Είχα δει πριν μερικές μέρες το ποστ της Πάρτι σχετικά με τη γκούγκλ και τα eBooks. Τότε όμως δεν είχα και ιδιαίτερη όρεξη να γράψω ό,τιδήποτε.
Τώρα όμως την έχω. Και όχι τόσο για το αρχικό πόστ, όσο για τη συζήτηση που ακολούθησε και αφορούσε το μέλλον των βιβλίων. Οι παρατηρήσεις μου είναι στο ίδιο μήκος κύματος με του compasso, το σχόλιο του οποίου σήμερα μόλις το είδα, καθώς όταν είχα πρωτοδεί το πόστ δεν υπήρχε.
Δε ξέρω για σας, για εμένα το πρώτο πράγμα που έκανα μικρός σε ένα βιβλίο ήταν να το μυρίσω. Ναι, να το μυρίσω! Όχι ότι τα “κατηγοριοποιούσα” ανάλογα με τη μυρωδιά. Είπαμε.
Αλλά θέλω να πώ ότι το διάβασμα, όπως και άλλα πράγματα σε αυτή τη ζωή, δε γίνεται μόνο με την όραση. Κάθε αίσθηση συμμετέχει με τον τρόπο της στο να αποτυπωθεί στη μνήμη σου το συγκεκριμένο βιβλίο.
Ο τύπος του χαρτιού, το πόσο λείο ή τραχύ είναι, πώς είναι δεμένο, πώς είναι το εξώφυλλο, αν οι σελίδες είναι ακόμα “δεμένες” μεταξύ τους και πρέπει όσο προχωράς να τις σκίζεις προσεκτικά, προσέχοντας να μην “τραυματίσεις” το βιβλίο (α ρε Νεφέλη), η γραμματοσειρά, το πώς ακούγονται τα φύλλα όταν τα ξεφυλλίζεις και τόσα τόσα άλλα…
Όχι, δεν είναι το βιβλίο μόνο οι φράσεις που περιέχει. Είναι κάτι το ποιοτικά ανώτερο 
.
Σας έχει τύχει ποτέ να πάτε να ανοίξετε ένα βιβλίο των γονιών σας και να βρείτε π.χ. μια μουτζούρα με μαρκαδόρο, από εσας τους ίδιους, 20 χρόνια πριν?
Τί σχέση λοιπόν μπορεί να έχουν οι αναμνήσεις και οι συλλογισμοί που σου δημιουργούνται από κάτι τέτοιο με ένα ηλεκτρονικό βιβλίο?
Φυσικά αυτό δε σημαίνει πως είμαι ενάντια στα e-books. Εννοείται. Απλά δε πρόκειται ποτέ να μπω σε διακικασία να αντικαταστήσω τα μεν με τα δε.
Τα e-books είναι άψογα για να ερευνάς, για να έχεις άμεσα προσβάσιμες παραπομπές, να αποδεικνύεις, να ανατρέχεις…
Αλλά αυτό ΔΕΝ τα κάνει βιβλία.
Τα κάνει πολύ καλά εργαλεία. Πράγμα που δε το υποτιμώ καθόλου, ίσα ίσα το χρησιμοποιώ όσο περισσότερο μπορώ. Αλλά εως εκεί.
.
Στη τελική, σκεφτείτε και αυτό: Τί συναισθήματα σας δημιουργεί η εικόνα του να καίγονται βιβλία και τί συναισθήματα το να γίνεται delete ένα eBook?
Τί να λέμε τώρα, η μέρα με τη νύχτα…
.
Όσο για το άρθρο του Ρίζου που αναφέρει και η Πάρτι, συμφωνώ με όσους τόνισαν ότι ήθελε μια πιο ραφιναρισμένη προσέγγιση.
