Tί μέρα και αυτή η χτεσινή;
Όπου κι αν κοιτούσα “επανένωση” έβλεπα. Στις ειδήσεις, στο ίντερνετ… Εκπομπή-αφιέρωμα ετοιμάζει η ΕΡΤ, εκπομπή-αφιέρωμα έφτιαξε και ο Τζίμας στο ΜΕΓΚΑ, εκπομπή-αφιέρωμα και στους “νεους φακέλους” στον ΣΚΑΪ… Πήρα και την sportday, κι εκεί όμως πολυσέλιδο αφιέρωμα για τη χώρα της δικτατορίας της Στάζι είχε…
Ε σιχτίρ πια!
Το κωμικοτραγικό είναι ότι σε κάθε αναφορά σε πρόσωπα και καταστάσεις της DDR από τα ΜΜΕ, πέφτουν -θέλοντας και μη- και η ίδιοι σε αντιφάσεις:
Για παράδειγμα, αφηγείται ο λατρεμένος μου (αλλά κομμουνιστοφάγος) Πανούτσος στη Sportday (http://www.sport-fm.gr/article/203433) μια ιστορία από το Ανατολικό Βερολίνο, όπου μεταξύ άλλων λέει:
“Αγοράσαμε, λοιπόν, τις ρακέτες που θέλαμε και μετά ρωτήσαμε την πωλήτρια πού μπορούσαμε να πάρουμε και μπαλάκια. Μας είπε ότι δεν μπορούσαμε.
Για την ακρίβεια, μας είπε ότι δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσουμε να βρούμε, γιατί σε ολόκληρη την DDR υπήρχε στέγνα στα μπαλάκια. Στην DDR, όπως και στις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες, κάποιος γραφειοκράτης τα είχε κάνει μούτι, κάνοντας ένα εργοστάσιο να παράγει στο φουλ ρακέτες, αλλά ξεχνώντας ότι για να τις χρησιμοποιείς πρέπει να έχεις και μπαλάκια.”
και συνεχίζει, φτάνοντας να πει μεταξύ άλλων ότι:
“Εκτός από τους πρωταθλητές στα διάφορα σπορ, η DDR είχε τον μεγαλύτερο αριθμό ερασιτεχνών αθλητών που σε κάθε ηλικία ασχολιούνταν με οτιδήποτε. Χόκεϊ στο χόρτο, χάντμπολ στο χόρτο, πινγκ πονγκ και ιδιαίτερα κάθε σπορ που ο εξοπλισμός δεν ήταν ακριβός”
Δηλαδή, έτσι όπως μας τα λέει ο Πανούτσος, από τη μία η DDR είχε τον μεγαλύτερο αριθμό ερασιτεχνών αθλητών στο πινγκ-πονγκ στον κόσμο, χωρίς να παράγουν όμως μπαλάκια πινγκ-πονγκ… Μάλλον θα παίζανε με …κουκουνάρια, τί να πώ!
.
Ή το άλλο το ωραίο, νομίζω στις ειδήσεις στην ΝΕΤ το άκουσα: Πού ήταν η -κάτοικος DDR τότε- Άνγκελα Μέρκελ το βραδάκι 9 Νοέμβρη 1989;
Για Σάουνα, όπως κάθε Πέμπτη απόγευμα μετά τη δουλειά!
Ε μα πέστε μου τώρα εσείς, δεν είναι για γέλια αυτό τώρα; Εσείς εδώ στην …Δανία του Νότου, πόσες φορές τη βδομάδα, όχι το 1989 αλλά το 2009, πηγαίνετε σε …Σάουνα;
Ναι, κάπως έτσι έχει η φάση. Αλλά με τούτα και με κείνα μου ‘ρθε και μένα όρεξη και είπα να σερφάρω λίγο προς Ostberlin μεριά.
.
Πέτυχα λοιπόν κάποια στιγμή αυτό εδώ:
http://www.jungewelt.de/2009/11-09/007.php
http://www.papyrossa.de/sites_buchtitel/jung_aufbruch.htm
Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα βρω οπωσδήποτε!
Αλλά εκτός αυτού, πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο περιέχει τα γράμματα (δεν κατάλαβα αν είναι όλα ή επιλογή αυτών) που στάλθηκαν από νεολαίους της DDR στην εφημερίδα Junge Welt την Πέμπτη 9 Νοέμβρη 1989. Η Junge Welt ήταν τότε το όργανο του ΚΣ της Κομμουνιστικής Νεολαίας της DDR. Μέσα στο 1989 μόνο είχε λάβει 326.000 γράμματα από νεολαίους και μη αναγνώστες της… (καθόλου άσχημα για δικτατορία).
Και όπως λένε και οι παραπάνω περιγραφές του βιβλίου, υπάρχουν στα γράμματα που δημοσιεύονται σε αυτό κάθε λογής απόψεις, από το “καλά πάμε” και το “χρειάζονται αλλαγές”, μέχρι ότι “το σοσιαλιστικό εγχείρημα απέτυχε” (μπα, δεν έκοβε τα κεφάλια κάτι τέτοιων η Στάζι;). Αλλά κανένα, ΚΑΝΕΝΑ, δεν μιλάει για “πτώση του τείχους” και για κατάργηση της DDR…
.
Πέτυχα επίσης και αυτά εδώ:
1ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-07/008.php
2ο Μέρος: http://www.jungewelt.de/2009/11-09/018.php
3ο Μέρος: -δεν δημοσιευτηκε ακόμα-
Είναι μια ομιλία-τοποθέτηση του Egon Krenz, εκφωνημένη πριν έναν περίπου μήνα. Ο Egon Krenz ήταν ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε. του SED, αφού τον Οκτώβρη του 1989 διαδέχθηκε σε αυτή τη θέση ton Erich Honecker.
Είναι πολύ ενδιαφέρουσα σαν τοποθέτηση, αφού αναφέρει αρκετά και για της σχέσεις της DDR με την ΕΣΣΔ, τον Γκορμπατσόφ και κατά πόσο πρέπει να μιλάμε περί “προδωσίας”, όπως αναφέρει φυσικά και τα περιστατικά των τελευταίων ημερών της DDR.
Εγώ θα επιλέξω όμως 2 άλλα σημεία της τοποθέτησής του για να κλείσω αυτό το ποστ:
Το πρώτο είναι ένα απόσπασμα, ώστε να γίνει κατανοητό ποιος δεν ήθελε μια ενωμένη Γερμανία:
“Letztmalig bestand wohl die Möglichkeit, diese einheitliche deutsche Republik ohne Militärbündnisse zu schaffen, 1952, als die Sowjetregierung in der sogenannten Stalin-Note gesamtdeutsche Wahlen für ein gesamtdeutsches Parlament vorschlug. Doch Adenauers Antwort war: »Was östlich von Werra und Elbe liegt sind Deutschlands unerlöste Provinzen. Daher heißt die Aufgabe nicht Wiedervereinigung, sondern Befreiung. Das Wort Wiedervereinigung soll endlich verschwinden. Es hat schon zu viel Unheil gebracht. Befreiung ist die Parole.« Nachzulesen im Rheinischen Merkur vom 20. Juli 1952.”
Στα ελληνικά:
“Η τελευταία πιθανότητα να υπάρξει μια ενιαία γερμανική δημοκρατία ανεξάρτητη από στρατιωτικούς συνασπισμούς υπήρξε το 1952, όταν η ΕΣΣΔ και ο Στάλιν πρότειναν την διεξαγωγή ενιαίων γερμανικών εκλογών που θα οδηγούσαν σε ένα ενιαίο γερμανικό κοινοβούλιο. Η απάντηση όμως του Adenauer (ο τότε πρωθυπουργός της Δυτικής Γερμανίας) ήταν: “Ότι βρίσκεται ανατολικά του Έλβα είναι οι περιοχές της Γερμανίας που δεν απελευθερώθηκαν. Γι αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε για επανένωση, αλλά για απελευθέρωση. Η λέξη “επανένωση” πρέπει επιτέλους να εξαφανιστεί. Ήδη έχει προκαλέσει πολλά δεινά. “Απελευθέρωση” είναι το σύνθημά μας.”
Το δεύτερο είναι τα εξής:
“Unsere Tragik: Es gab keine gemeinsame Strategie der sozialistischen Länder. Im Gegenteil: Erscheinungen des Nationalismus und nationaler Überheblichkeit nahmen zu. Gab es früher illusionäre Vorstellungen über den schnellen Aufbau des Sozialismus, so traten jetzt in den RGW-Ländern Illusionen über die Rolle des Marktes auf.
(…)
Mir liegt fern, Gorbatschow noch zu verteidigen. Aber, ich sage auch offen: Ihm allein den Untergang des europäischen Sozialismus anzulasten, wäre zu oberflächlich. Ich meine: Eine intakte Sowjetunion hätte niemand in die Knie zwingen können, auch Gorbatschow nicht. Wenn wir wollen, daß unsere Enkel es einmal besser ausfechten als wir, dann müssen sie von uns erfahren, was wir gut gemacht haben, aber auch, was uns nicht gelungen ist und warum.”
Ελληνικά:
“Η τραγωδία μας: Δεν υπήρχε (για μέσα ‘70 και μετά μιλά) μια κοινή στρατηγική των σοσιαλιστικών χωρών: Εκφράσεις εθνικισμού και εθνικής υπερβολής μεγάλωναν. Εαν παλιότερα υπήρχαν ουτοπικές θεωρήσεις για μια γρήγορη οικοδόμηση του σοσιαλισμού (νομίζω το λέει με την έννοια του περάσματος στον κομμουνισμό), τότε εκείνη τη περίοδο(μέσα ’70s ++) μπορούμε να μιλάμε για αυταπάτες στις χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας περί του ρόλου της αγοράς.
(…)
Δεν έχω την πρόθεση να υπερασπιστώ τον Γκορμπατσόφ. Αλλά, λέω επίσης ξεκάθαρα: Το να φορτώσουμε μόνο σε αυτόν την πτώση του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού θα ήταν πολύ επιφανειακό. Θέλω να πώ: Μια ΕΣΣΔ που λειτουργούσε σωστά κανείς δε θα μπορούσε να τη λυγίσει, ούτε ο Γκορμπατσόφ.
Εαν θέλουμε, κάποτε τα εγγόνια μας να τα καταφέρουν καλύτερα από εμάς, τότε πρέπει να μάθουν από εμάς τί κάναμε καλά, αλλά επίσης τί δεν καταφέραμε να κάνουμε και γιατί.“
Θα μάθουμε σύντροφε. Θα μάθουμε, και την επόμενη φορά δε θα τα κάνουμε απλά καλύτερα (που λέει και το μπρεζνιεφικό απολίθωμα)…
Την επόμενη φορά θα τα σαρώσουμε όλα!!!
(κωμωδία είναι)
Χτες που λέτε, την ώρα που γίνονταν τα σκηνικά στο Υπουργείο Εργασίας (ή όπως το λένε τώρα στη σοσιαλιστική Ελλάδα…) άκουγα στον 902 την Εκπομπή του Μπογιόπουλου και του Παπαβασιλείου.
