Βιβλίο: Κόκκινος Απρίλης

[get it!]

Απίθανο βιβλίο, πραγματικά. Αστυνομική ιστορία είναι και ταυτόχρονα θρίλερ. Αυτά όμως είναι απλά το περιτύλιγμα. Το περιεχόμενο είναι μια πολύ καλή παρουσίαση των τραυμάτων που έχει αφήσει στο σύγχρονο Περού η πρόσφατη ιστορία της χώρας. Όπως και μια πολύ καλή παρουσίαση του πως αλληλεπιδρά αυτή η ιστορία με τα ήθη και τα έθιμα των αυτόχθονων πληθυσμών της χώρας.

Η ιστορία έχει ως εξής: 

Εν έτει 2000, ένας εισαγγελέας που μεγάλωσε στην πρωτεύουσα της χώρας ζητάει μετάθεση στην επαρχία από την οποία κατάγεται και στην οποία είχε περάσει τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Συμβαίνει αυτή η επαρχία τα προηγούμενα χρόνια να ήταν και μια από τις περιοχές που γίνονταν οι πιο σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στο στρατό και το “φωτεινό μονοπάτι” (Για το “φωτεινό μονοπάτι” δέστε εδώ, τα περιγράφει πολύ αναλυτικά ο Juan. Εντελώς τυχαία το ποστ του το έκανε τη μέρα που τελείωσα το βιβλίο ). Ο εισαγγελέας είναι ένας τύπος που θέλει να εφαρμόζει τον νόμο κατά γράμμα. Πιστεύει πως οι εποχές που ο στρατός ουσιαστικά κανόνιζε τα πάντα στη χώρα έχουνε περάσει, προσπαθεί κάθε φορά να κινησεί τις διαδικασίες που προβλέπουν οι κανονισμοί ώστε να τον ακούσουν οι αρμόδιοι.

Γρήγορα όμως ανακαλύπτει πως το παρελθόν είναι πολύ πιο καντά απ’ ότι ο ίδιος νόμιζε. Μια σειρά φόνων και γεγονότων τον κάνουν να υποψιαστεί ότι το “φωτεινό μονοπάτι” συνεχίζει τη δράση του, ενώ μέρα με τη μέρα διαπιστώνει πως η “δημοκρατία” και η “νομιμότητα” την οποία υπερασπίζεται είναι απλά μια βιτρίνα, πίσω από την οποία κρίβονται οι ίδιοι μηχανισμοί που με απίστευτη βία και φρικαλεότητα κάνανε κουμάντο στη χώρα και την περίοδο που η “κομμουνιστική απειλή” ήταν στα φόρτε της.

Όλα αυτά δένονται με μια σειρά από προσωπικά δράματα όλων των πρωταγωνιστών, ενώ το φινάλε είναι …κάθε άλλο παρά happy. Αντίθετα, είναι συγκλονιστικό μα και αιματηρό όσο δε πάει. Όπως και το παρελθόν της χώρας…

Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως αναφέρει και ο συγγραφέας, τόσο οι τρόποι ανάκρισης και δράσης των κρατικών δυνάμεων όσο και αυτές του “φωτεινού μονοπατιού” είναι πραγματικές.

Επίσης πρέπει να πω ότι κατά την άποψή μου το συγκεκριμένο βιβλίο θα γινόταν μια καταπληκτική ταινία. Ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα…

Αυτά.

Τέλος, σας γράφω και ένα απόσπασμα που μου έμεινε πολύ έντονα:

(…) Σχεδόν πριν από είκοσι χρόνια, την τελευταία φορά που είχε πάει στο Αγιακούτσο, ο εισαγγελέας είχε πετάξει στα περίχωρα της Ουάντα με στρατιωτικό ελικόπτερο, μετά από πρόσκληση ενός φίλου πιλότου.

Στα μισά του ταξιδιού, ανά­μεσα στα βουνά, βγήκε ένας άντρας από τους θάμνους κρα­τώντας μια κόκκινη σημαία. Ήταν μόνος. Και έτρεχε μπρο­στά από το ελικόπτερο επιδεικνύοντας τη σημαία. Ο στρα­τιώτης που επέβαινε στο ελικόπτερο είχε ένα πολυβόλο. Έ­ριξε. Ο πιλότος άλλαξε την πορεία του για να ακολουθήσει τη σημαία. Ο άντρας έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, ακο­λουθούμενος από τις ριπές του πολυβόλου, που προσπαθούσε να τον πετύχει πριν φτάσει στους θάμνους. Αλλά όταν ο άντρας με τη σημαία έφτασε δίπλα στους θάμνους, στους ο­ποίους θα μπορούσε να κρυφτεί, συνέχισε να τρέχει στο ξέ­φωτο με τη σημαία του σαν κόκκινη φτυσιά στα μούτρα των στρατιωτικών. Δεν κρύφτηκε και συνέχισε έτσι για εκατο­ντάδες μέτρα, περιφρονώντας τις φυσικές κρυψώνες που ή­ταν στο δρόμο του, καταδιωκόμενος από τη σκόνη που σή­κωναν οι σφαίρες, κάθε φορά όλο και πιο κοντά στα πόδια του. Μετά από πέντε λεπτά καταδίωξης, οι σφαίρες τον πρό­φτασαν, πρώτα στα πόδια και έπειτα, πεσμένο ήδη, στην πλά­τη και στο στήθος, καθώς αφιέρωνε τις τελευταίες του κινή­σεις στη σημαία που φλεγόταν κυματίζοντας. Ο πυροβολη­τής δέχτηκε συγχαρητήρια σαν να είχε κυνηγήσει ένα πουλί και εξακολούθησε να του ρίχνει ενώ του φώναζε βρισιές, που ο από κάτω δεν θα άκουγε ποτέ.

«Γιατί το έκανε αυτό;» είχε ρωτήσει τότε ο εισαγγελέας. «Γιατί σκοτώθηκε με τέτοιο τρόπο;»

«Για να δείξει ότι δεν τον νοιάζει να πεθάνει», αποκρί­θηκε ο πιλότος.

Κατόπιν, το ελικόπτερο έκανε στροφή, προς το μέρος απ’ όπου είχε βγει η σημαία, και έριξε στους θάμνους, στα δέ­ντρα, στα γυρίσματα του ποταμού, στα φυτά. Ο εισαγγελέας ξαναρώτησε:

«Και τώρα γιατί ρίχνετε στο κενό;» «Μπας και πετύχουμε κανένα από τα παιδιά που τον εί­δαν. Αυτό αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης τους. Το Μονο­πάτι είναι γεμάτο παιδιά, δεκατριάχρονα, που ερεθίζονται όταν βλέπουν τέτοια πράγματα. Κάθε νεκρός, με μια σημαία σαν κι αυτήν που είδαμε, παράγει δέκα έως δώδεκα φονιά­δες έτοιμους να κάνουν το ίδιο».(…)

Βιβλίο: Η ανταρσία των αγγέλων

[get it!]

Να πως “αυτοχαρακτηρίζεται” το βιβλίο: 

Ένα έργο χαριτωμένο, ξεκαρδιστικό, μια αναρχική σάτιρα. Και πίσω απ όλα αυτά ένας προβληματισμός πάνω στο μυστήριο του συμπαντικού Κακού. 

Αντάρτες άγγελοι κατεβαίνουν στη γη, παίρνουν ανθρώπινη μορφή και συνωμοτούν πώς να ρίξουν από το θρόνο του το Θεό και να βάλουν στη θέση του τον Εωσφόρο. Μερικοί άγγελοι βλέποντας πως πάνω στη γη τα πράγματα είναι τα ίδια και χειρότερα ξεχνούν την απελευθέρωση των ουρανών και ρίχνονται με ζήλο στους κοινωνικούς αγώνες. [...] 

Όμως ο υπέρτατος αρχηγός όλων, ο πρώτος εξεγερμένος, δεν είναι καθόλου κωμικός ήρωας. Ο Εωσφόρος, πρόσωπο καθαρά δραματικό, δεν έχει εδώ καμιά σχέση με τον παραδοσιακό διάβολο. Είναι το σύμβολο της απελευθερωτικής γνώσης και της γονιμοποιού εξέγερσης.

 

Εμένα τώρα πως μου φάνηκε? Ωραίο. Η πλοκή είναι περίπου η εξής: Όλοι οι ανθρωποι έχουν το φύλακα άγγελό τους. Ο φύλακας άγγελος ενός ευγενή του Παρισιού, η οικογένεια του οποίου έχει μια τεράστια βιβλιοθήκη, αρχίζει να κόβει βόλτες τα βράδια σε αυτή και να “μορφώνεται” πάνω στις σύγχρονες -για την εποχή- επιστημονικές ανακαλύψεις. 

Κατόπιν τούτου με τον καιρό βγάζει το συμπέρασμα πως ο θεός καταδυναστεύει αγγέλους και ανθρώπους, εγκαταλήπει τον νεαρό του οποίου ήταν φύλακας-άγγελος και ξεχύνεται στο κόσμο για να …οργανώσει το …κίνημα τον αγγέλων ενάντια στον δυνάστη.

Στη πορεία αυτή συναντάει έκπτωτους αγγέλους …για κάθε γούστο. Πιθανολογώ ότι ήθελε να σατιρίσει τις “φυλές” των “προοδευτικών” ανθρώπων της εποχής του ο συγγραφέας με τους συγκεκριμένους χαρακτήρες που έπλασε. Εν πάσει περιπτώσει, άλλοι την έχουν δει ερωτευμένοι καλλιτέχνες που θέλουν “την τέχνη για την τέχνη”, άλλοι την έχουν δει “μπάχαλα” και “αντάρτες των πόλεων”, άλλοι θέλουν να ζήσουν πλέον σε “αρμονία με τη φύση” κτλ.

Όπως και να χει, με τα πολλά καταφέρνει όλη αυτή η τρελοπαρέα του πρωταγωνιστή αγγέλου μας να συσπειρώσει τους αγγέλους των κατώτερων τάξεων του ουρανού σε ένα Αντιθεϊκό Αντιμεταφυσικό Δημοκρατικό Μέτωπο (ΑΑΔΜ), οπότε και ψάχνουν να βρουν τον ηγέτη που θα τους οδηγήσει στη μάχη. Και ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός, αν όχι ο Εωσφόρος?

Όταν ωστόσο τον βρίσκουνε, ο Εωσφόρος κάθεται να στοχαστεί γύρω από το τί πάνε να κάνουνε. Και το σε ποιο συμπέρασμα καταλήγει… δε σας το λέω.

Διαβάστε το αν θέλετε μόνοι σας. . .

Ως προς τη γραφή τώρα, είναι αρκετά ευχάριστη. Μάλλον είναι όπως το λέει και ο “αυτοχαρακτηρισμός”: Μια αναρχική σάτιρα. Και για να γίνει ακόμα ποιο ευχάριστο το γλυκό, έχει και τα ερωτικά του τσιλιμπουρδίσματα μέσα στο βιβλίο…

Όσο για το ιδεολογικό/φιλοσοφικό background, αυτό ως προς το ρόλο του χριστιανισμού στην ιστορική εξέλιξη μοιάζει με το αντίστοιχο της “Αντιγνώσης: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού“:

Ο Χριστιανισμός επέβαλλε τον παραμερισμό της αρμονικής σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον και την κοινωνία, τον έβαλε σε μια “ηθική” φυλακή αποστεώνοντας την ζωή του, όπως επέβαλλε και το σταμάτημα της αναζήτησης της φιλοσοφικής/επιστημονικής αλήθειας για το πώς μεταβάλλονται η φύση, ο άνθρωπος, οι κοινωνίες, το σύμπαν κτλ.

(τα οποία αυτά στοιχεία κατά το συγγραφέα υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα, εδώ δηλαδή και η ομοιότητα των απόψεων με αυτές της Ζωγράφου)

Οπότε για να απαλλαγεί η ανθρωπότητα (ουπς, η …κοινωνία των αγγέλων ) από αυτό το πέπλο της μεταφυσικής και της στασιμότητας που την κρατάει δέσμια, για να είναι δηλαδή ξανά ελεύθερη, πρέπει να αναζητήσει και να βρει “τους νόμους κίνησης της ύλης, της φύσης και της ιστορίας”, που θα έλεγε και ο θείος Φρειδερίκος .

Στο βαθμό που θα τα βρίσκει αυτά, θα απαλάσσεται από τους θνητούς και αθάνατους δυνάστες της.

Άιντε να δούμε…

Α, και μια λεπτομέρεια: Χρησιμοποιεί στην αφήγηση και κάποιες από τις “επιστημονικές αλήθειες” της εποχής του ο κύριος Φράνς, π.χ. τον αιθέρα…

Βιβλίο: Το λάθος

[get it!]

Να είμαι ειλικρινής: Δε μου αρέσει ο Σαμαράκης. Έχω διαβάσει 1-2 βιβλία του με διηγήματα, και, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, έχω την εντύπωση πως συνεχώς επαναλαμβάνεται.

Είναι και ότι τον έχω συνδιάσει στο μυαλό μου με την “Βουλή των Εφήβων”, όπου παλιά τον καλούσαν ξανά και ξανά να χαιρετήσει.

Αλλά δεν είναι αυτό ο κυριότερος λόγος. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι νιώθω να τον διαπερνάει μια αφέλεια που καταντάει τρομερά εκνευριστική. Μου θυμίζει λίγο το γαϊτανάκι το έργο του. Το θέμα είναι όμως ότι το έργο του δεν απευθύνεται σε παιδιά από τη μία, και ότι δε μπορεί ρε παιδί μου να διαπνέεται ΟΛΟ από αυτό το πράγμα. Τί να πώ δηλαδή? Έλεος. ΕΛΕΟΣ!!!

Κάπως έτσι το βλέπω. Φαντάζομαι δε τον Κάρλ Τσινάτσκι να διαβάζει Σαμαράκη ώρες ώρες… Ε ρε γλέντια, μπορεί και να το έκαιγε το βιβλίο, λόγω μετριότητας!

“Το λάθος” παρ’ όλα αυτά μάλλον είναι το καλύτερο βιβλίο του Σαμαράκη.

Έβλεπα στα σχόλια στα πλαϊνά του βιβλίου διάφορους να το συγκρίνουν με τη Δίκη του Κάφκα. Δε θα πω ότι δε μου τη θύμισε. Ναι, θυμίζει. Σε ένα βαθμό. Απολυταρχικό καθεστώς κι εδώ. Κάποιος κατηγορείται. Ο αναγνώστης αναρωτιέται μέχρι τέλους αν έχει καμία σχέση με ο,τιδήποτε από όλα αυτά ο κατηγορούμενος. Όπως αναρωτιέται και τί σόι “κράτος δικαίου” είναι αυτό.

Αλλά από την άλλη ποτέ ο Σαμαράκης δεν καταφέρνει να δημιουργήσει αυτή την ατμόσφαιρα,  αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα που σε πνίγει όλο και περισσότερο, πράγμα που είναι το κύριο χαρακτηριστικό της “Δίκης”.

Έτσι εμένα, όσο έφτανε προς το τέλος το βιβλίο, μου θύμιζε όλο και πιο πολύ κάτι εντελώς διαφορετικό: Το “Περί Φωτίσεως” του Ζοζέ Σαραμάγκου. Και ως προς τον τρόπο που γίνεται η αφήγηση, και ως προς τις επιλογές των οργάνων τις τάξης που πρωταγωνιστούν στις 2 ιστορίες.

Μπορώ να πώ δηλαδή ότι δε με χάλασε το συγκεκριμένο βιβλίο εν τέλει. Μόνο στο τέλος, εκεί που έπρεπε να διαλέξει δηλαδή ο Σαμαράκης αν θα ξεπαράσει τα συνηθισμένα. Εκεί με απογοήτευσε, με ξενέρωσε, με γείωσε. Τα συνηθισμένα βαρετά κλισέ:

“Η ανθρώπινη φιλία μπορεί να νικήσει κάθε απολυταρχικό καθεστώς, γιατί αυτό κάνει τους υπολογισμούς του αγνοώντας την”.

Ναι, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε αγαπητέ.

“Και η καλύτερη λύση στην σημερινή κρίση είναι η σοσιαλδημοκρατία, γιατί σέβεται τα δικαιώματα όλων: Και των εργαζομένων, και των κεφαλαιοκρατών”, θα συμπλήρωνα εγώ…

…και μετά ξυπνήσαμε.

Ε, τουλάχιστον απέφυγε το happy end. Κάτι είναι κι αυτό…

Βιβλία: Οι ιστορίες του δικαστή Τί

Η Ελευθεροτυπία είχε φέτος μια πολύ καλή ιδέα κατά τη γνώμη μου. Συνδιάζοντας τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και το καλοκαιρινό αραλίκι, έδινε τις εβδομάδες των αγώνων με τη σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία και από ένα βιβλίο της σειράς “Οι ιστορίες του δικαστή Τί”.

Κι εγώ έσπευσα.

Πήρα και διάβασα και τα 3 βιβλία που έδωσε,

“Φόνος στην Καντώνα“,

“Το αίνιγμα του κινέζικου καρφιού“,

“Δολοφονία στο καράβι των λουλουδιών“.

Πρόκειται για κινέζικες αστυνομικές ιστορίες, που διαδραματίζονται γύρω στο 660 μ.Χ.

Καταρχάς να πώ ότι και σαν αστυνομικές ιστορίες, ή ιστορίες μυστηρίου, όπως θέτε, λένε αρκετά. Θυμίζουν αρκετά Σέρλοκ Χόλμς. Ίσως ως προς αυτό το κομμάτι να είναι λίγο υποδεέστερες, αλλά και πάι είναι πολύ καλές. Τουλάχιστον εγώ δεν έβρισκα το δράστη και το τί ακριβώς είχε παιχτεί, με καμία παναγία, μέχρι που τα αοκάλυπτε όλα ο συγγραφέας.

Αλλά το ωραίο είναι ότι μαθαίνεις και κάποια πράγματα για την Κίνα της εποχής, και με αυτή την έννοια ήταν έξυπνη η “προσφορά” της Ελευθεροτυπίας την εποχή της Ολυμπιάδας στο Πεκίνο.

Τί μαθαίνεις?

Κάποια πράγματα για το πώς ήταν διαρθρωμένη η κινεζική αυτοκρατορία. Για το ότι η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία δεν ήταν ουσιαστικά διαχωρισμένες, αφού οι δικαστές τις ασκούσαν και τις 2. Για το σύστημα απονομής δικαιοσύνης στην Κίνα την εποχή εκείνη, που είχε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία. Για το ότι υπήρχε και εκεί κάτι αντίστοιχο με το “πας μη Έλλην βάρβαρος”. Για τον τρόπο αντιμετώπισης των γυναικών κτλ.

Π.χ. όλα (οι καταθέσεις, οι κατηγορίες, οι ανακρίσεις κτλ.) γίνονταν δημόσια. Ο οποιοδήποτε μπορούσε να πάει και να ζητήσει “συνεδρίαση” του δικαστηρίου, η οποία γίνονταν επιτόπου (ή σχεδόν επιτόπου) και με παρόντες όσα μέλη της κοινότητας είχαν όρεξη να παρακολουθήσουν. Άλλο ωραίο και έξυπνο: Αν ο δικαστής έπαιρνε μια απόφαση η οποία αποδεικνυόταν λανθασμένη, του επιβαλλόταν η ίδια ποινή την οποία είχε επιβάλλει στους υπόπτους προηγουμένως. Και αυτό συμπεριλάμβανε και την θανατική ποινή, με διάφορους τρόπους.

Βέβαια ο συγγραφέας, θέλοντας να κρατήσει τον τρόπο γραφής παρόμοιο με εκείνον κινεζικής λογοτεχνικής παράδοσης στα αστυνομικά μυθιστορήματα, τονίζει σχεδόν μόνο τις αρετές του δικαστή Τί.

Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι κάθε ιστορία περιέχει και ουκ ολίγες “πικάντικες ιστορίες”, που δείχνουν αρκετά πράγματα για τις σχέσης των 2 φύλων και την θέση της γυναίκας στην Κίνα της εποχής. Εξ’ άλλου ο συγγραφέας έχει γράψει και κοτζάμ έρευνα για τη “σεξουαλική ζωή στην αρχαία Κίνα”, οπότε καταλαβαίνετε…

Τώρα, για τα 3 συγκεκριμμένα βιβλία που διάβασα, μπορώ να πω πως το “αίνιγμα του κινέζικου καρφιού” ήταν το πιο συγκινητικό και το πιο ανθρώπινο, ενώ το “δολοφονία στο καράβι των λουλουδιών” εμένα μου φάνηκε σαν έτοιμο σενάριο για μια πραγματικά πολύ πολύ καλή ταινία περιπέτεας.

Το μόνο “κακό” είναι με τα ονόματα λίγο, που λογικό είναι να τα μπερδεύει κανείς. Ειδικά στα πρώτα βιβλία της σειράς που χρησιμοποιεί κάμποσα (γιατί μετά όπως λέει και ο ίδιος του το επισήμαναν και τα περιόρισε σε κάθε βιβλίο).

Τέλος να πω ότι και ο δικαστής Τί και όλες οι επιμέρους ιστορίες που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας στα βιβλία υπήρξαν στη πραγματικότητα. Στο τέλος κάθε βιβλίου αναφέρει λεπτομέρειες γι αυτά.

Υ.Γ.

Μπορείτε να δείτε και αυτό.

Βιβλίο: Άνθρωπος για όλες τις δουλειές

Κερδισμένο στο VerginaBet…

(εγώ βέβαια με άλλο εξώφυλλο το έχω, αλλά τί να κάνουμε τώρα…)

[get it!]

Λοιπόν, να ‘μαι πάλι με τον Μπουκόφσκι. Αυτό το βιβλιαράκι που λέτε κανονικά το λένε Factotum (πολύ ωράια λέξη παρεπιτόντως).

Είναι από εκείνες τις φορές που δε μπορώ να καταλάβω ντιπ για ντιπ τί σκέφτονταν όσοι μετέφρασαν τον τίτλο. Θα πάθαιναν δηλαδή τπτ αν το άφηναν όπως ήταν στα Αγγλικά? Τί να πώ…

Με τούτα και με ‘κείνα, εγώ δεν είχα ιδέα ότι το βιβλίο αυτό ήταν το συγκεκριμένο (που έχει γίνει και ταινία), μέχρι που μου το ‘πε αφού το είχα τελειώσει ο Yiannis.

Ας περάσουμε όμως στο δια ταύτα.

Η πλοκή είναι απλή: Το λογοτεχνικό Alter ego του Μπουκόφσκι, ο Κάρλ Τσινάτσκι, προς τα τέλη του β’ παγκοσμίου πολέμου και λίγο μετά, περιφέρεται στις ΗΠΑ από πόλη σε πόλη με ένα κεφάλι γεμάτο …φτηνό κρασί και γενικά αλκοόλ, γυναίκες, αυτοπεποίθηση για το πόσο καλός συγγραφέας είναι & στοιχήματα στον ιππόδρομο. Και όπου πάει πιάνει και μια δουλειά, για να την αφήσει 2-3 βδομάδες αργότερα το πολύ, ή για να τον πετάξουν έξω με τις κλοτσιές λόγω της συμπεριφοράς ή της αδιαφορίας του.

Λογικά πρέπει να έχει και πάρα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία η όλη φάση. Δε γίνεται διαφορετικά.

Τώρα, εγώ τελειώνοντας και το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι και αυτό, έχω να πώ τα εξής για τον κύριο:

- Είναι ο ορισμός της λούμπεν λογοτεχνίας. Κι αν δε το ορίσεις έτσι, τότε πώς μπορείς να το ορίσεις?

- Αυτό τί σημαίνει ωστόσο? Ότι είναι κακή η γραφή? Όχι, κάθε άλλο. Είναι υπέροχη. Απλή. Χωρίς ούτε μια περιττή λέξη, ποτέ. Τσεκουράτη. Σαν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει.

- Αυτό το πράγμα, ο τρόπος που γράφει ο κύριος Μπουκόφσκι δηλαδή, είναι αυτό που κρατάω περισσότερο από τα έργα του. Αυτό που με κάνει και εμένα προσωπικά να θέλω να τον διαβάσω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

- Με την ποίηση ποτέ δε τα ‘χα καλά. Δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά έτσι είναι. Ίσως και γι αυτόν το λόγο στον συγκεκριμένο συγγραφέα να μην μπορώ να καταλάβω ποτέ πού σταματάει το πεζό και πού αρχίζει η ποίηση. Και αντίστροφα. Καλό είναι αυτό. Κάνει την ποίησή του ενδιαφέρουσα. Σε συσκευασία τέτοια που μου ταιριάζει. Κάνει και τον πεζό του λόγο πιο ρυθμικό.

- Σωστό είναι αυτό που είπε ο Yiannis στο σχόλιό του για το προηγούμενο βιβλίο του Μπουκόφσκι.

“Αυτό που θαυμάζω τόσο πολύ στο Χένρι είναι η ταύτισή του με την ποίηση του, όπως το ίδιο θαυμάζω και στο Σαχτούρη, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω σχηματικά, όπως άλλωστε το σκέφτομαι. Το ποίημα ανήκει στο χώρο των ιδεών, ενώ ο ποιητής στον υλικό (αυθύπαρκτο) κόσμο. Αυτή είναι μια ριζική ‘αντίφαση’ που μπορεί ναι διακρίνει κανείς σχεδόν σε όλους τους ποιητές. Ο Χένρι κατάφερε να κατεβάσει τα ποιήματά του στον υλικό κόσμο. Το ίδιο αλλά από την άλλη κατάφερε ο Σαχτούρης. Εκείνος ανέβασε τον εαυτό του στο χώρο των ιδεών, ανεβαίνοντας σε επίπεδα πνευματικότητας που δεν τα μαζεύουν μαζί ούτε ούτε 100 βραχμάν γκουρού από το Κατμαντού.

Και οι 2 δεν έγραψαν ποίηση, έγιναν οι ίδιοι ποίηση.”

Εγώ π.χ. και από τα ποιήματά του που διάβασα και από το factotum δε θα μπορούσα να ισχυριστώ ούτε για μια γραμμή ότι “αυτό δεν το έζησε ο ίδιος”. Είναι πραγματικά εκπληκτικό αυτό το πράγμα, αλλά όντως έτσι είναι…

- “Ο Χένρι μιλά για τη μοναξιά και την απελπισία του ανθρώπου χωρίς περιστροφές” , λέει πάλι ο Yiannis. Σαφώς. Αλλά όχι μόνο γι αυτή. Το αναφέρει και μόνος του συχνά-πυκνά, ότι συγγραφέα θεωρεί αυτόν που δε μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει. Εγώ έτσι όπς τον έκοψα, ο Μπουκόφσκι αν δεν έγραφε, ειδικά τα ποιήματα που τα έγραφε καθημερινά, θα τρελαινόταν. Τόσο απλά. Η γραφή του δηλαδή είναι η ψυχοθεραπεία του.

- Όσοι θεωρείτε πως η λογοτεχνία δεν μπορεί να περιέχει “χυδαίες” λέξεις και εκφράσεις, σαφώς και δεν θα τον θεωρήσετε λογοτέχνη τον τύπο. Για να το θέσω κομψά …

Αυτά προς το παρόν.