Παλιό, μα τόσο επίκαιρο

Προχτές που λέτε ταξίδευα το μεσημέρι με την εταιρεία του Βγενό από Πειραιά για Ηράκλειο, προκειμένου να δώσω μάθημα για την εξεταστική. Μετά τις πρώτες 4-5 ώρες που τις πέρασα διαβάζοντας για το μάθημα (είναι πραγματικά απίστευτο σε σχέση με το παρελθόν μου το τί διάβασμα έχω ρίξει το τελευταίο καιρό) είπα να κάνω το laptop στην άκρη.

Κάποια στιγμή βλέπω στο διπλανό τραπέζι, μια κυρία που καθότανε είχε μπροστά της ένα Άρδην. Άλλα όχι στο γνωστό μέγεθος (σαν αυτό του περιοδικού “Γαλέρα” περίπου). Ήταν σε pocket-size.

Μπράβο λέω το Άρδην. Έχουν λεφτά για να βγαίνουν σε 2 μεγέθη?

Πάω, της λέω, μπορώ να το πάρω?

Ναι μου λέει, αλλά είναι παλιό…

Ε σιγά, πόσο παλιό πια?

Το λοιπόν, ήταν ένα τεύχος από το μακρινό 1999. Για την ακρίβεια, ήταν ένα τεύχος-αφιέρωμα στον πόλεμο (της Γιούγκας και όχι μόνο).

Κοιτάω κι εγώ στα περιεχόμενα, και βλέπω εκτός όλως των άλλων και ότι περιέχει ένα άρθρο του “κόκκινου Ντάνι”. Ξέρετε μωρέ, του αρχηγού των γάλλων οικολόγων που βγήκαν τρίτοι σε αυτές τις ευρωεκλογές, ο οποίος είναι πολύ in αυτές τις μέρες.

Μιλάμε, το τί έλεγε ο τύπος ήταν πραγματικά εξωφρενικό. Και δεν ήταν τόσο το ότι ήταν υπέρ των βομβαρδισμών της Γιούγκας, αλλά το ΠΩΣ επιχειρηματολογούσε. Εξωργιστικός. Για πολλές μπάτσες.

Πραγματικά κρίμα που δε θυμάμαι συγκεκριμένες εκφράσεις…

Εκεί που χαμογέλασα δε, ήταν στο τέλος του άρθρου, όπου είχε το όνομά του, κι από κάτω “υποψήφιος ευρωβουλευτής με τους πράσινους της Γαλλίας”.

Α ρε Ντάνι επαναστάτη, πρώην κόκκινε-νυν πράσινε, σου πήρε δέκα χρονάκια, αλλά τα κατάφερες να ανατρέψεις το πολιτικό σκηνικό στη Γαλλία. Πουτάνα όλα τα έκανες, τρέχει ο Σαρκοζί με τη Καρλα να κρυφτούνε λέμε…