Well, να ‘μαι λοιπόν.
Πού ήμαν τόσο καιρό?
ΚΑΑΥ Καραβομύλου. Απόσπαση ενός μηνός, που μετά έγινε 2 μηνών, μετά έγινε 2,5…
Τί στιγμές κι αυτές?
Ίσως βέβαια θα έπρεπε να είμαι πιο περιγραφικός.
ΚΑΑΥ=Κάτι σαν στρατιωτικό παραθεριστικό κέντρο. Για το καλοκαίρι βεβαίως, με τη “σαιζόν” να ξεκινάει από ~20 Μάη. Τώρα, δηλαδή από αρχές Φλεβάρη που ήμουνα εκεί μέχρι πριν 2 βδομάδες, κάναμε “συντήρηση”. Που σημαίνει ότι περισσότερο είχαμε στο χέρι τη φτέρη παρά το G3 (όπλο).
Ειδικά ο ΣΤΡ(ΔΒ) Άθλιος, μιας και διακρινόταν σύμφωνα με το διοικητή στο μάζεμα πλατανόφυλλων, τα πήρε επ’ ώμου: Υπεύθυνος μαζέματος φύλλων. Να ένα πόστο που έκανε τα πρωινά μου για 5-6 βδομάδες να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο ελάχιστα λιγότερο από όσο ξεχωρίζουν ΝΔ & ΠΑΣΟΚ.
Θα μου πείτε σιγά τη παπαριά. Ε ναι, αν δεν είχαμε και το stratego. Διότι ο stratego της Λαμίας, ο παλιός, τα λάτρεψε τα ΚΑΑΥ και την γύρω περιοχή. Έγινε ένα μαζί της. Και έτσι αν όχι καθημερινά, τότε μέρα παρά μέρα, θα ήταν εκεί, στο “εξωχικό” του. Και έλευση stratego, έστω και για να αράξει πλάι στο κύμα, για τη γούνα μας σήμαινε τέντα στη σκοπιά όλη μέρα και φυσικά πολλές πολλές αγαπημένες αγγαρείες επιπλέον.
Αυτή τη Καθαρά Δευτέρα δε μάλλον δε θα τη ξεχάσω ποτέ. Διότι ο stratego θέλησε να καλέσει κόσμο και να πετάξει χαρταετό στα ΚΑΑΥ μας. Ε ρε γλέντια…
Να περιμένεις από την Παρασκευή το πρωί να έρθουν και να έρχονται Κυριακή βράδυ. Και το καλύτερο: Το ΓΑΜΗΜΕΝΟ το τζάκι. Να θέλει να καίει από την Παρασκευή! Και κάθε 3ωρο να πηγαίνουμε να βάζουμε ξύλα στη φωτιά για να μη σβήσει, ενώ δεν είναι ΚΑΝΕΝΑΣ εκεί. Και καλά τη μέρα, αλλά το βράδυ? Μετά από 3 ώρες σκοπιά να πηγαίνεις να βάζεις ξύλα σε ένα άδειο σπίτι και σε έναν άδειο ξενώνα?
Τέσπα, εγώ μια φορά όσες φορές πήγα έκατσα και στο καναπέ δίπλα στο τζάκι, είδα λίγη τηλεόραση, άκουσα τη μουσικούλα μου και σαν βαρέθηκα την έκανα. Ελπίζω να προβλέπεται.
Περίεργη φάση λοιπόν τα ΚΑΑΥ. Στον redghost όταν με πήρε τηλέφωνο είχα πει πως συνδιάζουν τα κακά ενός στρατοπέδου με τα κακά ενός φυλακίου.
Πράγμα που σημαίνει απομόνωση από τη μία, και αρκετά προβλεπόμενα τα πράγματα από την άλλη. Και στη σκοπιά… πρωταθλητές! 6 ώρες κάθε μέρα, τα Σαββατοκύριακα 9! Τον τελευταίο 1,5 μήνα δε, επειδή τα είχε πάρει ο διοικητής μας άνοιξε και μια δεύτερη σκοπιά στη παραλία να φυλάμε τα νεκρά ψάρια που ξέβραζε ο Μαλιακός, η οποία εξαφάνησε δια παντός τις εξόδους. Υπηρεσιακά και όποιος αντέξει. Στα οποία υπηρεσιακά, αν είχες σκοπό να δεις κόσμο κάτω των 50 χρονών, έπρεπε να πάρεις το ΚΤΕΛ από το πλησιέστερο χωριό, τον Αχινό, να φτάσεις μετά από καμιά ώρα Λαμία και στο γυρισμό το ίδιο.
Είχε βέβαια και πολλές ωραίες στιγμές. Δηλαδή για όποιον αντέχει τη μοναξιά. Γιατί κάτι τυπάκια Αθηναίοι και κάτι άλλοι μικρότεροι σε ηλικία του στυλ “ή για καφέ και γκόμενες ή τπτ” δε τη πάλευαν στάλα. Φύλλα-σκοπιά-ύπνος και ξανά από την αρχή. Και μιας και αυτή ήταν η πλειοψηφία, άρχισα κι εγώ να “εξερευνώ” την περιοχή μόνος μου. Ποδαράδα από εδώ, ποδαράδα από εκεί, καφές σε όλα τα καφενεία των τριών κοντινότερων χωριών, απαλεψιές…
Και φυσικά πολύ πολύ διάβασμα. Βιβλιοθήκη κανονική θα έστηνα άμα έμενα κι άλλο. 20 βιβλία σε 2,5 μήνες διάβασα.
Τέσπα, είναι τόσα που θα μπορούσα να γράψω, για τις βραδιές κρασιού με το μουσικό που μας ήρθε, για τα δρομάκια στη περιοχή που είναι άψογα για βόλτες με ποδήλατα, για τα ανθισμένα λειβάδια ανάμεσα στα λιόδεντρα στα οποία πρέπει να πάω και την Άντα του χρόνου, για την νύχτα με τον καθαρότερο ουρανό που είδα εδώ και χρόνια, για το πως νιώθεις όταν παρατηρείς ένα δέντρο σκαρφαλωμένος πάνω του κάθε μέρα τον καιρό που ανθίζει και ξαναβγάζει φύλλα, για τις ψυχολογικοκοινωνιολογικές παρατηρήσεις μου σε σχέση με τους συναδέλφους και σε σχέση με την εξουσιαστική σχέση αξιωματικού/φαντάρου.
Πολλά, πάρα πολλά. Αλλά δεν…
Και τώρα πίσω στη Λαμία, για ένα “καυτό” καλοκαίρι…
Oh yeah!
Σήκου μιγάλε, σήκου… Το όνομά σ’ είναι στου ΤΑΕ, σήκου σήκου…
