Ερώτημα για ό,τι συνέβει στη Σαντορίνη

Καλά, πέραν της φρίκης που νιώθεις όταν φαντάζεσαι την όλη σκηνή, εμένα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το εξής:

Πώς και δε βγήκε καμιά φιλοζωική ΜΚΟ να διαμαρτυρηθεί για το θάνατο του σκύλου?

Και επίσης:

Πώς και δεν βρέθηκε κάποιο ΜΜΕ να βγάλει σε παράθυρο κάποιον εκπρόσωπο φιλοζωικής ΜΚΟ για να μιλήσει για το καυτό θέμα;

Πάλι καλά, γιατί ικανούς τους είχα…

Ιστορία μου, αμαρτία μου…

“Την περασμένη βδομάδα το φάντασμα του «κεμαλομπολσεβικισμού», προϊόν λιγότερο φωτεινών περιόδων της ελληνικής Ιστορίας και αναπόσπαστο τμήμα του οπλοστασίου του αντικομμουνισμού από τη δικτατορία του Πάγκαλου μέχρι τη χούντα των συνταγματαρχών, αναβίωσε και πάλι μέσα από το εξεταζόμενο μάθημα της Νεοελληνικής Ιστορίας Θεωρητικής Κατεύθυνσης. Δεκάδες χιλιάδες υποψήφιοι κλήθηκαν να απαντήσουν στο ερώτημα: «Να δικαιολογήσετε γιατί η συνεργασία Κεμάλ – Μπολσεβίκων λειτούργησε ως ταφόπετρα του ποντιακού ζητήματος».”

Αυτά αναφέρει στην εισαγωγή του άρθρου του στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη ο Αναστάσης Γκίκας. Στο οποίο άρθρο προσπαθεί να αποδομήσει τα επιχειρήματα όσων μιλούν για “κεμαλομπολσεβικισμό”.

Αν τα κατάφερε, εσείς θα το κρίνετε…