολογία που παρουσιάζεται όχι απλά ως κάτι το σοβαρό, αλλά και ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Από τη στιγμή λοιπόν που ανακοινώσαμε σαν κόμμα ότι στο 18o συνέδριο που θα γίνει το Φλεβάρη θα συζητήσουμε και για τον σοσιαλισμό του 20ου αιώνα και πρώτα απ’ όλα για το σοσιαλιστικό εγχείρημα στην ΕΣΣΔ, βλέπω μια τέτοια κατάσταση.

Ή τουλάχιστον επειδή έκανα τη μαλακία και έβαλα το feed του aggregator του Καρπίδη για ποστς που αφορούν το ΚΚΕ στον googlereader μου, μια τέτοια κατάσταση βλέπω μέσα από εκεί.

Δηλαδή διάφορα ποστ του τύπου “μπα, τώρα θυμήθηκε το ΚΚΕ ότι διαλύθηκε ο σοσιαλιστικός παράδεισος?” κτλ. Καταλαβαίνετε νομίζω…

Επιπλέον, μετά από αυτό το άρθρο στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής,

“Επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν… Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ οι -κατά το Περισσό- βασική υπαίτιοι της πτώσης της ΕΣΣΔ“, του Λ. Σταυρόπουλου,

[Update: Άρθρο-απάντηση σε αυτό του Βήματος είχε ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης την Κυριακή 7 Σεπτέμβρη. Του Στέφανου Λουκά]

στο οποίο ο αρθρογράφος (του Βήματος) πραγματικά κόβει και ράβει ό,τι θέλει και καταφέρνει (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να βγάλει το συμπέρασμα πως το ΚΚΕ αυτό που πιστεύει σήμερα είναι πως για τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ευθύνεται ο …θάνατος του Στάλιν, είπα να κάνω το εξής:

Να μαζέψω σε ένα ποστ ό,τι επεξεργασίες, συμπεράσματα κτλ. έχουμε σαν κόμμα για το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ. Και για να δοθεί μια απάντηση σε όσους λένε πως “τώρα το θυμήθηκε το ΚΚΕ”, και (κυρίως) γιατί θα φανούν χρήσιμα όλα τα παρακάτω σε όσους τους επόμενους μήνες θα έχουν όρεξη να συμμετάσχουν στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ συζητώντας για το σοσιαλιστικό εγχείρημα της Ευρώπης του 20ου αιώνα.

(α, να συμπληρώσω και κάτι που παρατήρησα: Η τεράστια πλειοψηφία των ποστς που αναφέρονταν στο παραπάνω άρθρο του Βήματος και με βάση αυτό ειρωνεύονταν το ΚΚΕ ήταν από μπλογκς που ανήκαν σε ΠΑΣΟΚους και ακροδεξιούς. Έτυχε βεβαίως, μη κάνετε τπτ συνειρμούς …)

Λοιπόοον. Έχουμε και λέμε:

Καταρχάς υπάρχουν τα υλικά της πανελλαδικής συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1995 με τίτλο:

“Εκτιμήσεις και προβληματισμοί για του παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού”. Εδώ σε .html από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ, εδώ σε .pdf από το 1917.gr . Ίσως το συγκεκριμένο είναι το πιο απαραίτητο να διαβαστεί, αφού το κείμενο που θα μπεί στον προσυνεδριακό διάλογο παίρνει σαν δεδομένες τις επεξεργασίες του ‘95.

Έπειτα έχουμε μια σειρά βιβλία που έχει τυπώσει η Σύγχρονη Εποχή από το 1991 και μετά και αφορούν αυτό το θέμα. Άλλα περιέχουν κριτικές προσεγγίσεις και μελέτες για το σοσιαλισμό και άλλα, όπως αυτά του Στάλιν, των οικονομολόγων ή αυτό για την Κομμουνιστική Διεθνή βγήκαν με σκοπό να δείξουν από πρωτογενείς πηγές τί απόψεις επικρατούσαν την εποχή εκείνη.

Είναι τα εξής:

“Για τα δραματικά γεγονότα του 1989“, του Έριχ Χόνεκερ.

“Μια άλλη ματιά στο Στάλιν“, του Λούντο Μάρτενς.

“Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ“, του Αναστάση Γκίκα.

“Σημειώσεις από τη φυλακή“, του Έριχ Χόνεκερ.

“Συζήτηση για θέματα πολιτικής οικονομίας στα τέλη της πρώτης δεκαετίας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ“, συλλογικό έργο σοβιετικών οικονομολόγων της εποχής.

“Σύγχρονος αναθεωρητισμός και αντεπανάσταση“, συλλογικό έργο.

“Το αίνιγμα Γκορμπατσόφ“, του Κ.Γ. Λιγκατσόφ.

“14ος τόμος των απάντων του Στάλιν (1934-1941)“.

“15ος τόμος των απάντων του Στάλιν (1941-1945)“.

“Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ“, του Ι.Β. Στάλιν.

“Η Κομμουνιστική Διεθνής. Οι θέσεις και το καταστατικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως ψηφίστηκαν στο Β΄ Συνέδριο της Πετρούπολης – Μόσχας (6-25 Ιουλίου 1920): Υλικά από το αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ“.

Τα περισσότερα ωστόσο κείμενα μπορούμε να τα βρούμε στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, το περιοδικό της ΚΕ του ΚΚΕ που από το 1991 και μετά βγαίνει κάθε δύο μήνες. Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι στο ίντερνετ υπάρχουν τα κείμενα από το 6ο τεύχος του 1999 μέχρι το 1ο τεύχος του 2007. Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε ότι το πραγματικό σύνολό τους, από το ‘91 μέχρι και σήμερα, είναι πολλαπλάσιο από αυτά που ακολουθούν. Παρ’ όλα αυτά και τα παρακάτω είναι αρκετά και ενδεικτικά. Επίσης να πω ότι α)Η σειρά που τα παραθέτω είναι λίγο ό,τι να’ ναι. β)Μάλλον και εσάς (όπως και εμένα) όταν πατήσετε κάποιο λινκ θα σας βγάζει “κινέζικα”. Don’t panic, απλά αλλάζετε character encoding. Έχω την εντύπωση πως οποιοδήποτε ελληνικό και να βάλετε θα σας τα βγάλει. γ)Έχω περιλάβει και κάποια κείμενα (π.χ. του Βαγενά για τη Τσετσενία και για το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, κάτι άλλα για την οργάνωση των κομμουνιστών μέσα στην ιστορία) που αγγίζουν το θέμα μας ψιλοξόφαλτσα, αλλά μου φαίνονταν σημαντικά… :

“100 χρόνια Σοστακόβιτς: Η επίθεση στον σοσιαλισμό στο πρόσωπό του“, του Γιώργου Φιλίππου, τεύχος 1 του 2007.

“Επίκαιρα ζητήματα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στο χώρο της πρώην ΕΣΣΔ“, του Ελισαίου Βαγενά, τεύχος 3 του 2006.

“Ο ποντιακός ελληνισμός στην ΕΣΣΔ. Μύθος και πραγματικότητα“, του Αναστάση Γκίκα, τεύχος 4 του 2006.

“Η διχογνωμία σχετικά με την εμπορευματική παραγωγή. Το ιστορικό επίπεδο της σοβιετικής επιστήμης. Ανασκόπηση-αξιολόγηση“, του Χέρμαν Γιάκομπς, τεύχος 6 του 2006.

“Ενάντια στη διαστρέβλωση σελίδων ιστορίας του σοσιαλισμού“, του Βίκτορ Τιούλκιν, τεύχος 1 του 2005.

“Υποθήκες για όσους μένουν“, του Βίκτορ Μιχάιλοβιτς Γκλούσκοφ, τεύχος 1 του 2005.

“Αναθεωρητισμός και σοσιαλισμός μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο“, του Κούρτ Γκοσβάιλερ, τεύχος 2 του 2005.

“Εναλλακτική λύση στη μεταρρύθμιση της αγοράς του 1965 χωρίς αποδέκτες“, του Β. Ντ. Πιχορόβιτς, τεύχος 3 του 2005.

“Απόψεις του Ε. Β. Ιλιένκοφ για την οικονομική φύση του σοσιαλισμού στη δεκαετία του 1960“, του Β. Ντ. Πιχορόβιτς, τεύχος 5 του 2005.

“Ενάντια στο ρεβιζιονισμό“, του Κούρτ Γκοσβάιλερ, τεύχος 1 του 2004.

“Ο σταχανωφισμός“, του Αλέξη Σταχάνωφ, τεύχος 3 του 2004.

“Η εκπαίδευσις εις την Ρωσίαν“, του Α. Λουνατσάρσκι, τεύχος 3 του 2004.

“Η κρίση της σχολικής εκπαίδευσης στην ΕΣΣΔ“, του Ντ. Π. Κιριένκο, τεύχος 4 του 2004.

“Τσετσενία: Τα ταξικά συμφέροντα πίσω από τους διαστρεβλωτικούς φακούς της “αιώνιας σύγκρουσης”“, του Ελισαίου Βαγενά, τεύχος 5 του 2004.

“Η ιδεολογική αντιπαράθεση για τη “βιολογική καλλιέργια” στην ΕΣΣΔ“, του Κώστα Αγγελόπουλου, τεύχος 1 του 2003.

“Ιστορική προσέγγιση της αντιπαράθεσης για την τάση απονέκρωσης του νόμου της αξίας κατά την σοσιαλιστική οικοδόμηση“, της Ελένης Μπέλλου, τεύχος 1 του 2003.

“H ιστορία των συζητήσεων στην ΕΣΣΔ για το πρόβλημα της αγοράς και του σχεδίου (1920-1991)“, του Β.Ν. Βολόβιτς, τεύχος 2 του 2003.

“Επιστολές των Στάλιν και Μολότοφ στους Γιουγκοσλάβους καθοδηγητές για τον κίνδυνο του οπορτουνισμού (α’ μέρος)“, τεύχος 2 του 2003.

“Επιστολές των Στάλιν και Μολότοφ στους Γιουγκοσλάβους καθοδηγητές για τον κίνδυνο του οπορτουνισμού (β’ μέρος)“, τεύχος 3 του 2003.

“Η συζήτηση για το ξεπέρασμα της εμπορευματικής παραγωγής στο σοσιαλισμό“, του Μ.Β. Ποπώφ, τεύχος 3 του 2003.

“Η συζήτηση για το νόμο της αξίας και το νόμο της αξίας χρήσης στο σοσιαλισμό“, του Β.Γ. Ελμέεφ, τεύχος 3 του 2003.

“Ανασκόπηση των οικονομικών συζητήσεων στην ΕΣΣΔ (δεκαετίες ‘20 – ‘30)“, του Τ.Ι. Γιαμπρόβα, τεύχος 3 του 2003.

“Οπορτουνισμός, ιμπεριαλισμός και αντεπανάσταση: Μια καταγραφή από τα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ“, του Νίκου Παπαγεωργάκη, τεύχος 4 του 2003.

“Επιστολή του αντιπροσώπου της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς τα μέλη του ΚΚΕ (1925)“, τεύχος 4 του 2003.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (α’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 3 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (β’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 4 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (γ’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 5 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (δ’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 6 του 2001.

“Για την πολιτική οργάνωση των κομμουνιστών στην ιστορία (ε’ μέρος)“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 1 του 2002.

“Το Κόμμα και η Εργατική Τάξη στο σύστημα δικτατορίας του προλεταριάτου“, του Ι.Β. Στάλιν, τεύχος 4 του 2002.

“Η “θεωρία” περι ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (α’ μέρος)“, του Ν.Β. Γιάκουσεβ, τεύχος 6 του 2002.

“Η “θεωρία” περί ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (β’ μέρος)“, του Ν. Κ. Γιάκουσεβ, τεύχος 1 του 2003.

“Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ 1955-1990 (α’ μέρος)“, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 6 του 2002.

“Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ 1955-1990 (β’ μέρος)“, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 1 του 2003.

“Οι αντιφάσεις στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ“, των Ι.Μ. Γκεράσιμοφ & Μ.Β. Ποπόφ, τεύχος 5 του 2001.

“Απολογισμός στο 18ο συνέδριο του κόμματος για την δουλειά της Κ.Ε. του ΠΚΚ(μπ) (1939)“, τεύχος 5 του 2001.

“Ο οικολογικός απολογισμός των σοσιαλιστικών χωρών“, των Αλεξάντερ Κεμπενέερς και Ντιντιέ Μπετ, τεύχος 6 του 2000.

“Νόμος της αξίας και σοσιαλισμός“, του Ούλριχ Χούαρ, τεύχος 6 του 2000.

“O Στάλιν και η οικονομική επιστήμη“, του Α.Μ. Εριόμιν, τεύχος 6 του 2000.

“Κριτική σε μια “κριτική” του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε“, του Γιώργου Πολυμερίδη, τεύχος 3 του 2000.

“ “Ολοκληρωτισμός”: Η επιστροφή της μυθολογίας του ψυχρού πολέμου“, του Απόστολου Χαρίση, τεύχος 2 του 2000.

“Τα καθήκοντα των ενώσεων νεολαίας (1920)“, του Β.Ι. Λένιν.

“Ιστορική επισκόπηση της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ τη περίοδο 1917-1955“, του Λάμπρου Τσελίκα, τεύχος 6 του 1999.

“Βασικοί σταθμοί στην ιστορία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (χρονολόγιο 1919-1943)“, τεύχος 6 του 1999.

“Η Κομμουνιστική Διεθνής και το ΚΚΕ“, του Γιώργου Τζιτζιλώνη, τεύχος 6 του 1999.

Φυσικά υπάρχουν και αρκετά πράγματα πέρα από αυτά. Όλα αυτά τα χρόνια (1991-2008) το ΚΚΕ έχει συμμετάσχει από τη μία σε συμπόσια και ημερίδες που οργάνωναν άλλα κομμουνιστικά κόμματα και ερευνητικά κέντρα για το ζήτημα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, ενώ έχει διοργανώσει και το ίδιο μερικά, με τελευταίο αυτό του 2007, τα υλικά του οποίου εκδίδονται σταδιακά στις Κομμουνιστικές Επιθεωρήσεις που κυκλοφορούν αυτό το διάστημα.

Τέλος υπάρχουν και αρκετά άρθρα για την εκπαίδευση και την έρευνα στην ΕΣΣΔ στο τριμηνιαίο περιοδικό “θέματα παιδείας”, που απο το 2000 εκδίδουν από κοινού οι παρατάξεις που στηρίζει το ΚΚΕ στους χώρους τς εκπαίδευσης και της έρευνας.

.

Ααααυτάαα.

To post αυτό θα μπει σαν ξεχωριστή σελίδα (σαν την “αρχική” και το “about”) για να χρησιμεύει σαν αναφορά το επόμενο διάστημα. Επίσης θα προσθέτω τα αντίστοιχα άρθρα της ΚΟΜΕΠ, όποτε αυτά θα ανεβαίνουν στο site.

Επίσης εδώ θα ήταν καλό να προτείνετε και άλλα βιβλία και υλικά για το θέμα, ή να επισημάνετε κάποια δικά μας που έχω ξεχάσει…

Βιβλίο: Οι άνθρωποι της αβύσσου

[get it!]

Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας:

“Τις εμπειρίες που αφηγούμαι σ’ αυτό τον τόμο τις βίωσα το καλοκαίρι του 1902. Κατέβηκα στον υπόκοσμο του Λονδίνου με στάση που θα παρομοίαζα μάλλον με αυτή του εξερευνητή. Ήμουν έτοιμος να πεισθώ από αυτά που θα έβλεπαν τα μάτια μου και όχι από τα διδάγματα εκείνων που δεν είχαν δει ή απ’ τα λόγια εκείνων που είδαν πριν από μένα. Η κοινωνία αναπτύσσεται, ενώ σι πολιτικοί μηχανισμοί διαλύονται και γίνονται σκουπίδια. Για τους Άγγλους, όσον αφορά στους άντρες, τις γυναίκες, την υγεία και την ευτυχία, βλέπω ένα φιλελεύθερο και ευοίωνο μέλλον. Όμως, για ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού μηχανισμού που αυτή τη στιγμή κακοδιαχειρίζεται τα πράγματα για λογαριασμό τους, δε βλέπω τίποτα πέρα από το σκουπιδοτενεκέ”.

“Δεν μπορεί να κάνω λάθος. Ο Πολιτισμός έχει αυξήσει την παραγωγική δύναμη του ανθρώπου εκατό φορές, και λόγω κακής διαχείρισης οι άνθρωποι του πολιτισμού ζούνε χειρότερα απ’ τα ζώα και έχουν λιγότερη τροφή, ρούχα, προστασία απ’ ότι οι άγριοι Ίνουιτ που ζουν σήμερα σε κλίμα πολικό, όπως ακριβώς ζούσαν τη λίθινη εποχή, δέκα χιλιάδες χρόνια πριν”.

Jack London λοιπόν. Είχα να διαβάσω Λόντον από τον “Ασπροδόντη”, περίπου 1.000.000 χρόνια πριν. Και τυχαία το ξεκίνησα, αφού δεν έβρισκα κάτι καλύτερο μπροστά μου.

Πάλι καλά, γιατί αλλιώς θα έχανα…

Λοιπόν, όπως λέει εμμέσως και ο ίδιος αποπάνω, το βιβλίο είναι ουσιαστικά μια περιγραφή του πώς ζούσε το προλεταριάτο του Λονδίνου το 1902, όταν δηλαδή η Αγγλία ήταν ακόμα Η παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη. Η πρωτοτυπία του Λόντον ωστόσο συνίσταται στο ότι δεν κάθεται απλά να παρατηρεί από μακριά και να γράφει τις εντυπώσεις του, αλλά αντίθετα ντύνεται με κουρέλια, πάει και νοικιάζει μια τρόγλη στη χειρότερη συνοικία του Λονδίνου και επί βδομάδες δουλεύει, ζητιανεύει, ξενυχτάει σε φτωχοκομεία, κοιμάται σε πάρκα και παγκάκια, πηγαίνει σε συσσίτια που οργανώνουν χριστιανικές οργανώσεις, όλα αυτά πλάι στους “κουρελίδες” και στους “βρωμιάρηδες” του Λονδίνου.

Και μαζί με όλες αυτές τις συγκλονιστικές περιγραφές, γιατί τον ρεαλισμό στην περιγραφή τον έχει και με το παραπάνω, παραθέτει και συγκεκριμένα στοιχεία σε κάθε κεφάλαιο, που είναι εξ ίσου ενδιαφέροντα.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι οι ομοιότητες, σε αρκετές περιπτώσεις, με το σήμερα, πάνω από 100 χρόνια μετά δηλαδή. Ειδικά όσον αφορά την κριτική και την ειρωνεία του για τις “φιλανθρωπικές οργανώσεις” και γενικά τις “φιλανθρωπικές δραστηριότητες” των εύπορων πολιτών.

Πραγματικά θα μπορούσα να έχω βάλει εδώ δεκάδες αποσπάσματα που μου φάνηκαν απίθανα. Αλλά είπαμε…

Τέλος, στάθηκε αφορμή αυτό το βιβλίο για να (ξανα)γνωρίσω τον Λόντον, και πλέον κάθε φορά που επισκέπτομαι τα βιβλιοπωλεία να ρίχνω μια ματιά στο ράφι του, είτε για τη “σιδερένια φτέρνα”, είτε για κάποιο άλλο έργο του.

Σύντομα θα τα ξαναπούμε Τζακ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο!