Ο Ευαγγελάτος και η “φροντίδα για τους εργάτες” στη Γερμανία

Δε ξέρω αν έτυχε να δει κανένας σας τις “αποκαλύψεις στην πολιτική”, την εκπομπή πολιτικού σχολιασμού στον ΑΝΤ1 δηλαδή που παρουσιάζει ο Ευαγγελάτος.

Τί έγινε εκεί? Θα σας πω:

Ήταν -για τί άλλο- για τη συνέπεια της κρίσης. Και είχε καλεσμένους την Διαμαντοπούλου από ΠΑΣΟΚ, έναν από τη ΝΔ και τον Γιάννη Κακουλίδη, συγγραφέα ή κάτι τέτοιο και παλιό υποψήφιο του ΣΥΝ σε εκλογές.

Κάποια στιγμή λοιπόν κάνουν μια σύνδεση με Στουτγκάρδη (νοτιοδυτική Γερμανία). Όπα λέω, για να δούμε τα παλιά μας τα λημέρια…

Είχε εκεί λοιπόν 3 Έλληνες και τους ρωτούσε για τις επιπτώσεις της κρίσης στη ζωή τους. Οι 2 από αυτούς ήταν εργαζόμενοι στη Mercedes. Τους ρωτάει ο Ευαγγελάτος τί παίζει εκεί, και του εξηγεί ο ένας:

“Στο δικό μας το εργοστάσιο, στο οποίο δουλεύουν 43000 άτομα, δεν κινείται φύλλο αυτή τη βδομάδα. Ωστόσο εμείς πληρωνόμαστε, όχι όμως από την εταιρεία, αλλά από ένα ταμείο που έχουμε φτιάξει σαν σωματείο για τέτοιες περιπτώσεις κρίσης. Έχουμε κάνει βλέπετε μια συμφωνία με την εταιρεία από το 2004, η οποία λέει πως η εταιρεία δεν πρόκειται να κάνει απολύσεις λόγω οικονομικών της προβλημάτων. Αντίθετα, σε περιόδους κρίσης έχουμε συμφωνήσει πως όταν είμαστε ανοιχτά εμείς θα δουλεύουμε μέσα στη βδομάδα μια μέρα παραπάνω ή και ακόμα περισσότερο, την οποία μέρα όμως δε θα την πληρωνόμαστε άμεσα, αλλά τα λεφτά θα πηγαίνουν σε αυτό το ταμείο που έχουμε φτιάξει”.

Και τί λέει μετά ο θεός ο Ευαγγελάτος στον βουλευτή της ΝΔ?

“Είδατε κύριε υπουργέ πώς φροντίζει το κράτος στη Γερμανία τους εργαζόμενους? Μπορεί οι εταιρείες να πιέζονται, αλλά το κράτος είναι ΕΚΕΙ!”

Του λέει ο νεοδημοκράτης ότι απ’ ότι κατάλαβε δεν έχει κάποια εμπλοκή το κράτος στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά επιμένει ο Ευαγγελάτος. “Όχι, το κράτος τους έχει σώσει!”

“Καλά”, λέει ο βουλευτής, “μπορεί να ξέρει η κυρία Διαμαντοπούλου καλύτερα, που ήταν και επίτροπος”.

Και εννοείται ότι ήξερε…

Λέει λοιπόν η Διαμαντοπούλου: “Είναι αλήθεια πως το κράτος δεν έχει κάποια οικονομική συμμετοχή στο συγκεκριμένο θέμα. Ξέρετε, τέτοιες συμφωνίες ανάμεσα στα συνδικάτα και στην εργοδοσία είναι πολύ συνηθισμένες στην κεντρική ευρώπη. Είναι όμως συνηθισμένες γιατί και οι δύο πλευρές δείχνουν μια ωριμότητα από τη μία, μια σύνεση και δεν προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις. Και είναι επίσης συνηθισμένες -και εκεί έρχεται ο ρόλος του κράτους κύριε Ευαγγελάτο- (ααααααααχ, εμείς όμως σε τί χώρα, σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτο???? ) γιατί εκεί τα κράτη και οι κυβερνήσεις διαχρονικά έχουν πάρει μέτρα ώστε να θεσμοθετηθεί και να λειτουργεί ο κοινωνικός διάλογος, πράγμα που εδώ στην Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει αποτελεσματικά η ΝΔ”.

SSSSStrikeeeeee! Τον τάπωσε τον νεοδημοκράτη. Τί να πει κι αυτός? Στην πουτάνα πουτανιές γίνεται? Δε γίνεται…

Δικαιωμένος λοιπόν ο Ευαγγελάτος, αφού η κυρία επίτροπος έδειξε περίτρανα πως το κράτος φροντίζει για τους εργαζομένους στη Γερμανία, το πάει παραπέρα. Γιατί στην “εξέδρα” ήταν καθισμένος και ο “εκπρόσωπος των εργαζομένων” Καλύβης (εκπρόσωπος του ΣΥΝ στη ΓΣΕΕ).

“Κύριε Καλύβη, γιατί δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα? Γιατί δεν μπορεί να δείξει κι εδώ το εργατικό κίνημα μια τέτοια ωριμότητα όπως στη Γερμανία, να είναι ενωμένο και να πετυχαίνει τέτοιες συμφωνίες για τους εργάτες, αλλά είναι διασπασμένο ουσιαστικά σε 2 συγκεντρώσεις κάθε φορά κτλ.?”

Τί να πει κι ο έρμος ο Καλύβης, πιάστηκε από κάποια πράγματα που είπε ο πρώτος από τους 3 Έλληνες που είχαν βγει στο “γερμανικό παράθυρο” (είχε πει μεταξύ άλλων ότι το επίδομα ανεργίας εκεί είναι για έναν χρόνο στο 80% του μισθού, που γι αυτόν ήταν 1200Ε), και άρχισε να λέει διάφορες κλασσικές γενικολογίες της ΓΣΕΕ, για το πόσο πιο χαμηλοί είναι εδώ οι μισθοί και τα επιδόματα ανεργίας, για το πόσο μεγάλη ακρίβεια έχουμε σε σχέση και με τη Γερμανία ακόμα ακόμα, τα γνωστά δηλαδή. Μέχρι που έκανε και τη βαριά κριτική του, ότι “κάποιοι συνδικαλιστές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ προωθούν την πολιτική των κομμάτων τους”.

Άλλο που δεν ήθελε και ο Ευαγγελά, πιάνεται από αυτό για να ξαναρχίσει να σολάρει “μα είναι δυνατόν να είανι ο άλλος συνδικαλιστής και μετά από 5 χρόνια να τον βλέπεις στη Βουλή? Και να συμβαίνει αυτό σε όλα τα κόμματα, και στη ΝΔ, και στο ΠΑΣΟΚ, και στο ΚΚΕ και στο ΣΥΝ?” (ααααααααχ, σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Ευαγγελάτοοοοοο????).

Εκεί όμως ήταν και πάλι παρούσα η κυρία επίτροπος για να ταπώσει και να κλείσει η βαθυστόχαστη συζήτηση περί εργατικού κινήματος:

“Μα κύριε Ευαγγελάτο, και στη Γερμανία τα 2/3 των Βουλυτών είναι παλιά συνδικαλιστικά στελέχη. Εδώ έχουμε πάρα πολύ λιγότερες τέτοιες περιπτώσεις αναλογικά…”

Μόκο οπότε ο Ευαγγελά. Αφού έτσι είναι και στας Ευρώπας, τί να πει? Πάμε σε άλλο θέμα.

Είπαμε άλλωστε, στην πουτάνα πουτανιές δεν έχει…

.

Σχολιάκι δικό μου:

Δεν είναι υπέροχο να αναγνωρίζεται με τέτοιους διαλόγους εμμέσως η δουλειά που έχεις κάνει? Δε ξέρω, εγώ πολύ το γουστάρω.

Γιατί ποιος ευθύνεται για την “ανωριμότητα” μεγάλης μερίδας των εργαζομένων και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα?

Ποιος “φταίει” για το ότι, ενώ έχουν πέσει κονδύλια και κονδύλια από την Ε.Ε., έχουν φτιαχτεί επιτροπές και επιτροπές, εθνικές, κλαδικές, περιφερειακές, νομαρχιακές, έχουν δώσει τόσες και τόσες “συμβουλές” τα “ευρωπαϊκά συνδικάτα”, στη συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων η φράση “κοινωνικός διάλογος” είναι συνώνυμη με το “ξεπούλημα δικαιωμάτων”, ενώ όσοι συνδικαλιστές συμμετέχουν σε αυτούς αντί να χαρακτηριστούν “υπεύθυνοι” χαρακτηρίζονται “λαμόγια” και “πουλημένοι”?

Ποιος ευθύνεται για το ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται συμφωνίες (σε τέτοιο βαθμό έστω) με τους εργοδότες που να τους επιτρέπουν να έχουν από τη μία φτηνή εργασία όσες μέρες θέλουν, να κλείνουν από την άλλη το μαγαζί όποτε γουστάρουν χωρίς αποζημιώσεις, και να τους λέμε και ευχαριστώ?

Ξέρετε εσείς ποιός μπορεί να φταίει γι αυτό το χάλι?

Γιατί εμένα κάτι μου περνάει από το μυαλό…

Βιβλίο: Συνδικαλιστικό κίνημα 1981-1986

[θα το βρείτε εδώ]

Χρήσιμο, σίγουρα.

Φαίνεται να είναι γραμμένο από τον Γιώργο Κουκουλέ (δείτε εδώ κι άλλα έργα του), καθηγητή στο Πάντειο, και τον δημοσιογράφο Βασίλη Τζαννετάκη, αλλά στην ουσία όλη η δουλειά του Τζαννετάκη είναι.

Έτσι κατάλαβα εγώ τουλάχιστον.

Αποτελείται από 3 μέρη:

Στο 1ο παρατίθεται ένας “διάλογος” που είχε κάνει ο Γιώργος Κουκουλές μέσα από τις σελίδες της
Καθημερινής με διάφορους για τη φύση και την αποστολή του συνδικαλισμού και του εργατικού κινήματος. Για να πω την αλήθεια, μέσα από αυτά τα αρθράκια δε μπορώ να πώ ότι κατάλαβα πώς ακριβώς το έβλεπε το ζήτημα, γιατί λέει διάφορα περί “αποκομματικοποίησης”, τα οποία ωστόσο λόγο περιορισμένου χώρου δε τα αναπτύσσει. Πάντως σίγουρα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς το σκεπτικό κάποιου που το ‘82-’83 είχε τουλάχιστον ξεκάθαρο πως “ο τρόπος με τον οποίο κυβερνά το ΠΑΣΟΚ δε φαίνεται να αλλάζει ουσιαστικά κάτι σε σχέση με τις κυβερνήσεις της ΝΔ, παρά μόνο σε κάποιες επιλογές διαχείρησης”.

Τέσπα.

Στο 2ο μέρος δίνεται ένα λεπτομερές χρονικό των όσων συνέβησαν στο συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα εκείνη τη περίοδο, τα οποία δικαιολογούν και τον υπότιτλο του βιβλίου, “η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε”.

Μέσες άκρες είναι τα εξής:

Το ΠΑΣΟΚ, αφού γίνεται κυβέρνηση, διαλύει την εκλεγμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ, γιατί είχε εκλεγεί από νόθο συνέδριο που συμμετείχε εκτός των άλλων και πλήθος χουντικών. Ορίζεται μια προσωρινή διοίκηση, σύμφωνα με ό,τι πίστευαν τα δικαστήρια ότι ήταν ο συσχετισμός, στην οποία η ΠΑΣΚΕ είναι αυτοδύναμη και κάτι παραπάνω, και πάλι έχουν 3 έδρες κάτι χουντικοί, όπως έχει π.χ. και η ΕΣΑΚ (!) (η παράταξη που στηρίζει το ΚΚΕ)… Εν πάσει περιπτώσει, αυτή η προσωρινή διορισμένη διοίκηση έχει σαν σκοπό να οργανώση ένα πραγματικά αντιπροσωπευτικό συνέδριο.

Έτσι και γίνεται. Δηλαδή περίπου έτσι. Το 22ο συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι το πιο αντιπροσωπευτικό που έχει κάνει για δεκαετίες, αλλά από τη μία απέχουν οι παρατάξεις της ΝΔ (είχε ακόμα κάμποσες παρατάξεις που βολόδερναν, δεν είχε φτιαχτεί η ΔΑΚΕ), από την άλλη συμμετέχουν και πάλι κάμποσοι νόθοι αντιπρόσωποι -μεταξύ αυτών και χουντικοί-, με σκοπό να δώσουν στην ΠΑΣΚΕ την αυτοδυναμία στη ΓΣΕΕ, η οποία παιζότανε (γιατί ότι η ΠΑΣΚΕ ήταν πρώτη ήταν σίγουρο, για πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μιλάμε).

Αυτό γίνεται λοιπόν. Παρ’ ότι έχει αυτοδυναμία, η ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΣΟΚ επιλέγουν να συνεργαστούν στο προεδρείο της ΓΣΕΕ με την ΕΣΑΚ. Η ΕΣΑΚ παίρνει το γενικό γραμματέα της ΓΣΕΕ. Αυτό βέβαια δεν εκφράστηκε ποτέ σε πολιτική συμφωνία και σύμπλευση.

Η ΕΣΑΚ πίεζε για απεργίες και εκτιμούσε ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κινούνταν όλο και πιο αντιεργατικά, η ΠΑΣΚΕ εκτιμούσε ότι κάθε κινητοποίηση των εργαζομένων και της ΓΣΕΕ, πόσο μάλλον απεργία, θα “χτυπούσε τον στόχο της Αλλαγής και το σοσιαλισμό”. Οπότε η ΓΣΕΕ δεν, εκείνο το διάστημα.

Μάλιστα η διαφωνία ανάμεσα στις -κατά τα άλλα συνεργαζόμενες- ΠΑΣΚΕ και ΕΣΑΚ ήταν τέτοιες, που το ‘83 και ‘84 (μπορεί να ‘ναι και ‘84 – ‘85, δε θυμάμαι) η ΕΣΑΚ και ο γραμματέας της ΓΣΕΕ δεν υπέγραφε και δε σφράγιζε τις συλλογικές συμβάσεις που είχε συμφωνήσει η ΓΣΕΕ (με ψήφους της ΠΑΣΚΕ μόνο) με τη κυβέρνηση, θεωρώντας τες εξευτελιστικές.

(Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η ΠΑΣΚΕ είχε φτιάξει εκεινη τη περίοδο ψεύτικη σφραγίδα της ΓΣΕΕ, με την οποία σφράγιζε έγγραφα ερήμην του ανωτάτου οργάνου της ΓΣΕΕ για να παρακάμψει την ΕΣΑΚ)

Τα πράγματα όμως έγιναν πολύ καλύτερα όταν 7 (από τα 26) στελέχη της ΠΑΣΚΕ στο ανώτατο όργανο (πλην συνεδρίου) της ΓΣΕΕ άρχησαν να συμφωνούν ε την ΕΣΑΚ και τη παράταξη του ΚΚΕεσ., και διαφώνησαν με τα οικονομικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ.

Μετά από συνάντηση με τον Αντρέα (ένας είναι ο Αντρέας!) αυτοί διαγράφονται από τη ΠΑΣΚΕ, φτιάχνουν μαζί με όσους τους ακολούθησαν άλλη παράταξη και αρχίζουν να συνεργάζονται με τις παρατάξεις του ΚΚΕ και του ΚΚΕεσ.

Οπότε πλέον πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ είναι αυτές οι συνεργαζόμενες δυνάμεις και μειοψηφία η ΠΑΣΚΕ.

Η ΓΣΕΕ προκυρήσσει πανελλαδκή πανεργατιή απεργία, την πρώτη μετά από πολλές δεκαετίες, ενάντια στην οικονομική και εργατική πολιτική του “σοσιαλιστικού” ΠΑΣΟΚ.

Η ΠΑΣΚΕ ωστόσο δεν αναγνωρίζει την διοίκηση. Δεν καλεί συνεδριάσεις και όταν συνεδριάζουν χωρίς αυτή τους καταγγέλει.

Καλεί μάλιστα ένα πανελλαδικό “δημοκρατικότερο” όργανο, βγαλμένο από τις “μαύρες εποχές” της ΓΣΕΕ, στο οποίο συμμετέχουν οι πρόεδροι των εργατικών κέντρων, για να πιστοποιήση ότι η “βάση” της ΓΣΕΕ δεν αναγνωρίζει την διοίκηση “όσων αντιδρούν στην προσπάθεια της Αλλαγής και των …7 αποστατών”.

(για να καταλάβετε για τί όργανο μιλάμε, το Εργατικό Κέντρο Φαρσάλων π.χ. είχε την ίδια βαρύτητα ψήφου με το Εργατικό Κέντρο Αθήνας”)

Έτσι, ενώ αν έπαιρνε κανείς τα Εργατικά Κέντρα με βάση τη δύναμή τους η ΠΑΣΚΕ ήταν καθαρά μειοψηφική, μέσω αυτού του οργάνου φάνηκε να τη στηρίζει η “βάση”.

Με βάση αυτό το επιχείρημα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάλεσε την Δικαιοδύνη να παρέμβει. Και αυτή δημοκρατικά αποφάσισε να διαλύσει την διοίκηση της ΓΣΕΕ, να ορίσει μία που η ΠΑΣΚΕ ήταν πάλι αυτοδύναμη, και να καλέσει ξανά σε συνέδριο!

Ομορφιές!

Στο συνέδριο αυτό, στο 23ο, αφού η ΠΑΣΚΕ απέρριψε αίτημα των ΚΚΕ-ΚΚΕεσ. και των διαγραφέντων από αυτή να μην αναγνωριστούν νόθοι αντιπρόσωποι, η ΕΣΑΚ πήρε απόφαση να μην πάει στο συνέδριο. Η παράταξη του ΚΚΕεσ. και αυτή των διεγραμμένων της ΠΑΣΚΕ πήγαν στο συνέδριο αλλά αποχώρησαν.

Το καλύτερο: Από αυτό το συνέδριο, στο οποίο συμμετειχε μόνη της η ΠΑΣΚΕ (ούτε οι παρατάξεις της ΝΔ συμμετείχαν), η διοίκηση εκλέχτηκε από λιγότερους από τους μισούς αντιπροσώπους, πιστοποιώντας με άλλα λόγια το αναμενόμενο: Ότι η ΠΑΣΚΕ κανονικά ήταν μειοψηφία στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Εκεί κάπου τελειώνει η αφήγηση, αφού τότε (‘86) γράφτηκε το βιβλίο.

Στο 3ο μέρος έχει διάφορα ντοκουμέντα και δημοσιεύματα της εποχής (π.χ. κομμάτια από τις κεντρικές τοποθετήσεις των παρατάξεων ΚΚΕ αι ΚΚΕεσ. στο 22ο συνέδριο που αναδεικνύουνε κατά πόσο είναι αντιπροσωπευτικό το συνέδριο, άρθρα από το Ριζοσπάστη, την Εξόρμηση και άλλες εφημερίδες), όπως και δηλώσεις και απόψεις του ΠΑΣΟΚ για το εργατικό κίνημα πριν γίνει κυβέρνηση και αφού έγινε ό,τι έγινε επί διακυβέρνησής του στη ΓΣΕΕ.

Όπως καταλαβαίνετε, θα μπορούσα να σχολιάσω κάμποσα πράγματα με βάση τα παραπάνω, αλλά κουράστηκα από το γράψιμο. Ξεκινήστε εσείς και θα μπω στη κουβέντα…

90%

Νταξ, τί να λέμε τώρα?

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πρωτοδικείου Αθηνών, το διάστημα 1999 – 2008, από τις 248 προσφυγές των εργοδοτών σε βάρος απεργιακών κινητοποιήσεων, έγιναν δεκτές οι 215!

9 στις 10 δηλαδή, 90% !!!

Δείτε εδώ για περισσότερα.

Και το καλύτερο:

“Είναι χαρακτηριστική και μνημειώδης η απόφαση, με την οποία το Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε στις 22 Δεκέμβρη του 2005 παράνομες και καταχρηστικές τις απεργιακές κινητοποιήσεις (4ωρες στάσεις εργασίας ανά βάρδια) των εργαζομένων στη «Σόφτεξ», που επί δίμηνο αγωνίζονταν ενάντια στις απολύσεις που μεθόδευσε η πολυεθνική ιδιοκτήτρια της «Αθηναϊκής Χαρτοποιίας».

Το δικαστήριο, με μια κατάπτυστη απόφαση, δεν έκρινε παράνομη μόνο τη μορφή της κινητοποίησης, αλλά και το περιεχόμενό της, βάζοντας στο στόχαστρο τα αιτήματα και τους στόχους πάλης του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος. Στο δικαστικό φιρμάνι αναφερόταν επί λέξει: «Σε ό,τι αφορά τώρα τα απεργιακά αιτήματα που προτάθηκαν κατά τη διάρκεια των επίμαχων απεργιακών κινητοποιήσεων για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, νομοθέτηση 7ωρου και εβδομαδιαίου 35ωρου και αύξηση των ελαχίστων νομίμων αποδοχών, τα αιτήματα αυτά παρίστανται καταχρηστικά και εκ τούτου παράνομα, καθόσον η ικανοποίηση των αιτημάτων εξαρτάται από κρατική εξουσία και όχι από την ενάγουσα (δέκτη απεργίας)».”

Άλλοι με Γερμανούς και άλλοι με Μπαγκλαντέζους…

Και πάνω που είχα σκοπό να γράψω κανένα βαθυστόχαστο άρθρο για τα οικονομικά τω κομμάτω, ήρθε η ίδια η πργματικότητα (μέσω του σημερινού Ριζοσπάστη) να μου υπενθυμίσει πως υπάρχουν και πολύ πιο σημαντικά και πολύ πιο αισιόδοξα θέματα.

Όλα ξεκίνησαν στις 23 του Ιούνη.

Μέσα στο κέντρο της Αθήνας, στην επιχείρηση Lady Fashion, η οποία απασχολεί περίπου 180 άτομα προερχόμενα κυρίως από το Μπανγκλαντές, ξυλοκοπούνται από μπράβους της εργοδοσίας 5 εργάτες, γιατί δεν πήγαν να δουλέψουν την Κυριακή.

Αυτοί λοιπόν ειδοποιούν συνδικαλιστές του κλάδου και την Ένωση Εργαζομένων Μπανγκλατές, ενώ ταυτόχρονα πάνω από 100 στους 180 εργαζόμενους σταματάνε τη δουλειά σε ένδειξη διαμαρτυρίας και βγαίνουν έξω από το χώρο της βιοτεχνίας. Σε όλους αυτούς η εργοδοσία ανακοινώνει πως απολύονται.

Όλα αυτά θα τα βρείτε αναλυτικά στον Ριζοσπάστη της επομένης, 24/6. Όπως εκεί θα βρείτε και κάποιες μαρτυρίες από εργάτες που ήταν παρόντες στο όλο περιστατικό.

24 Ιούνη.

Με απόφαση του κλαδικού συνδικάτου κλωστοϋφαντουργίας και με την παρουσία και άλλων σωματείων που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ, όπως και του βουλευτή του ΚΚΕ Γ. Μαυρίκου, οι εργαζόμενοι της Lady Fashion βάζουν λουκέτο στο κάτεργο, ζητώντας “Να πληρώνονται για τη δουλειά τους, να ασφαλίζονται, να μην απολυθεί κανένας απ’ όσους βρέθηκαν τη Δευτέρα στο στόχαστρο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και επιθετικότητας.”

Κάτω από την πίεση και την αποφασιστικότητα των εργατών ο εργοδότης “Δεσμεύτηκε ότι όλοι θα επιστρέψουν στη δουλειά τους και ότι θα ασφαλιστούν κανονικά. Επίσης, δεσμεύτηκε ότι θα καταβάλει στους εργάτες όσα δεδουλευμένα χρωστά μέχρι την επόμενη Παρασκευή και ότι θα σταματήσει κάθε απειλή και επίθεση.”

Όλα αυτά θα τα βρείτε πιο αναλυτικά στον Ριζοσπάστη της 25 Ιούνη, δηλαδή εδώ. Εκεί θα βρείτε και την σχετική ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, όπως και παρέμβαση που έκανε το ΚΚΕ για το θέμα στην Ευρωβουλή.

Φτάνουμε στις 14 Ιούλη.

Μετά από αναμονή αρκετών εβδομάδων, και αφού ο εργοδότης αθέτησε τις δεσμεύσεις του για καταβολή των δεδουλευμένων, οι εργάτες της βιοτεχνίας σύσσωμοι αρνούνται να δουλέψουν. Για πιο αναλυτικά δείτε το Ριζοσπάστη της 15 Ιούλη, εδώ.

15 Ιούλη.

Οι εργάτες της Lady fashion προχωρούν σε επίσχεση εργασίας. Μαζί τους, έξω από τις πόρτες της βιοτεχνίας είναι η διοίκηση του κλαδικού σωματείου, εκπρόσωποι από άλλα σωματεία του ΠΑΜΕ και ο βουλευτής του ΚΚΕ και γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Γιάννης Πρωτούλης.

Όλοι μαζί κατευθύνονται και συγκεντρώνονται στο κέντρο της Αθήνας, έξω από την Επιθεώρηση Εργασίας, όπου είχε οριστεί τριμερής συνάντηση. Στη συνάντηση αυτή η εργοδοσία επιλέγει “να μη συμμετέχει, στέλνοντας ως εκπρόσωπο δικηγόρο της, ο οποίος ωστόσο ήταν αναρμόδιος να δώσει απαντήσεις στα συγκεκριμένα ζητήματα που έβαλαν εργαζόμενοι και συνδικαλιστές.” Λίγο αργότερα ο διευθυντής προσωπικού της επιχείρησης, μιλώντας τηλεφωνικά με τον πρόεδρο του κλαδικού σωματείου, λέει πως οι εργάτες θα πληρωθούν μόνο αφού επιστρέψουν στη δουλειά. Για περισσότερα δέστε στον Ριζοσπάστη της 16 Ιούλη.

16 Ιούλη.

Τους εργαζόμενους επισκέπτεται έξω από το χώρο της βιοτεχνίας όπου είναι συγκεντρωμένοι, καθώς συνεχίζουν την επίσχεση εργασίας, κλιμάκιο του ΚΚΕ με επικεφαλής την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία μεταξύ άλλων μεταφέρει και την ξεκάθαρη άποψη του ΚΚΕ:

“Για εμάς δεν έχετε καμία διαφορά από τους Ελληνες εργάτες. Καμία διαφορά. Και εκτιμάμε πάρα πολύ τη δουλειά σας και την προσπάθειά σας. Ακριβώς γι’ αυτό θα καλέσουμε τους Ελληνες εργάτες και σε άλλα εργοστάσια του ίδιου κλάδου να σας συμπαρασταθούν. Ελληνες και ξένοι εργάτες για εμάς είναι ένα πράγμα: Εργάτες. (…) Τα τελευταία χρόνια προσπαθούμε να μη μας ξεφύγει τίποτα. Από το πώς γίνεται η μεταχείριση των εργατών από άλλες χώρες, όπως και για τα ζητήματα της νομιμοποίησης. Προσπαθούμε, κάνουμε αποκαλύψεις, πιέζουμε σε όλη την Ελλάδα. Εχουμε πει στα μέλη του Κόμματος και τους φίλους να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά για το πώς σας μεταχειρίζονται. (…) Εμείς, ως Κόμμα, ασχολούμαστε και με τα προβλήματα στις χώρες σας και κάνουμε εκστρατεία αλληλεγγύης και για τους λαούς των χωρών που ζείτε και που υποφέρουν. Οπως στο Αφγανιστάν, στο Μπαγκλαντές, στο Ιράκ, στο Ιράν, στο Πακιστάν, στην Ινδία, παντού. Εχουμε αλληλεγγύη με τις αγωνιστικές οργανώσεις των χωρών σας, ακριβώς για να στηρίξουμε τον αγώνα εκεί. Σας δίνουμε την υπόσχεση ότι θα το παλέψουμε μαζί σας. Εχετέ μας εμπιστοσύνη, θα το παλέψουμε”

Την ίδια ώρα, η γραμματεία Αθήνας του ΠΑΜΕ απευθύνει κάλεσμα προς όλα τα σωματεία για οικονομική ενίσχυση των εργατών της Lady Fashion.

Όλα αυτά θα τα βρείτε αναλυτικά στον Ριζοσπάστη της 17 Ιούλη.

17 Ιούλη.

Το κλαδικό σωματείο Κλωστοϋφαντουργίας, Ιματισμού και Δέρματος προχωρά σε συγκέντρωση έξω από τα γραφεία της Ομοσπονδίας και πορεία στο Υπουργείο Απασχόλησης. Οι εργαζόμενοι της Lady Fashion συμμετέχουν σύσσωμοι. “Η αγωνιστική πίεση που ασκήθηκε όλες τις προηγούμενες μέρες και η μάχη που δόθηκε, ανάγκασε την υφυπουργό να δεσμευτεί στο αίτημα για έκτακτη οικονομική ενίσχυση 1.500 ευρώ από τον ΟΑΕΔ για όλους τους εργάτες της βιοτεχνίας που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας.” Μετά την ολοκλήρωση της κινητοποίησης οι εργαζόμενοι της Lady Fashion συνέχισαν σύσσωμοι, μαζί με εκπροσώπους του σωματείου, για τη βιοτεχνία, όπου ο εργοδότης μετά από όσα έγιναν υποχρεώθηκε να τους πληρώσει.

Για περισσότερα και πιο αναλυτικά στο σημερινό Ριζοσπάστη.

Επίλογος:

Επίλογος δεν υπάρχει. Δε θα μπορούσε να υπάρχει γιατί αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος. Αλλά μέσα από τέτοιες κινητοποιήσεις, τέτοιες διαδικασίες, τέτοιου τύπου συμπαράσταση φαίνεται:

• με ποιον τρόπο καλλιεργείται η πραγματική φιλία και αλληλεγγύη των λαών,

• με ποιον τρόπο ασυνδικάλιστοι μετανάστες μπορούν να τραβηχτούν κατά 100άδες στον αγώνα και στη συνέχεια να του δώσουν νέα δυναμική,

• με ποιον τρόπο κατακτιούνται σήμερα νίκες από το ταξικό εργατικό κίνημα,

• με ποιον τρόπο μπορεί να βοηθήσει καθοριστικά σε όλα τα παραπάνω ένα μαζικό και σωστά προσανατολισμένο Κομμουνιστικό Κόμμα, μαζί και με τα μέσα ενημέρωσης που χρησιμοποιεί.

Συνεχίζουμε…

Το εργατικό κίνημα στη Ρωσία σήμερα

Κατατοπιστικό νομίζω το σχετικό σημερινό άρθρο του Ριζοσπάστη.

Η ΠΣΟ (Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία – World Federation of Trade Unions) την οποία αναφέρει μέσα το άρθρο είναι η η παγκόσμια εργατική οργάνωση στην οποία συμμετέχει από την Ελλάδα το Π.Α.ΜΕ.